บทที่ 991 ด่านวั่งเสิ่น

“ไร้สาระ!”

ถานไถเฉินยิ้มเยาะทันที

ซั่งกวนเยว่เสียสติไปแล้วหรือไร ถึงได้คิดจะทะลวงขั้นพลังปราณในเวลานี้!?

เพ้อฝันยิ่งนัก!

ภายใต้สามหยวนรวมยอดและพลังปราณดั้งเดิมอันไร้ขีดจำกัด ที่สั่งสมอยู่ในหุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงนานนับหลายพันปี และกำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้!

นางคิดว่าตัวเองจะสามารถทะลวงผ่านไปได้อย่างราบรื่นอย่างนั้นหรือ!?

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้นางอยู่แค่ระดับหกขั้นสูงสุด แต่ตอนนี้นางกลับคิดจะทะลวงขึ้นสู่จอมยุทธ์ระดับเจ็ดเสียแล้ว!

ซึ่งหากผู้ฝึกฝนธรรมดาต้องการทะลวงผ่านขอบเขตพลังปราณให้สำเร็จล่ะก็ พวกเขาจำต้องใช้เวลาเตรียมการล่วงหน้านานมาก เพื่อป้องกันการผิดพลาดแล้วค่อยลงมือทำ

แต่ซั่งกวนเยว่กลับอยากทะลวงขั้นพลังภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เนี่ยนะ?

รนหาที่ตายจริงๆ!

“ฝันกลางวันอยู่หรือไร! นี่นางคิดจริงๆ หรือว่านางสามารถสู้กับพลังของสวรรค์ได้! แค่พลังปราณอันไร้ขีดจำกัดเพียงอย่างเดียว ก็รุนแรงมากพอที่จะคร่าชีวิตนางให้สูญสิ้นแล้ว!”

ถานไถเฉินด่าทอด้วยน้ำเสียงเย็นชาและไม่แยแส

กระบวนนี้จำต้องใช้สมาธิสูงมากและต้องกำจัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปทั้งหมด ทว่าซั่งกวนเยว่ที่อยู่ภายใต้การปิดล้อมของพลังปราณดั้งเดิมและพลังปราณศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ จะไปสงบสติอารมณ์ได้อย่างใด?

เกรงว่าไม่นานนางคงจะถูกการบีบบังคับที่น่ากลัวนั้นเล่นงานแน่นอน!

เกิดความเงียบสงัดขึ้นชั่วขณะ

หนิงหยวนค่อยๆ นั่งตัวตรง แล้วจ้องมองไปยังร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่อยู่บนยอดเขา พลันกล่าวตามสัจจริงว่า

“การที่ผู้มีพลังปราณระดับหกขั้นสูงสุดอย่างนางรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ก็ถือว่าถึงขีดจำกัดสุดๆ แล้ว หากยังต้องการที่จะมีชีวิตรอดและสู้ต่อไป เพื่อช่วงชิงพลังอันไร้ขีดจำกัดของสามหยวนรวมยอดล่ะก็ มันคือวิธีเดียวที่เป็นไปได้สำหรับนางในตอนนี้”

ตราบใดที่นางสามารถทะลวงถึงจอมยุทธ์ระดับเจ็ดได้ พละกำลังโดยรวมของนางก็จะแข็งแกร่งขึ้นมากเช่นกัน!

ทว่าเส้นทางจากระดับหกสู่ระดับเจ็ดนั้น มีช่องว่างขนาดใหญ่อยู่!

และผู้ฝึกตนจำนวนมากที่ยังติดอยู่ในระดับนี้ และไม่สามารถทะลวงผ่านได้เป็นเวลาหลายปี แถมยังจมปลักอยู่กับความเสียใจไปตลอดชีวิตอีกต่างหาก!

ซึ่งสาเหตุทั้งหมดเป็นเพราะกฎเกณฑ์ที่ยากเกินไปที่ก้าวผ่านไปได้!

สำหรับเกณฑ์ของจอมยุทธ์จะมีทั้งหมดเก้าระดับ ซึ่งในระดับเหล่านั้น ระดับที่สามจะใช้เรียกพวกขั้นแรกเริ่ม

และในหมู่ระดับทั้งหมด การที่จะทะลวงขึ้นสู่ระดับสามและระดับหกนั้นถือว่าสำคัญมาก!

อย่างเช่นการเข้าออกพรมแดนม่านฟ้าที่จำต้องพึ่งพาพลังของจอมยุทธ์จะดับเจ็ด ถึงจะเข้าออกไปตามปกติ!

