บทที่ 1185 โจมตีนายอำเภอ

อู๋เป่ย: "ความสามารถของผมมีจํากัด และปัจจุบันสามารถปรับเปลี่ยนระดับความแข็งแกร่งได้เพียงสิบห้า" อันที่จริง เขาฝึกฝนทักษะของเขาถึงระดับที่สิบ และจะเพิ่มทักษะอีกสามทักษะบนพื้นฐานของระดับยี่สิบเอ็ด เพื่อให้วิชาดาบเทียนตี้สามารถเข้าถึงระดับที่ยี่สิบสี่!

อย่างไรก็ตาม เขายังคงต้องถ่ายทอดพลังให้หลัวเทียนเซียง

ระดับสิบห้าก่อน

หลัวเทียนเซียงหัวเราะและพูดว่า "ระดับสิบห้าก็เพียงพอแล้วที่จะสนับสนุนอาจารย์ให้เข้าสู่อาณาจักรแห่งอมตะที่แท้จริง!" ดี ดีมากด้วย!"

อู๋เป่ย: "อาจารย์ เมื่อผมเข้าถึงขั้นเซียนแล้ว ผมถึงจะสามารถคาดการณ์ได้ว่าจะให้อาจารย์ได้เพียงใด"

หลัวเทียนเซียงมีความสุขมากและพูดว่า "เป็นความภาคภูมิใจที่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ ดูเหมือนว่าคุณสมบัติของคุณยังคงอยู่เหนือบรรพบุรุษของเรา!"

อู๋เป่ย: "อาจารย์ปลื้ม"

หลัวเทียนเซียงพูดว่า "ในฐานะครู ผมจะถูกปิดบัญชีทันที หลังจากที่ผมฝ่าฟันจนสำเร็จ ผมจะไม่กลัวโจวหยวนเทียน!"

ทันทีที่อู๋เป่ยถอยกลับ เขาได้คุยกับหลินชิงเหยาอยู่สักพัก และคนอื่นๆ ก็กลับบ้าน เป็นเวลาสามวันแล้วที่เขาออกมา และเขาก็กังวลเล็กน้อย

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ค่ำแล้ว อู๋เป่ยเห็นว่าที่บ้านทุกอย่างเป็นปกติดี เขาจึงเปลี่ยนรูปลักษณ์และไปพบไท่โส่วของมณฑลซิงหลง

ปัจจุบัน เหยียนหลงได้ฟื้นฟูระบบรัฐและเทศมณฑล มณฑลเทียบเท่าเมืองเดิม และรัฐเทียบเท่าจังหวัดเดิม ผู้ที่บริหารภายในเมืองเรียกว่าผู้พิทักษ์เมืองหรือที่เรียกว่าเจ้าหน้าที่อาวุโส หรือนายอำเภอ ผู้ที่จัดการที่ดินของรัฐเรียกว่าผู้ตรวจราชการ ผู้ที่บริหารหลายรัฐเรียกว่าอุปราช

นายอำเภอมณฑลซิงหลงชื่อ เฉินหลิงป๋อ

ในขณะนี้เฉินหลิงป๋อทำงานที่ทำการนายอำเภอ เขาเพิ่งจะได้ดำรงตำแหน่งนายอำเภอ และหน้าที่ราชการของเขานั้นหนักหน่วง โชคดีที่เขามีผู้ใต้บังคับบัญชาจํานวนมาก สิ่งที่ไม่สําคัญบางอย่างถูกส่งมอบให้กับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

ทันใดนั้น เฉินหลิงป๋อก็หยุดและเงยหน้าขึ้นมองประตู เขาไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่มีคิ้วหนาและตาโตยืนอยู่ตรงนั้น มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มตั้งแต่เมื่อไร

เฉินหลิงป๋อขมวดคิ้วและถามว่า "คุณเป็นใคร"

คนที่มาคืออู๋เป่ย เขาเดินไปหาเฉินหลิงป๋อไม่กี่ก้าวและพูดว่า "ผมอยู่ที่นี่ ท่านนายอำเภอ ทําไมไม่ออกจากที่ทําการมาทักทายล่ะ"

เฉินหลิงป๋อยืนขึ้น เขามองไปที่อู๋เป่ยและถามว่า "ข้าราชการผู้ใหญ่เหรอ"

อู๋เป่ย: "ผมเป็นใคร คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้"

เฉินหลิงป๋อตะคอก "นาย ฉันเป็นศิษย์ของพระราชวังอวี้หู คุณ

ก็เห็นชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ที่ที่คุณสามารถป่าเถื่อนได้!"

"ปัง!"

อู่เป่ยยกมือขึ้นและตบเขา ซึ่งทําให้เฉินหลิงป๋อลอยขึ้นและมีเลือดสาดที่มุมปากของเขา