บทที่ 2 มังกรออกจากคุก

ทุกคนงงงวย อะไรคือสามดอกไม้รวมยอด?

แต่อู๋เป่ยกลับหยุดมืออย่างช้า ๆ จนเสานั้นก็หายไปราวกับไม่ได้ยิน หลังจากจากนั้นเขาก็ยื่นมือเก็บเข็มทองทั้งหมดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า และพูดอย่างเฉยเมยว่า "เสร็จแล้ว"

ฉู่เทียนอิงจึงลุกขึ้นมา สะบัดแขนและหมุนคอ ซึ่งเขารู้สึกสบายและผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกลับไปมีสภาพอายุยี่สิบปี

เขาทั้งตกใจและดีใจ ดังนั้นเขาจึงกุมมือของอู๋เป่ยเอาไว้ และพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ บุญคุณที่ช่วยชีวิต เทียนอิงจะไม่ลืมตลอดชีวิต!"

เมื่อเห็นว่าเขามีนิสัยใช่ได้ อู๋เป่ยก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย และพูดว่า "นายพลฉู่ไม่ต้องเกรงใจ คุณเป็นทหารที่ปกป้องประเทศ การสามารถรักษาอาการปวดหัวของคุณให้หายได้ก็นับว่าเป็นเกียรติของผม"

ฉู่เทียนอิงจึงหัวเราะฮา ๆ ออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ คำพูดตามมารยาท ฉันก็ไม่พูดมากแล้ว ต่อไปถ้าหากคุณมีเวลา คุณก็ไปหาฉันที่แถบซีเป่ยได้ แล้วฉันจะต้อนรับคุณอย่างดีแน่นอน!"

อู๋เป่ยจึงยิ้มออกมา "แน่นอน!"

ต่อมาฉู่เสี่ยวตงก็เดินเข้ามา วางบัตรธนาคารใบหนึ่งลงในมือของอู๋เป่ยและพูดว่า "คุณอู๋ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย โปรดรับเอาไว้ด้วย"

อู๋เป่ยก็ไม่ได้พูดคำพูดที่เป็นพิธี และเขาก็เก็บเข้ากระเป๋าทันที "ขอบคุณ"

ฉู่เสี่ยวตงเคารพนับถืออู๋เป่ยเป็นอย่างยิ่ง ส่วนอู๋เป่ยก็รู้สึกคนคนนี้สามารถคบหาได้ ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน หลังจากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ขอตัวลา

แต่หลังจากที่ขบวนรถขับออกมาจากประตูใหญ่ของคุกแล้ว จู่ ๆ ฉู่เสี่ยวตงก็ถามการ์ดคนนั้นว่า "คุณอากุ่ย สามดอกไม้รวมยอดที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?"

อากุ่ยมีชื่อเล่นว่า "ปืนผี" เพราะเขามีฝีมือการยิงปืนราวกับผี ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในมือหนึ่งข้างกายของฉู่เทียนอิง และมีวรยุทธ์อยู่กับตัว ดังนั้นหลังจากที่เห็นเสานั้น สายตาที่คุณอากุ่ยคนนี้มองอู๋เป่ยจึงเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง นี่จึงทำให้ฉู่เสี่ยวตงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

อากุ่ยจึงถอนใจออกมายาว ๆ ครั้งหนึ่ง และพูดว่า "สามดอกไม้รวมยอดเป็นระดับที่ร้ายกาจที่สุดของการฝึกกำลังภายใน คนแบบนี้ห่างจากปรมาจารย์ฐานะเทพเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น"

ฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึง ปรมาจารย์เหรอ?

อากุ่ยจึงพูดต่อว่า "พวกคุณอาจจะไม่รู้ว่าสามดอกไม้รวมยอดเป็นแนวคิดยังไง ผมมีชื่อเล่นว่าปืนผี เพราะฝีมือการยิงปืนราวกับผี แถมยังมีวรยุทธ์อยู่กับตัวอีกด้วย แต่ว่าถ้าหากเผชิญกับเขาภายในสามสิบเมตรละก็ ผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! และถ้าหากเป็นภายในห้าสิบเมตรละก็ ผมก็มีโอกาสรอดเพียงแค่หนึ่งส่วนเท่านั้น!"

ในใจของฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึงขึ้นมา "ห้าสิบเมตรจึงจะมีโอกาสหนึ่งส่วนเหรอ?"

