บทที่ 1001 หัวใจของพ่อแม่หมอ

อิ๋นซื่อผิงรีบออกจากห้อง ไปรออยู่ที่ห้องข้างๆ ในเวลานี้ ข้างๆเขามีชายวัยกลางคนๆหนึ่ง กระซิบพูด : “พี่สี่ เขาสามารถรักษาเสี่ยวเฟิงได้จริงๆเหรอ”

อิ๋นซื่อผิง : “เจิ้นซานจ่างครอบงำขนาดไหน นายและฉันรู้ดีเหมือนกัน เขาสามารถรักษาเจิ้นซานจ่างได้ แน่นอนก็สามารถรักษาเสี่ยวเฟิงได้เช่นกัน นอกจากนี้เขาก็บอกแล้วว่าสามารถรักษาได้ ฉันเชื่อเขา”

ชายวัยกลางคน : “พี่สี่ อย่างนั้นเขาเชื่อคำพูดก่อนหน้านี้ของคุณไหม”

อิ๋นซื่อผิงพูดอย่างไม่แยแส : “เชื่อหรือไม่เชื่อ ต่างกันเหรอ คนอื่นเขาเป็นถึงหมอเทวดา เก็บเงินค่ารักษา เป็นเรื่องของพวกเราสองครอบครัว เขาไม่มีทางยุ่งแน่นอน”

ชายวัยกลางคนพยักหน้า : “พี่สี่คิดรอบคอบที่สุด ถ้าหากเขาสามารถรักษาเสี่ยวเฟิงได้ พวกเราจะตอบแทนอย่างงามแน่นอน”

อิ๋นซื่อผิง : “การรู้จักกับหมอเทวดาคนหนึ่งดีกว่าการไปรู้จักกับคนอื่น ทักษะด้านการแพทย์ของหมอเทวดาคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างมาก ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยได้ยินชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของเขาแล้ว อาศัยโอกาสในครั้งนี้ ตระกูลอิ๋นของพวกเราจะผูกมิตรเป็นอย่างดี”

ชายวัยกลางคน : “พี่สี่ คุณเอาคำสั่งเทียนจวินให้เขา เพื่อเป็นการตอบแทนอย่างเดียวเหรอ”

อิ๋นซื่อผิง : “คำสั่งเทียนจวินอยู่ในมือของพวกเรานั้นไร้ค่า แล้วทำไมไม่มอบให้เขาล่ะ ไม่แน่อาจจะสามารถยืมมือของเขา หาถ้ำจวนเทียนจวินเจอ!”

ชายวัยกลางคนพยักหน้า : “ก็ใช่ คำสั่งเทียนจวินได้รับการสืบทอดในโลกมาหลายปีแล้ว ผ่านมือของคนนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครหาถ้ำจวนเทียนจวินเจอแม้แต่คนเดียว!”

ทั้งสองคนรออย่างใจจดใจจอ รอจนฟ้ามืด อู๋เป่ยค่อยเดินออกมา ด้านหลังของเขา มีชายคนหนึ่งสีหน้าที่จริงจัง ก็คืออิ๋นเสี่ยวเฟิง

มองเห็นอิ๋นเสี่ยวเฟิง อิ๋นซื่อผิงเรียกออกไปหนึ่งที : “ลูกชายเหรอ”

อิ๋นเสี่ยวเฟิงพยักหน้า พูด : “พ่อ ผมไม่เป็นไรแล้ว หมอเทวดาอู๋ไม่เพียงแต่รักษาผมหาย นอกจากนี้ยังช่วยผมฟื้นฟูพลังยุทธ์ด้วย”

อิ๋นซื่อผิงดีใจอย่างมาก รีบคุกเข่าลงบนพื้น พูด : “อิ๋นซื่อผิง ขอบคุณหมอเทวดาอู๋!”

