บทที่ 1014 เอาหัวฉันคืนมา

เมื่ออู๋เป่ยกำลังจะออกไป ชายชราก็รีบห้ามเขาไว้: "คุณชาย คู่หมั้นของผู้สูงศักดิ์อวิ๋นคือหลิวเทียนหลาง ดังนั้นท่านไม่สามารถไปปรากฏตัวได้"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า “ แล้วมันยากตรงไหน?”

เขายื่นมือออกแล้วเช็ดบนใบหน้า แปลงร่างเป็นหลิวเทียนหลางอีกครั้ง จากนั้นสวมเสื้อผ้าแล้วไปหาอวิ๋นซี

ในเวลานี้ในห้องโถงบรรพบุรุษตระกูลอวิ๋น อวิ๋นซีถูกกระแทกอย่างแรง ทหารผ่านศึกของเผ่าเซียนกษัตริย์ที่มีพลังยุทธ์มากล้น ผมยาวปลิวไสว เจตนาฆ่าก็โผล่ออกมาจากดวงตาคู่นั้น เขาพูดอย่างเย็นชาว่า: "ถึงตาของฉันที่แสดงให้แกเห็นสักหน่อยแล้ว?"

อวิ๋นซีทุบเก้าอี้หลายตัว เธอลุกขึ้นยืนอย่างไร้ความรู้สึกและพูดว่า "ผู้เฒ่าจิ่งบรรพบุรุษของฉันฝากให้ฉันช่วยแก้ไขความขัดแย้งระหว่างตระกูลจิ่งกับตระกูลเหลียน"

ผู้เฒ่าจิ่งตะคอกอย่างแรง: "พวกอราไม่ต้องการให้คุณมาแก้ไขความขัดแย้งของเรา!"

อวิ๋นซีถอนหายใจเบา ๆ: "ผู้เฒ่าจิ่ง พวกเราต่างก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แล้วทำไมจะต้องดึงดันด้วย"

“หุบปาก!” ผู้เฒ่าจิ่งโบกมือ มีเงาฝ่ามือบินออกมาปะทะใบหน้าซ้ายของอวิ๋นซี

ทันใดนั้นร่างนั้นสั่นไหว อู๋เป่ยก็ปรากฏตัวขึ้น เขาสะบัดแขนเสื้อเพื่อแยกเงาฝ่ามือออกแล้วจ้องมองไปที่ผู้เฒ่าจิ่งที่ลงมือ

ผู้เฒ่าจิ่งตกใจและถามว่า "คุณเป็นใคร"

"ตู้ม!"

อู๋เป่ยมาอยู่ตรงหน้าเขาแทบจะในทันที เขาตบหน้าอีกฝ่าย ผู้เฒ่าจิ่งกระเด็นออกไปหลายเมตรผู้เฒ่าจิ่งเป็นปรมาจารย์ของดินแดนถ้ำศักดิ์สิทธิ์แต่เขาถูกอู๋เป่ยตบจนกระเด็น เขารู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขาและเขาก็ไม่สามารถต้านทานมันได้เลย

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้และพูดอย่างสั่นเทา: "คุณคือหลิว ... "

ไม่ทันที่เขาจะพูดคำว่า "หลิว" จบ อู๋เป่ยก็ตบหน้าเขาอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชา: "กล้ามาทำร้ายผู้หญิงของฉัน กล้ามาก"

ผู้เฒ่าจิ่งโกรธมากจนตัวสั่นไปทั้งตัว แต่เขามั่นใจว่าคนที่มาคือหลิวเทียนหลาง เขาไม่อาจทำให้คนใหญ่คนโตบาดหมางได้ จึงได้แต่อดกลั้นเอาไว้

เมื่ออวิ๋นซีเห็นอู๋เป่ยมาช่วยเธอ เธอก็ยิ้มเล็กน้อย เข้ามาจับมือเขาแล้วพูดกับผู้เฒ่าจิ่งและชายชราอีกคนว่า “ผู้เฒ่าเหลียน ผู้เฒ่าจิ่ง คุณมีความแค้นใจระหว่างกันมาหลายปีแล้วและความแค้นนี้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บนับไม่ถ้วนทุกปี หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมันจะไม่เป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย ไม่สู้พรุ่งนี้จัดการแข่งขันสังเวียนกันดีกว่า แต่ละฝ่ายก็เอาตัวแทนออกมา ความขัดแย้งจะได้จบ ๆ กันไป ใครก็ตามที่ชนะจะต้องทำตามคำร้องขอของอีกฝ่าย”

