บทที่ 1 คุณหมอเทวดาในคุก

คุกหลงหู รถเบนซ์เอสคลาสคันหนึ่งกับรถแลนด์โรเวอร์สองคันขับตามกันเข้ามาในประตูใหญ่ ผู้บัญชาการเรือนจำกับหัวหน้าหลักสองสามคนล้วนยืนตรงรออยู่ตรงหน้าตึกสำนักงานด้วยความนอบน้อม

เมื่อรถจอดลง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลงมาจากรถแลนด์โรเวอร์ และเดินมาเปิดประตูรถเบนซ์ ต่อมาชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าป่วยคนหนึ่งก็เดินลงมาจากรถอย่างช้า ๆ ภายใต้การประคองของเขา

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ท่าทางดูมีอำนาจมาก ๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะป่วยเป็นโรคบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาบ่อย ๆ ความเจ็บปวดนี้รุนแรงจนทำให้เขาไม่มีทางยอมรับโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสีได้ และเกิดความรู้สึกเบื่อโลกขึ้นมาพักหนึ่ง

"นายพลฉู่!" ผู้บัญชาการเรือนจำตัวสั่นเทิ้ม และแสดงความเคารพชายวัยกลางคน

คนที่มาก็คือนายพลสามดาวในเขตสงครามประเทศเหยียนหลง ชื่อว่าฉู่เทียนอิง เขามีตำแหน่งที่สูงมาก ๆ ทางการทหาร และมียศทหารเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตไกลไม่มีที่สิ้นสุด

ฉู่เทียนอิงโบกมือเบา ๆ "ไม่ต้องมากพิธี ผู้บัญชาการหลี่ ลำบากคุณแล้ว คุณหมอเทวดาอู๋คนนั้นอยู่ที่ไหน?"

ผู้บัญชาการหลี่ชื่อว่าหลี่เซิ่งกั๋ว เป็นผู้บัญชาการเรือนจำหลงหู และเมื่อเขาได้ยิน เขาก็รีบก้มตัวลงทันที "อู๋เป่ยรออยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว เชิญท่านนายพล!"

เขานำทางอยู่ด้านหน้า และคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้าไปในตึกสำนักงานด้วยความเอิกเกริก ส่วนในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งก็มีชายหนุ่มที่สวมชุดนักโทษนั่งอยู่คนหนึ่ง อายุยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี หน้าตาไม่ได้น่ากลัว เขากำลังคาบบุหรี่อยู่ในปากและหรี่ตา ราวกับกำลังมองคนที่เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่กลุ่มนี้

เขาชื่อว่าอู๋เป่ย หรือก็คือ "คุณหมอเทวดาอู๋" ในคำพูดของหลี่เซิ่งกั๋ว

"ดับบุหรี่ซะ ท่านนายพลไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้" การ์ดที่มีรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพูดด้วยความเย็นชา

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย แต่กลับถามว่า "ใครคือผู้ป่วย?"

ฉู่เทียนอิงจึงมองชายหนุ่มคนนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาก็คือคุณหมอเทวดาอู๋คนนั้น แต่ทำไมเขาถึงเด็กขนาดนี้? ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ ฉันเอง"

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสำลักกลิ่นบุหรี่ ดังนั้นเขาจึงไอออกมาสองสามครั้ง เพราะหลังจากที่เขามีอาการปวดหัว เขาก็ไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้

หลี่เซิ่งกั๋วจึงแสดงสีหน้าตกใจออกมา และพูดทันทีว่า "อู๋เป่ยดับบุหรี่ซะ ไม่เห็นเหรอไงว่านายพลฉู่ไอแล้ว?"

อู๋เป่ยพ่นควันออกมาวงหนึ่ง และพูดอย่างเฉยเมยว่า "ไม่เป็นไร ให้เขาไออีกสักสองสามครั้ง"

การ์ดคนนั้นจึงโมโหขึ้นมา และยื่นมือเข้ามาแย่งบุหรี่ในปากของอู๋เป่ย แต่เขาเพิ่งจะยื่นมือออกมาได้ครึ่งหนึ่ง อู๋เป่ยก็ยื่นมือออกไปปัดครั้งหนึ่ง ต่อมาการ์ดคนนั้นก็รู้สึกชาไปทั้งแขนขวาราวกับถูกไฟช็อต และยกแขนไม่ขึ้นอยู่นานมาก

เขาจึงตกตะลึง และหดตัวกลับไป จ้องอู๋เป่ยด้วยความระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ!"

"จัดการ!"

เสียงพูดยังไม่ทันเงียบ อย่างน้อยก็มีห้าคนหันปืนมาทางอู๋เป่ยแล้ว เพราะในฐานะที่พวกเขาเป็นการ์ด ดังนั้นความปลอดภัยของท่านนายพลจึงสำคัญที่สุด

แต่อู๋เป่ยกลับพูดอย่างเหนื่อยหน่าย "พวกคุณปฏิบัติแบบนี้กับคุณหมอเหรอ?"

ฉู่เทียนอิงจึงยกมือขึ้นมา และพูดว่า "เก็บปืนซะ"

ทุกคนจึงเก็บปืน ส่วนฉู่เทียนอิงก็แสดงสีหน้าเสียใจออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ ทำให้คุณตกใจแล้ว ไม่ทราบว่าคุณสามารถตรวจโรคให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

"ได้แน่นอน" อู๋เป่ยยิ้มออกมา "รักษาโรคเพื่อช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของคุณหมอ นอกจากนี้โรคของคุณก็รักษาได้ไม่ยาก"

ต่อมาด้านหลังฉู่เทียนอิงก็มีชายหนุ่มที่หล่อเหลาและสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นมา ดวงตาวาววับ และเขาก็ถามว่า "คุณหมอเทวดาคนนี้ คุณคงไม่ใช่นักต้มตุ๋นหรอกใช่ไหม? คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของผมป่วยเป็นอะไร คุณก็พูดแล้วเหรอว่าสามารถรักษาให้หายได้?"

อู๋เป่ยจึงมองคนที่พูดครั้งหนึ่ง และพูดด้วยความเฉยเมยว่า "ใครบอกว่าผมไม่รู้?"

ชายหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายของฉู่เทียนอิง ชื่อว่าฉู่เสี่ยวตง ซึ่งเขาตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง "คุณรู้เหรอ?"

อู๋เป่ยไม่สนใจเขา แต่กลับถามฉู่เทียนอิงว่า "คุณป่วยหัวบ่อย ๆ และเมื่อปวดขึ้นมาแล้วก็เจ็บเจียนตาย ถึงขนาดที่ต้องบรรเทาด้วยกดและฝังเข็มใช่หรือไม่? ส่วนช่วงเวลาที่ปวดหัวรุนแรงที่สุด ปกติแล้วจะเป็นตอนตีสองถึงตีตาม และตีห้าถึงหกโมงเช้า ซึ่งอาการปวดหัวรุนแรงทำให้คุณภาพการนอนของคุณแย่มาก และภูมิคุ้มกันต่ำลง ดังนั้นช่วงนี้คุณจึงเป็นหวัดบ่อย ๆ นอกจากนี้ยังเป็นปอดบวมและกระเพาะอาหารอักเสบอีกด้วย ผมพูดถูกหรือเปล่า?"

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมา ฉู่เทียนอิงก็ตัวสั่นเทิ้ม และเขาก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้ว่า "คุณอู๋เป็นคุณหมอเทวดาจริง ๆ คุณพูดถูกทั้งหมด!"