บทที่ 1015 พลังฟื้นคืน

ผู้บัญชาการลุกขึ้นยืนทันทีและมองไปที่ประตู

ชายชราที่เป็นอู๋เป่ยแปลงร่างมาอู๋เป่ยเดินเข้ามาและถามอย่างเศร้าหมอง: "ทำไมคุณถึงตัดหัวของฉัน? เอาหัวของฉันคืนมา!"

เมื่อหัวหน้าทีมเห็น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา: "วิญญาณร้าย?"

ผู้บัญชาการตะคอกอย่างเย็นชา: "วิญญาณร้าย! ใครก็ได้ มานี่เดี๋ยวนี้!"

อู๋เป่ยหัวเราะเสียงเย็นกระโจนเข้าใส่ผู้บังคับบัญชาทันที ทันทีที่มีแสงดาบปรากฏขึ้น ดาบก็มาทางอู๋เป่ยแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นอู๋เป่ยก็ไหวตัวไวราวกับผี ร่างกายของเขาขยับตามแสงดาบของเขา ไม่ว่ายังไงดาบนั่นก็ทำอะไรเขาไม่ได้

“ฟุ่บ ๆ ๆ”

แสงของดาบไหวตัว แต่มันก็เหมือนกับตัดผ่านอากาศ ใบหน้าของผู้บัญชาการเปลี่ยนไปอย่างมาก เป็นไปได้ไหมว่านี่เป็นวิญญาณร้ายจริงๆ?

ทันใดนั้นคอของเขาก็รู้สึกเย็น อู๋เป่ยเข้ามาข้างหลังเขา คว้าคอของเขาเอาไว้ ทันใดนั้นผู้บังคับบัญชาก็ขยับไม่ได้ เขาตะโกนว่า: "ไว้ชีวิตฉันเถอะ!"

"กร๊อบ"

เสียงนั่นดังขึ้นเสียงดังฟังชัด ผู้บังคับบัญชาถูกอู๋เป่ยบดขยี้จนเสียชีวิต ไม่เพียงเท่านั้น เขายังดึงวิญญาณวิญญาณแรกเกิดของอีกฝ่ายออกมา โยนมันลงในชามทองคำและกลั่นให้เป็นเหรินหยวนตัน

หัวหน้าทีมเล็กร้องเสียงดังแล้วหันหลังวิ่งออกไป แต่ก็ถูกอู๋เป่ยจับได้อยู่ดี อู๋เป่ยฆ่าเขาจนตาย จากนั้นก็กลั่นจิตวิญญาณของเขาให้เป็นเหรินหยวนตัน

“ใครกันที่มาก่อเหตุฆาตกรรมในคฤหาสน์หยางของฉัน”

ทันใดนั้น ลมหายใจอันน่าสะพรึงกลัวลดลง จากนั้นมือน้ำเงินดำขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในอากาศและคว้าอู๋เป่ยอย่างโหดเหี้ยม ภายนอกมือใหญ่ล้อมรอบด้วยพลังเวทย์ คนที่ลงมือต้องอย่างน้อยก็ต้องเป็นเซียนกษัตริย์ประตูมังกร

ทันทีที่อู๋เป่ยยกมือขึ้น แผ่นเวทย์เทพพันธนาการก็สว่างขึ้น เขารวมสามพันธนาการเข้าด้วยกันและมานาที่ปล่อยออกมาจากพันธนาการนี้ก็ควบแน่นเป็นมือเพลิงขนาดใหญ่ เขาปล่อยให้มันไปสู้มือน้ำเงินดำขนาดใหญ่ มันเป็นหนึ่งในคาถาของเขาที่เรียกว่าวิชาเปลวไฟ

"ตู้ม"

เสียงดังดังขึ้น มือน้ำเงินดำขนาดใหญ่ก็สลายตัว ในขณะที่มือสีม่วงขนาดใหญ่ของอู๋เป่ยยังคงเดินหน้าต่อไป ฝ่ามือนั่นห้องพังในทันที มีชายหนุ่มคนหนึ่งอยู่ในห้อง เป็นเขาเองที่ลงมือปล่อยฝ่ามือน้ำเงินดำขนาดใหญ่นั่น

เขาตะโกนด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นเพื่อสร้างยันต์ ยันต์นั่นวิ่งไปในเงาของมังกรสองหัวและต่อต้านฝ่ามือเพลิงของอู๋เป่ย

หลังจากต่อสู้อยู่ครู่หนึ่ง อู๋เป่ยรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เขารีบถอนมือออกทันทีและพูดอย่างเย็นชา: "เอาหัวของฉันคืนมา!"

"สหาย ถ้าคุณไม่ถอยตอนนี้ หลังจากนี้จะไม่ทันแล้วนะ" ตอนนี้มีเสียงคนแก่ดังขึ้น คาดว่าน่าจะเป็นผู้เฒ่าตระกูลหยางเซียนกษัตริย์อมตะท่านหนึ่ง!

อู๋เป่ยกำลังจะฆ่าคนอีกสองสามคน แต่จู่ๆ หัวใจของเขาก็กระตุก เขารู้สึกไม่ดี เขารู้ว่าความรู้สึกนี้ไม่มีทางที่จู่ ๆ จะเกิดขึ้นแน่ ดังนั้นเขาจึงใช้ยันต์หลบหนีพสุธาทันทีและหายตัวไปในทันที

เขาจากไปได้ไม่นาน ดวงตาขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันมองจุดจุดที่อู๋เป่ยหายไปอย่างเย็นชา ดวงตาไม่พบใครเลย มีแต่เสียงหนึ่งที่ดังขึ้น: "หนีไวซะจริงนะ!"

เมื่ออู๋เป่ยกลับมาที่อวิ๋นโจว ก่อนอื่นเขาวางศีรษะของผู้บังคับบัญชาและหัวหน้าทีมไว้หน้าหลุมศพ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์อวิ๋น อวิ๋นซีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเธอเห็นว่าเขาปลอดภัยแล้ว เธอก็พูดว่า "ขอบคุณพระเจ้าที่คุณปลอดภัย ฉันเพิ่งได้รับข่าวมาว่ามีคนจากโลกแห่งเซียนไปที่คฤหาสน์หยาง ชายคนนั้นมีสมบัติติดตัว มันถูกเรียกว่า 'ดวงตากลับกลอก' สามารถขังวิญญาณคนได้ คนที่มันขังแม้แต่เซียนกษัตริย์ก็ยังยากที่จะรอด"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "ฉันหาจังหวะได้ออกมาเลย อวิ๋นซี เขาเป็นใครจากโลกแห่งเซียน?"

อวิ๋นซี: "เป็นตระกูลที่ทรงพลังมากในโลกแห่งเซียน"

อู๋เป่ย: "ตระกูลที่อยู่ในโลกแห่งเซียน คืออยู่ในโลกหลิงไท่ของพวกเขาเองเหรอ?"

อวิ๋นซี: "ไม่จำเป็น แม้ว่าโลกแห่งเซียนจะประกอบด้วยโลกแห่งจิตวิญญาณนับไม่ถ้วน แต่จิตวิญญาณส่วนใหญ่ไม่มีเจ้าของ"

อู๋เป่ย: "ไม่มีเจ้าของเหรอ?"