ตอนที่ 286
ตอนที่286 เสียหน้า
October 22, 2026
ตอนที่286 เสียหน้า
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก แต่ฉีเล่ยก็ตระหนักได้ว่า เวลาของเขาน่าจะเหลืออีกไม่มากแล้ว
แต่นับว่าโชคดีที่ตอนนี้เขาได้พบร่องรอยของพลังลึกลับนั่นแล้ว เขาจึงได้พยายามควบคุมพลังหยิน และหยางค้นหาพลังลึกลับในร่างของชายชราต่อไป
และในที่สุดนั้นเอง ฉีเล่ยก็ได้พบพลังบางอย่างเข้าจนได้!
และมันก็คือพลังสีดำนั่นเเอง!
ในวินาทีที่พลังสีดำพบเห็นพลังหยินและหยางเข้านั้น ฉีเล่ยสามารถสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพลังลึกลับนั่นว่า มันมีความรู้สึกหวาดกลัว และต้องการที่จะหลบหนี
อาจเป็นเพราะว่า พลังลึกลับนั่นรู้สึกสบาย และปลอดภัยที่ได้แฝงตัวอยู่ในร่างของชายชรามาเป็นเวลานาน และคงคิดไม่ถึงว่า จู่ๆ จะมีอันตรายคืบคลานเข้าใกล้อย่างกะทันหันเช่นนี้
แต่ฉีเล่ยก็ไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจพลังลึกลับนั่นเลยแม้แต่น้อย เพราะมันคือต้นเหตุที่ทำให้ชายชราต้องมานอนหมดสติอยู่บนเตียงเช่นนี้มานานหลายวัน เขาจึงไม่รีรอ และรีบสั่งให้พลังหยินและหยางตรงเข้ากลืนกินพลังลึกลับนี้เข้าไปทันที
คงต้องพูดว่าสมแล้วที่พลังหยินและพลังหยางนั้น เป็นพลังก่อร่างทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอื่นๆที่ไม่ว่าจะดูแข็งแกร่งเพียงใด มันกลับกลายเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยไปทันที
หลังจากผ่านไปชั่วครู่ ในที่สุดพลังหยินและพลังหยางก็สามารถกำจัดพลังสีดำลึกลับนั่นได้!
เมื่อจัดการกับทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้ว จิตใจของฉีเล่ยจึงค่อยๆสงบลง และความกล้าหาญที่ทำให้เขายืนหยัดได้อยู่ก่อนหน้านี้ ก็ได้พังทลายลงในทันที
แต่นับว่าโชคดีที่พลังหยินและหยางนั้น ถูกดึงกลับเข้าร่างของฉีเล่ยได้ทันเวลา และตัวเขาเองก็รู้สึกว่า ร่างกายของตนเองในตอนนี้ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นมาเล็กน้อย แต่บางทีอาจเป็นเพราะคิดไปเองก็เป็นได้
ฉีเล่ยไม่อยากคิดเรื่องอื่นมากในเวลานี้ เขาค่อยๆก้มหน้าลงจ้องมองชายชรา ที่ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม
“อาวุโส ในที่สุดก็ตื่นซะทีนะครับ!”
หลังจากผ่านไปราวสัปดาห์กว่าๆ ในที่สุดชายชราที่นอนหลับไหลมานานหลายวัน ก็เปิดเปลือกตาขึ้นมา และกำลังจ้องมองฉีเล่ยด้วยแววตาซาบซึ้งใจ
“พ่อหนุ่ม นี่เธอช่วยชีวิตของฉันไว้ใช่ไหม?”
เป็นเพราะว่าชายชรานอนหลับไปนาน เมื่อตื่นขึ้นมาร่างกายจึงค่อนข้างอ่อนแออย่างที่สุด น้ำเสียงของเขาจึงได้เบากว่าปกติมาก
ฉีเล่ยหัวเราะเบาๆ พร้อมกับค่อยๆย่อตัวลงข้างเตียง เขาสงบจิตใจตัวเองครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปากพูดกับชายชราไปว่า
“นี่เป็นเรื่องที่ผมสมควรต้องทำครับ ไม่ทราบว่าอาวุโสต้องการให้ผมเรียกคนข้างนอกเข้ามาเลยไหมครับ? ทุกคนเป็นห่วงความปลอดภัยของอาวุโสมากเลยทีเดียว”
ความจริงแล้ว ตอนนี้ฉีเล่ยอยากจะถามผู้เฒ่าจินว่า ก่อนเกิดเหตุการณ์ครั้งนี้ เขาไปพบใครมาก่อนบ้าง?
นั่นเพราะสิ่งที่เกิดกับชายชราในตอนนี้ ทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ของซือไถที่อยู่เจียงหลิง เพราะมันมีลักษณะที่คล้ายคลึงกันอย่างมาก
แต่เมื่อเห็นสภาพจิตใจของชายชราในตอนนี้ ฉีเล่ยจึงได้แต่อดกลั้นความอยากรู้นั้นไว้ก่อน
“อืมมๆ”
ชายชราทำเสียงรับรู้อยู่ในลำคอพร้อมกับยิ้มให้ฉีเล่ย
แม้ว่าชายชราจะเพิ่งลืมตาขึ้นมาครั้งแรกหลังจากหมดสติไปนาน แต่ในแววตาของเขากลับเป็นประกายวิบวับปรากฏให้เห็น
ฉีเล่ยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง เพื่อที่จะเรียกให้คนข้างนอกเข้ามา แต่เมื่อไปถึงประตู เขากลับรู้สึกสะดุดใจคล้ายว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ในตอนนี้ ชายชราดูแก่กว่าความเป็นจริงไปหลายปี ราวกับว่าถูกดูดชีวิตออกไป!
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงแค่ความคิดคาดเดาของเขาเท่านั้น ถึงอย่างไรเสีย การที่ชายชราตื่นขึ้นมา ย่อมต้องดีกว่านอนหลับไหลอยู่แบบนั้นแน่ เมื่อคิดได้แบบนั้น ฉีเล่ยจึงได้เปิดประตูห้องออกทันที
ทุกสายตาจับจ้องมาทางฉีเล่ยแน่นิ่ง และทุกคนต่างก็กำลังรอฟังคำพูดของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ส่วนอารมณ์ความรู้สึกของแต่ละคนในตอนนี้นั้น คงจะมีตัวเองเท่านั้นที่รู้ดีกว่าใครๆ
“ผู้เฒ่าจินฟื้นแล้ว!”
ฉีเล่ยไม่พูดอะไรยืดยาว เขาพูดเพียงแค่สั้นๆแต่ตรงประเด็น
ซุนต้าเฉิงถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก และเหตุผลที่เขายอมใช้ความน่าเชื่อถือของตนเอง ที่ได้จากการทำงานอย่างซื่อสัตย์ให้กับตระกูลจินมาหลายปี ออกหน้าปกป้องฉีเล่ยนั้นก็เพราะว่า เขาชื่อมั่นในตัวฉีเล่ยอย่างยิ่งนั่นเอง
และทันทีที่ได้ยินคำพูดจากปากของฉีเล่ย ซุนต้าเฉิงก็รู้สึกราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก ส่วนจูกวงหลงก็ได้เดินเข้าไปหาฉีเล่ย พร้อมกับยกมือขึ้นตบไหล่เขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ ปากก็เอ่ยชมออกไปไม่หยุด