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่แยแส : “ไม่ต้องมากพิธี นี่เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำ ใช่แล้ว ผมออกใบสั่งยาหลายชุด ให้เขากลับไปกินตามเวลา”

“ได้ได้” อิ๋นซื่อผิงรีบพูด

อู๋เป่ย : “เอาล่ะ พวกคุณกลับไปได้แล้ว ต่อจากนี้ไปมีเรื่องอะไร สามารถโทรมาเบอร์นี้” ระหว่างที่พูด เขายื่นนามบัตรออกไปหนึ่งแผ่นให้กับอิ๋นซื่อผิง

อิ๋นซื่อผิงดีใจอย่างมาก เขารู้ว่ามีนามบัตรใบนี้ เหมือนกับมีชีวิตนับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้น เขารีบคว้ามันด้วยมือทั้งสองข้าง

หลังจากอิ๋นซื่อผิงสองพ่อลูกจาไป อู๋เป่ยไปที่โรงพยาบาลหนึ่งรอบ ตอนกลางวันไม่ได้มาโรงพยาบาล เขาเตรียมจะไปบรรยายให้พวกเขาฟังในตอนเย็น

เย็นนี้ ที่ที่เขาไปเป็นแผนกระบบทางเดินอาหาร คนที่เข้ารับการรักษาในแผนกระบบทางเดินอาหาร ส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยมะเร็งระยะอันตราย โรคตับและทางเดินน้ำดี โรคกระเพาะ โรคเกี่ยวกับลำไส้ ฯลฯ ทั้งหมดเข้ารับการรักษาในแผนกระบบทางเดินอาหาร

อู๋เป่ยเข้าใจอย่างลึกซึ้ง สอนมากเกินไป คนเหล่านี้ก็เรียนไม่หมด ดังนั้นจึงเริ่มต้นด้วยโรคเดียว

ในคนนี้ เขาเลือกผู้ป่วยมะเร็งตับคนหนึ่งออกมา ผู้ป่วยคนนี้อายุประมาณหกสิบห้าปี เพราะว่ามักจะดื่มเหล้าทั้งปี ส่งผลให้ตับแข็ง และท้องมาน ตรวจพบมะเร็งตับเมื่อครึ่งเดือนก่อน มีการแพร่กระจายของน้ำเหลือง

ผู้ป่วยแบบนี้ ในปัจจุบัน ทางเลือกเดียวคือการฉายรังสีและเคมีบำบัด ซึ่งเป็นกระบวนการที่เจ็บปวดและมีค่าใช้จ่ายสูง บางครั้งการรักษาหนึ่งวันอาจมีค่าใช้จ่ายหลายหมื่นหยวน ถึงแม้จะทำประกันสุขภาพบางส่วน แต่ภาระคนไข้ก็ยังหนักมากเช่นกัน

ชายชรามีลูกชายคนหนึ่งและลูกสาวคนหนึ่ง ลูกชายเพิ่งแต่งงานได้ครึ่งปี เกิดหลานชายออกมาหนึ่งคน ลูกสาวเพิ่งหย่าร้าง ใช้ชีวิตตัวคนเดียวกับหลานสาว

เขาเป็นคนทำงานธรรมดาคนหนึ่ง เงินบำนาญไม่มาก เขาไม่อยากเอาเงินมาเสียกับค่ารักษา ดังนั้นหลายวันที่ผ่านมาไม่ให้ความร่วมมือย่างมาก โชคดีที่ลูกสาวของชายชราค่อนข้างกตัญญู ดูแลอยู่ที่โรงพยาบาลทุกวัน นอกจากนี้ยังบอกอีกว่ายินดีขายบ้านเพื่อรักษาพ่อ

ทำความเข้าใจอาการป่วยของชายชราโดยสังเขป อู๋เป่ยเปิดประตูห้องผู้ป่วย ชายชรากำลังนอนอยู่ ลูกชายนั่งอยู่ด้านข้าง

เห็นหมอเข้ามา ลูกชายของชายชราลุกขึ้น พยักหน้า : “หมอ”