เมื่อผู้เฒ่าจิ่งและผู้เฒ่าเหลียนได้ยิน ก็รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี พอมีอู๋เป่ยอมายู่ใกล้ ๆ พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะแย้งอวิ๋นซี พวกเขาตอบตกลงกันทันที

ด้วยความช่วยเหลือของอู๋เป่ยทำให้ความขัดแย้งนี้ได้รับการแก้ไขทันที

อวิ๋นซีดึงอู๋เป่ยกลับไปที่บ้านของเธอและพูดว่า "อย่าใช้ตัวตนของหลิวเทียนหลางอีกนะ"

อู๋เป่ยรู้ดีว่าเรื่องนี้จะสร้างปัญหาตามมาได้ง่าย เขาพยักหน้า: "คุณพูดถูก นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย"

ด้วยคุณสมบัติของเขา เขาสามารถเป็นตี้เซียนได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี จากนั้นเขาไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไปว่าตระกูลเซียวจะรู้ความจริง

อวิ๋นซียิ้มและพูดว่า: "เดี๋ยวสักพักเราไปหาท่านทวดกันดีกว่า การฝึกฝนของท่านทวดได้รับการฟื้นฟูเต็มที่แล้ว อีกอย่างเขาต้องการพบคุณด้วย"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "มีท่านทวดดูแล อวิ๋นโจวก็ปลอดภัย"

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ชายชราก็เดินเข้ามาและพูดว่า "คุณชาย มีคนจากค่ายตระเวนเมืองถูกส่งมาเพื่อบอกว่าพวกเขามีเรื่องจะถามท่าน"

จากนั้นอู๋เป่ยก็ออกไปพบเขา ทันใดนั้นเขาก็เห็นลูกน้องคนหนึ่งของเขา ตอนที่เขาจัดการคนแก่และวัยรุ่นสองคนนั้น เขาก็ขอให้ลูกน้องคนนี้ไปจัดการต่อ

ทันทีที่ชายคนนั้นเห็นอู๋เป่ย เขาก็คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกับเสียงดัง "ตุบ" และพูดว่า: "รองแม่ทัพ ชายชราและหลานสาวของเขาถูกฆ่าตาย ศีรษะของพวกเขาก็ถูกแขวนไว้บนป้ายตึกที่ทางเข้าซอย ”

"ฟุ่บ!"

แผ่นหินใต้เท้าของอู๋เป่ยกลายเป็นผง เขารีบไปที่บ้านของชายชราโดยไม่พูดอะไรสักคำ

มีคนยืนอยู่หน้าป้ายตึกตรงทางเข้าซอย ศีรษะของชายชราและเด็กหญิงถูกมัดเชือกและแขวนไว้บนป้ายตึก เลือดยังคงหยดอยู่ มีเลือดอยู่บนพื้นสองกอง

อวิ๋นซีก็มาถึงเช่นกัน เธอมองดูที่หัว เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า "นี่เป็นวิธีลงโทษที่ใช้ในเมืองใหญ่ ๆ สำหรับคนที่หลบหนี คุณเป็นคนพาคนสองคนนี้มาที่อวิ๋นโจวเหรอ"

อู๋เป่ยกดศีรษะลง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธจนทะลักออกมา เขาพูดเสียงเข้ม: "มันเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันไม่เข้าไปยุ่ง พวกเขาก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ อย่างน้อยพวกเขาก็จะยังคงมีชีวินอยู่ เป็นฉันเองที่ทำให้พวกเขาตาย”

อวิ๋นซี: "คุณไม่ได้ตั้งใจ ที่นี่ในขอบเขตเซียนไท่ชิงทุกเผ่าเป็นเหมือนการปกครองแบบฮ่องเต้ แค่เขาต้องการนั่นก็นับว่าเป็นกฎหมายแล้ว"