ตอนที่ 191
ตอนที่191 ปาร์ตี้ของสาวๆ
October 22, 2026
ตอนที่191 ปาร์ตี้ของสาวๆ
เหอจือเหลือบมองมู่เซียวหยานอยู่แวบหนึ่ง พลางคิดไปว่าถ้าปล่อยให้อาจารย์ฉีอยู่กับหญิงสาววัยกลางคนผู้หิวกระหายคนนี้ มีหวังเขาต้องไม่รอดถึงพรุ่งนี้เช้าอย่างแน่นอน ทางที่ดีที่สุดคือต้องพาเขาออกไปด้วยกัน?
เหอจือพยักหน้าและตอบกลับไปทันที
“ได้เลย งั้นเราไปกันเถอะ”
จากนั้นเธอก็หันกลับไปพูดกับฉีเล่ยว่า
“อาจารย์คะ ถ้ามันไม่อร่อยก็ไม่ต้องฝืนกินหรอกค่ะ ออกไปเที่ยวกันดีกว่า”
ฉีเล่ยฝืนหยิบช้อนตักซุปขึ้นกินอีกคำ พูดได้ว่ามันเกือบทำเอาเขาแทบอาเจียนออกมาเลยทีเดียว
ซุปที่มู่เซียวหยานปรุงเองกับมือนี่มันยาพิษชัดๆ!
มู่เซียวหยานร้องตะโกนไล่หลังขึ้นทันทีว่า
“อย่าเพิ่งไปกันสิ ยังไม่ได้ตัดเค้กเลยนะ!”
เหอจื่อหันมาหัวเราะร่วนใส่คนเป็นแม่ พร้อมกับร้องบอกไปว่า
“พวกเราอิ่มแล้ว ขอตัวออกไปเดินเล่นก่อนละกัน เชิญตัดเองกินเองไปเลยจ้า”
…………
“นายชื่ออะไรเหรอ?”
“ฉีเล่ย”
“ระหว่างนายกับน้องเหอจือ…”
“ผมเป็นอาจารย์ของเธอครับ”
หูหนิ่วเบิกตาโตจ้องมองฉีเล่ยด้วยสีหน้าตกอกตกใจ
“อาจารย์งั้นเหรอ? หรือนี่จะเป็นความรักระหว่างศิษย์กับอาจารย์อะไรแบบนั้น? น่าสนใจดีแฮะ น่าสนใจๆ”
“ผมเป็นแค่อาจารย์ของเธอเท่านั้นจริงๆครับ”
“เอาน่า เอาน่า ฉันเชื่อ ฉันเชื่อ แต่ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอจะเป็นยังไง มีสิ่งหนึ่งที่ฉันสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนก็คือ นายกับเหอจื่อดูสนิทสนมกันมาก”
เหอจือที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับสะดุ้ง เธอมองผ่านกระจกหลังพร้อมกับพูดสวนขึ้นทันที
“หูหนิ่ว หยุดพูดไปเลยนะ!”
จะไปพูดแบบนั้นกับอาจารย์ฉีได้ยังไง? อีกฝ่ายยังไม่เตรียมตัวเตรียมใจเลยนะ
หูหนิ่วตอบกลับอย่างรู้ทัน
“นี่น้องเหอจื่อ ฉันพูดไม่ถูกหรือยังไง? ถ้าไม่สนิทกันจริง คนอย่างน้องเหอจื่อไม่มีทางพาเข้ามาที่บ้านแน่!”
เหอจือยิ้มเก้อเขินพยายามพูดแก้ต่างไปว่า
“เรา…เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้นเอง…”
อันที่จริง เธอกับหูหนิ่วก็รู้จักกันมานานหลายปีแล้ว และที่ผ่านมาเหอจื่อก็ไม่เคยพาคนแปลกหน้ามาที่บ้านเลยสักคน แม้แต่เด็กผู้ชายที่เคยเล่นด้วยกันในสมัยเด็ก ก็ยังไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาหลังประตูรั้วด้วยซ้ำไป
หูหนิ่วค่อยๆลืมตาขึ้นและหันไปสำรวจฉีเล่ยอีกสักพัก ทันใดนั้นเธอก็พูดขึ้นว่า
“แต่ขอโทษทีนะ นายไม่ดีพอสำหรับน้องเหอจื่อ”
เหอจื่อได้ยินถึงกับตวาดสวนกลับไปทันที
“หูหนิ่ว!”
ผู้หญิงคนนี้มักจะเป็นพวกที่คิดอะไรได้ก็จะพูดออกมาเลย ไม่เคยผ่านสมองไตร่ตรองหรือประมวลผลใดๆก่อน บางเรื่องถึงแม้จะเป็นความจริง แต่มันก็ไม่ควรพูดออกมา ถึงอย่างนั้น เรื่องแบบนี้หูหนิ่วก็ถนัดนักล่ะ
ฉีเล่ยได้แต่ตอบกลับไปยิ้มๆ
“รูปลักษณ์ภายนอกของผมก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดอะไรไม่ใช่เหรอครับ แถมภายในของผมก็ยังสมบูรณ์ไร้ที่ติอีกด้วย ถึงจะไม่เข้าขั้นยอดเยี่ยม แต่มันก็ไม่ได้ดูแย่จนเกินไปจริงไหมครับ?”
หูหนิ่วและฉีเล่ยนั่งข้างกันอยู่เบาะหลัง ดูแล้วก็คล้ายค่อนข้างสนิทสนมกันดี
“ฮ่าฮ่าๆ…นายนี่มันพวกหน้าด้านจริงๆแฮะ แต่ฉันก็ชอบนะ! อย่างน้อยนายก็ดีกว่าพวกผู้ชายปลิ้นปล้อนขี้โกหก เปลือกนอกดูดีแต่ภายในเน่าเฟะ คนพวกนั้นวิ่งหนีฉัน แต่กลับวิ่งเข้าหาเหอจื่อ ต่อหน้าฉันทำเป็นรังเกียจเบะปากใส่ แต่พออยู่ต่อหน้าเหอจื่อกลับทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ฉันเห็นแล้วอยากจะอ้วก คนพวกนั้นมันน่ารังเกียจสิ้นดี”
เธอยกมือขึ้นกุมไหล่ทั้งสองข้างของตัวเอง ทำท่าทางราวกับหวาดกลัวและขยะแขยงอย่างมาก แต่เนื่องจากร่างของเธอค่อนข้างอวบอ้วนจึงทำให้ฉีเล่ยที่นั่งข้างๆดูตัวเล็กเป็นนกน้อยไปเลย
นี่ยิ่งทำให้ฉีเล่ยถูกใจผู้หญิงคนนี้เข้าไปใหญ่ ฉีเล่ยเห็นด้วยอย่างมากกับคำพูดของหูหนิ่ว จึงได้พูดเสริมไปว่า