ฉะนั้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าระดับนี้สำคัญมากเพียงใด!

“ไม่ใช่อย่างนั้นเสียทีเดียวหรอกหน่า…”

กงซุนเซียวหรี่ตา สายตาของเขาฉายแววคลื่นอารมณ์ที่ดูซับซ้อน

“ขณะทะลวงขั้นพลังปราณ ผู้ฝึกตนจะสามารถกลืนกินพลังปราณดั้งเดิมจำนวนมากไปพร้อมๆ กันได้ แต่สำหรับการทะลวงของจอมยุทธ์ระดับเจ็ดแล้ว มันอาจจะหนักหนากว่านั้น…”

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วจ้องมองพลังปราณสีทองที่แผ่ขยายไปทั่วท้องนภา ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็เริ่มส่งเสียงทุ้มต่ำออกมา

“การทะลวงครั้งนี้อาจเรียกได้ว่าเป็น ‘ด่านวั่งเสิ่น’ ที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาศักยภาพในอนาคต… ในระดับที่ยิ่งใหญ่เกินคาด และจะเป็นตัวกำหนดว่าสุดท้ายแล้ว ผู้ฝึกตนจะสามารถพัฒนาได้ถึงระดับใด…”

ซึ่ง ‘ด่านวั่งเสิ่น’ ก็คือทฤษฎีที่ว่าหลังจากทะลวงผ่านข้ามช่องว่างนี้แล้ว คนผู้นั้นอาจจะได้ไปถึงอาณาเขตเซียนเทพ

แน่นอนว่ามันอาจจะฟังดูเกินจริงไป

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความสำเร็จหรือความล้มเหลวในระดับนี้ มีผลกระทบใหญ่หลวงต่อผู้ฝึกตนอย่างมาก

หากพวกเขาสามารถข้ามผ่านไปได้อย่างราบรื่น ก็หมายความว่าพวกเขาจะเข้าใกล้อาณาเขตเซียนเทพมากขึ้นอีกหนึ่งก้าว และพวกเขาก็มีความหวังที่จะเป็นผู้มีอำนาจอันดับต้นๆ ในใต้หล้านี้!

แต่ถ้าล้มเหลว… ก็เกรงว่าชีวิตนี้จักไร้ค่าไปโดยปริยาย!

ทั้งๆ ที่อยู่ในสถานการณ์ที่สำคัญเช่นนี้ แต่ซั่งกวนเยว่ก็ยังกล้าที่จะทำแบบนั้น เห็นชัดเลยว่านางนั้นกล้าบ้าบิ่นเพียงใด!

ถึงเมื่อก่อนกงซุนเซียวจะไม่ค่อยชอบพอในการกระทำของนางนัก แต่ตอนนี้เขากลับเริ่มเปิดใจยอมรับนางขึ้นมาบ้างแล้ว!

แต่สำหรับถานไถเฉินแล้ว เขาคิดเพียงว่าซั่งกวนเยว่นั้นช่างอวดดี!

“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน พวกที่โลภมากเกินตัวล้วนจบไม่ดีทั้งสิ้น! ตอนที่นางเข้าไป นางเองก็น่าจะรู้ความจริงข้อนี้ดี! แต่ก็ยังเลือกที่จะบุกทะลวงพลังปราณในเวลาแบบนี้… เหอะ! สำหรับข้า มันไม่ต่างจากการทำลายอนาคตตัวเองเลย!”

จวินฉีจือส่ายศรีษะ แววตาของเขากลับมาเฉยชาอีกครั้ง

“น่าเสียดาย…”

ช่างน่าเสียดายที่วันนี้อัจฉริยะผู้โดดเด่นเช่นนี้ จะต้องถูกทำลาย ณ ที่แห่งนี้

ในเมื่อหุบเขาบรรพกาลเฟิ่งหวงแห่งนี้ คืออาณาบริเวณของราชวงศ์เป่ยหมิง แล้วนางจะเอาชนะ

จิ่วชิงได้อย่างใด?

เขาเกรงว่ามันจะเป็นเพียงการก่อกวน และเป็นการก่อกวนที่ไม่เกิดผลอันใดด้วย…

เห็นได้ชัดว่าผู้คนส่วนใหญ่ที่อยู่นอกค่ายกลนั้น ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้เสียเท่าไร และยังมีคนจำนวนมากที่รอดูฉากขำขันที่กำลังจะเกิดขึ้น

ผู้อาวุโสเฉินเค่อเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“นี่มัน… ฝ่าบาทหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว!”