ตอนที่ 190
ตอนที่190 หูหนิ่ว
October 22, 2026
ตอนที่190 หูหนิ่ว
เหอจื่อจ้องมู่เซียวหยานตาเขม็ง พร้อมกับกระซิบเตือนเสียงดุ
“นี่สำรวมหน่อย”
มู่เซียวหยานเอ่ยตอบกลับไปอย่างคร้านที่จะใส่ใจว่า
“ทำไมล่ะ? ฉีน้อยเต็มใจให้ฉันเองนะ อีกอย่าง พูดยังกับว่าเขาจะให้ของขวัญดีๆแบบนี้กับฉันทุกวันจริงไหม? อ่อ ว่าแต่ซุปตัวนี้ฉันสามารถดื่มทุกวันเลยได้ไหมจ๊ะฉีน้อย?”
ฉีเล่ยพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จะดื่มทุกวันเลยอย่างงั้นเหรอ? แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ตอบกลับไปยิ้มๆ
“ควรดื่มแค่สัปดาห์ละครั้งก็พอแล้วครับ แต่ทุกครั้งที่ดื่ม ผมแนะนำให้ใส่ยาจีนตัวนี้ลงไปด้วยจะดีมากเลยครับ”
หลังจากพูดจบ ฉีเล่ยก็หยิบขวดยาขนาดเล็กกะทัดรัดออกมายื่นให้มู่เซียวหยาน
ภายในขวดเล็กๆใบนี้อัดแน่นไปด้วยผงคางคกเย็น ที่ฉีเล่ยเทแบ่งออกมาจากขวดใหญ่ของเขา แม้จะเพียงแค่เล็กน้อย แต่ถ้าสิ่งนี้ปรากฏต่อหน้าปรมาจารย์แพทย์แผนจีนที่มีความรู้แล้วล่ะก็ มีหวังเขาอาจถูกตีขโมยยาขวดนี้ไปก็เป็นได้
และเนื่องจากส่วนผสมในการสกัดผงคางคกเย็นนั้นค่อนข้างหายากมาก เขาจึงจำเป็นต้องให้เติมผงคางคกเย็นลงไปในซุป และกำหนดให้อีกฝ่ายดื่มเพียงแค่อาทิตยละครั้งเท่านั้น
และที่สำคัญยาตัวนี้ก็ไม่สามารถหายาชนิดอื่นบนโลกมาทดแทนได้
เหอจื่ออดรนทนไม่ได้จนต้องพูดกระแนะกระแหนคนเป็นแม่
“จะดื่มทุกวันเลยงั้นเหรอ? ขืนเธอทำแบบนั้น มีหวังฉันคงจะจำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้แน่ เพราะเธออาจจะสาวขึ้นจนกลายเป็นน้องสาวฉันไปแทนแล้ว”
“ฮ่าๆๆ พูดได้ดีมาก”
“….”
เหอจื่อถึงกับพูดไม่ออก และเปลี่ยนไปถามฉีเล่ยอย่างคร้านที่จะสนใจคนเป็นแม่อีก
“อาจารย์ฉี แล้วหนูดื่มได้ไหมค่ะ?”
ฉีเล่ยทั้งพยักหน้าและส่ายหัว
เหอจื่อเห็นแบบนั้นก็ได้แต่ร้องถามด้วยสีหน้างุนงง
“สรุปคือหนูดื่มได้หรือไม่ได้? มันหมายความว่ายังไงกันแน่คะ? หนูไม่เข้าใจท่าทางของอาจารย์จริงๆ?”
“ซุปนี้ไม่มีผลข้างเคียงใดๆกับเธอทั้งนั้น ถ้าถามว่าเธอดื่มได้ไหม? ก็คงตอบว่าได้ แต่เป็นเพราะตอนนี้เธอยังไม่อยู่ในวัยเหมาะสมสำหรับซุปนี้ ต่อให้ดื่มไปก็ไม่มีผลอะไรอยู่ดี พูดง่ายๆก็คือว่า เพราะตอนนี้เธออยู่ในช่วงวัยที่สมบูรณ์ที่สุดของชีวิตแล้วยังไงล่ะ”
เหอจื่อชี้ฟังแล้วก็ยกมือขึ้นชี้หน้าคนเป็นแม่พร้อมกับพูดขึ้นว่า
“หมายความว่า กว่าหนูจะดื่มซุปนี่ได้ ก็ต้องแก่แบบป้าคนนี้ก่อนสินะคะ?”
ฉีเล่ยได้แต่พยักหน้า
มู่เซียวหยานได้ยินลูกสาวเรียกตนเองว่าป้า ก็ร้องตะโกนสวนกลับไปด้วยความโมโห
“ไอ้เด็กคนนี้! นี่แกเรียกใครว่าป้ากันห๊ะ?! แกคอยดูก็แล้วกัน ไว้ฉันตายเมื่อไหร่ ฉันจะเผากระดาษแผ่นนี้ทำลายสูตรยาทิ้งซะ ฉันจะไม่ยอมให้สูตรยานี้ตกไปถึงมือแกเด็ดขาด!”
“มู่เซียวหยาน! เธอกล้าเหรอ?!”
“แล้วคิดว่าฉันกล้าไหมล่ะ?!”
“คนอย่างเธอไม่กล้าหรอก!”
“แกผิดไปแล้ว! ฉันกล้าทำแน่!”
“….”
ฉีเล่ยได้แต่จ้องมองสองแม่ลูกทะเลาะกันอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มขื่นบิดเบี้ยวที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า
แต่ในเวลานั้นเอง สาวใช้คนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดขึ้นว่า
“คุณผู้หญิงคะ อาหารเย็นเตรียมเสร็จแล้วค่ะ”
มู่เซียวหยานพูดตัดบทขึ้นทันที
“เอาล่ะ หมดเวลาทะเลาะกันแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า”
เหอจื่อปรายตามองฉีเล่ยเล็กน้อย พร้อมกับกระซิบบอกเสียงแผ่วด้วยสีหน้าท่าทางเก้อเขิน
“อาจารย์ฉี หนูขอโทษนะคะที่แม่ของหนูเป็นแบบนี้ มันคงจะดูตลกขบขันในสายตาของอาจารย์มากเลยใช่ไหมคะ?”