บทที่ 107 พระเจ้าตถาคตกัง

ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง เขาก็เปิดเส้นลมปราณรองทั้งหมดในร่างกายของเขา!

เขาประหลาดใจและดีใจ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดกับแมลงเทพ"เทพน้อย นายเป็นเทพจริงๆ!"

ในตอนบ่าย เขาออกจากสถานที่ก่อสร้างและไปที่ร้านอาหารเทียนฉือเพื่อพบกับเว่ยชิงอิ่ง

เทียนฉือเป็นร้านอาหารระดับไฮเอนด์ในหยุนจิงเฉพาะสมาชิกเท่านั้นที่สามารถรับประทานอาหารที่นี่และจำเป็นต้องจองที่นั่ง โดยปกติแล้วที่นี่จะมีลูกค้าเยอะมาก ค่าการบริโภคต่อหัวสูงถึงหลายพันหยวน

เว่ยชิงอิ่งส่งข้อความและบอกตำแหน่งที่อยู่ให้อู๋เป่ย อู๋เป่ยบอกหมายเลขโต๊ะและพนักงานเสิร์ฟก็พาเขาไปที่ที่นั่งริมหน้าต่างบนชั้นสามอย่างสุภาพ

เว่ยชิงอิ่งรอเขาอยู่ที่นั่นแล้ว เมื่อเห็นเขามา เธอรีบลุกขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณอู๋"

หลังจากทักทายกันเล็กน้อยอู๋เป่ยก็นั่งตรงข้ามและพูดว่า "คุณหนูเว่ย มาทำธุรกิจที่หยุนจิงเหรอ?"

เว่ยชิงอิ่งพยักหน้า "หยวนชานกรุ๊ปทำธุรกิจด้านสื่อเป็นหลัก วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อเลือกกลุ่มศิลปินหน้าใหม่เพื่อเข้าร่วมรายการวาไรตี้ที่เราวางแผนไว้"

อู๋เป่ย"โอ้? รายการวาไรตี้? โดยทั่วไปแล้วรายการวาไรตี้มองหาดาราดังใช่ไหม? ทำไมคุณมาที่นี่เพื่อหาคนใหม่ ๆ ล่ะ?

เว่ยชิงอิ่ง"เพราะมันคือรายการที่แสดงความสามารถพิเศษด้านดนตรีน่ะ ที่หยุนจิงมีมหาวิทลัยหนึ่งในสามด้านดนตรี ดังนั้นฉันจึงต้องการจัดออดิชั่นในหยุนจิงเพื่อคัดเลือกน้องใหม่ที่ร้องเพลงได้ดี เข้าร่วมการแสดงของเรา"

อู๋เป่ย"ไม่เลวเลย รายการของคุณจะเป็นที่นิยมอย่างแน่นอน"

“ขอบคุณ” เว่ยชิงอิ่งยิ้ม

ในระหว่างการสนทนาอู๋เป่ยพบว่าเว่ยชิงอิ่งคนนี้อายุน้อย แต่เธอรู้จักดาราดังหลายคนและมีเครือข่ายผู้ติดต่อมากมาย ภาพยนตร์หลายเรื่องที่ขายดีในช่วงครึ่งแรกของปีนี้ ได้รับการลงทุนโดยชานไห่มีเดียบริษัทในเครือหยวนชานกรุ๊ป

เธอรู้สึกขอบคุณอู๋เป่ยมากที่รักษาอาการป่วยของเฝิงจื่อเสียงและเธอยังขอบคุณอู๋เป่ยแบบตัวต่อตัวตอนที่เธอเชิญอู๋เป่ยไปทานอาหารเย็นในวันนี้

การสนทนาเป็นไปอย่างราบรื่นและทั้งสองได้พูดคุยเกี่ยวกับดารากีฬาเว่ยชิงอิ่งถามเขาว่า "คุณอู๋ ฉันมีเพื่อนที่เป็นซุปเปอร์สตาร์บาสเก็ตบอลในประเทศ เขาเล่นตำแหน่งกองหน้าตัวเล็กในเอ็นบีเอ เมื่อปีที่แล้วเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว แต่เขาโชคไม่ดี เมื่อเดือนที่แล้วเขาเอ็นที่เท้าฉีกและนิ้วหัวแม่เท้าของเขาเสียหาย มีการแตกหัก และเขายังคงได้รับการรักษา คุณอู๋ฉันอยากจะถาม พอจะมีวิธีไหนที่จะช่วยให้เขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็วในสถานการณ์แบบนี้บ้าง"

ทันทีที่เธอพูดอู๋เป่ยก็มีความประทับใจ ก่อนที่เขาจะออกจากคุกเขามักจะดูเกมของซุปเปอร์สตาร์บาสเก็ตบอล แต่เอ็นบีเอมีชาวเอเชียไม่มากนัก

คนที่เขากำลังพูดถึงกันชื่อโอวลี่ นักบาสเก็ตบอลที่ทำให้ผู้ชมต่างตกตะลึง เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นดาวรุ่งในอนาคต คะแนนเฉลี่ยต่อเกมในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมาคือ 25 คะแนน

“ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ น่าเสียดาย” อู๋ เป่ยพูดขึ้น “อาการบาดเจ็บของเขาน่าจะร้ายแรง หากใช้วิธีทางการแพทย์แบบดั้งเดิม แม้ว่าเขาจะหายเป็นปกติแล้ว ก็จะส่งผลต่อการแสดงของเขาในสนาม”

เว่ยชิงอิ่งเป็นผู้หญิงฉลาด ดวงตาที่สวยงามของเธอเป็นประกาย "คุณอู๋ คุณหมายความว่าคุณสามารถรักษามันได้เหรอ?"

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ฉันรักษาได้ แต่ค่าปรึกษาจะสูงมาก"

เว่ยชิงอิ่งพูดอย่างรวดเร็ว "ค่าที่ปรึกษาไม่ใช่ปัญหา! ค่ารับรองประจำปีของโอวลี่หลายร้อยล้านและพ่อแม่ของเขาก็เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นให้เขามาที่หยุนจิงค่าที่ปรึกษากำหนดไว้เบื้องต้นที่ 10 ล้าน"

อู๋เป่ยขอเงิน 10 ล้านหยวน ไม่ใช่ว่าเขาใจดำ แต่โอวลี่กำลังเล่นในเอ็นบีเอ หากเขาสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของโอวลี่ได้ โอวลี่จะต้องแนะนำเขาให้กับนักบาสเกตบอลที่บาดเจ็บแน่นอน

ดังนั้นเงินสิบล้านนี้จึงเป็นมาตรฐานที่เขาตั้งไว้

เว่ยชิงอิ่งมีความสุขมากและพูดว่า "ตกลง! ฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด"

ในเวลากลางคืนทั้งสองแยกทาง เขากลับไปที่บ้านพักไท่คังและเห็นหลินปิงเซียนกำลังดูทีวีในห้องนั่งเล่นเมื่อกลับถึงบ้าน

“พี่อู๋ พี่กลับมาแล้วเหรอ” เธอลุกขึ้น ใส่รองเท้าแตะให้อู๋เป่ยเหมือนพี่เลี้ยงเด็กที่บ้าน

“กินข้าวรึยัง” เขาถาม

หลินปิงเซียนพยักหน้า "แม่ไปจะพักผ่อนแล้ว"

อู๋เป่ยนั่งอยู่บนโซฟา หลินปิงเซียนรีบชงชาให้เขา ในบรรดาชาสี่ซองที่ซื้อวันนี้ ยังเหลืออีกสองซอง ดังนั้นอู๋เป่ยจึงนั่งดื่มคนเดียว