อากุ่ยพยักหน้า "คนในระดับสามดอกไม้รวมยอด ความคิดราวกับเทพ การเคลื่อนไหวราวกับผี ดังนั้นการคิดจะลอบสังหารพวกเขาจึงเป็นเรื่องยาก แถมโอกาสหนึ่งส่วนนั้น ผมก็ยังต้องสร้างขึ้นมาภายใต้สภาพแวดล้อมที่โล่งกว้าง อย่างเช่นจัตุรัสอีกด้วย ดังนั้นถ้าหากรอบ ๆ มีที่กำบังละก็ เช่นนั้นผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย"

ฉู่เสี่ยวตงจึงครุ่นคิด และพูดว่า "ดูท่าผมคงต้องคบหาอู๋เป่ยคนนี้ให้ดี!"

และหลังจากที่ขบวนรถจากไปไม่นาน หลี่เซิ่งกั๋วก็นำเอกสารปึกหนึ่งมาให้อู๋เป่ยเซ็นชื่อ และหลังจากที่เซ็นชื่อเสร็จ เขาก็พูดว่า "น้องชาย ถ้าหากไม่มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย พรุ่งนี้นายก็สามารถออกไปได้"

"พรุ่งนี้?" อู๋เป่ยไม่สามารถรอได้แม้แต่ครู่เดียว ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วถามว่า "ตอนนี้ผมยังไปไม่ได้เหรอ?"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงครุ่นคิด และคิดในใจว่าช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ดังนั้นเขาจึงกัดฟันพูดว่า "ได้ นายไปตอนนี้ได้เลย ขั้นตอนต่อไปฉันจะช่วยดำเนินการให้นายเอง และหลังจากดำเนินการเสร็จแล้ว ฉันก็จะโทรไปหานาย"

อู๋เป่ยจึงแสดงความเคารพ "ขอบคุณท่านผู้เฒ่าหลี่!"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงโบกมือติด ๆ กัน "ด้วยมิตรภาพสองปีของพวกเรา พูดแบบนี้ก็เท่ากับเห็นเป็นคนอื่น ไป ไปบอกลาพวกเขาเถอะ!"

คนที่อู๋เป่ยต้องบอกลาก็คือนักโทษหนึ่งพันกว่าคนของคุกแห่งนี้ เพราะอย่างน้อยเกินครึ่งของนักโทษเหล่านี้เคยได้รับบุญคุณจากเขา เนื่องจากภายในระยะเวลาหนึ่งปีกว่า โรคกระเพาะ โรคไขข้ออักเสบ โรคต้อกระจกและโรคหัวใจของพวกเขาล้วนค่อย ๆ หายเป็นปกติภายใต้การรักษาของเขา ดังนั้นคนเหล่านี้จึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้เกินครึ่งของผู้คุมนักโทษก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากอู๋เป่ยด้วยเช่นกัน เพราะเมื่อพวกเขาและคนในครอบครัวมีปัญหาสุขภาพ พวกเขาก็ล้วนมาให้อู๋เป่ยรักษา และอู๋เป่ยก็สามารถรักษาให้หายได้ตลอด

ดังนั้นสนามกว้างสำหรับให้นักโทษออกกำลังกายจึงมีนักโทษอยู่กลุ่มหนึ่งและผู้คุมนักโทษหลายสิบคนกำลังรอเขาอยู่ และเมื่อเห็นอู๋เป่ยปรากฏตัวออกมา พวกเขาก็โค้งคำนับพร้อมกัน และพูดเสียงดังว่า "ถ้าจะมาอีกครั้งก็ยินดีต้อนรับ!"

เดิมทีอู๋เป่ยรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็ด่าออกมาทันทีว่า "ลุงพวกนายสิ!"

เนื่องจากพวกผู้คุมนักโทษกลัวจะเกิดความวุ่นวาย ดังนั้นพิธีส่งจึงเรียบง่ายมาก ๆ ทุกคนแค่ตะโกนคำว่าดูแลตัวเองด้วยสองสามครั้งและรีบกลับไปทันที ส่วนคนที่ส่งอู๋เป่ยออกนอกประตูในตอนสุดท้าย ก็มีเพียงหลี่เซิ่งกั๋วและผู้ช่วยสองสามคนของเขาเท่านั้น