บทที่ 1184 ดวงตาที่แท้จริง

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชาว่า "ว่านหงเว่ยตามกฎ ถ้าคุณฆ่าสาวกชั้นยอด ผมก็ฆ่าคุณได้เหมือนกัน"

วิญญาณแรกเกิดของว่านหงเว่ยตัวสั่น มันคุกเข่าในฝ่ามือของ อู๋เป่ยและขอร้องว่า "พี่ชายจางโปรดไว้ชีวิตผมด้วย ผมรู้สึกทึ่งอยู่ครู่หนึ่ง ผมคิดผิด!"

อู๋เป่ย: "ถ้าคุณกล้าที่จะสกัดกั้นผมที่นี่ ต้องมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยใช่ไหม"

ในขณะนี้ว่านหงเว่ยไม่สามารถทำอะไรได้จึงตะโกนว่า "พี่ชาย ออกมาเร็ว!"

จี้หยกชิ้นหนึ่งบนร่างของว่านหงเว่ยระเบิด และร่างเวทย์มนตร์ก็พุ่งออกมา มันเป็นงูยักษ์ยาวประมาณหนึ่งร้อยเมตร ร่างเวทย์มนตร์พูดว่า "พี่จาง โปรดแสดงความเมตตาและไว้ชีวิตพี่ชายของผม!"

อู๋เป่ย: "คุณเป็นศิษย์ชั้นยอด ว่านหงคายใช่ไหม"

ว่านหงคาย: "ใช่"

อู๋เป่ยยิ้ม: "พี่ชายสองคนของคุณกล้าหาญมากจนพวกเขากล้าฆ่าสาวกชั้นยอด!"

ว่านหงคาย: "พี่อู๋ ก่อนหน้านี้ผมประเมินคุณต่ำไป ตอนนี้คุณได้แสดงความแข็งแกร่งที่น่าทึ่งแล้ว และผมชื่นชมมันมากในใจของผม ในอนาคตสำนักดาบเทียนตี้ ผมจะยกให้พี่จางเป็นผู้นำเท่านั้น!"

ฝ่ามือของอู๋เป่ยทุบเครื่องรางหยกซึ่งหลัวเทียนเซียงทิ้งไว้ให้เขา เขาให้ความสําคัญอย่างมากกับอู๋เป่ย ศิษย์อัจฉริยะ ดังนั้นเขาจึงทิ้งเครื่องรางหยกไว้สองสามอันเป็นพิเศษ ถ้าเขาตกอยู่ในอันตราย เขาสามารถบดขยี้เครื่องรางหยกได้

ทันทีที่เครื่องรางหยกแตก หลัวเทียนเซียงก็ปรากฏตัวขึ้นในพริบตา เมื่อเห็นจิตวิญญาณดึกดําบรรพ์ที่แข็งแกร่งและไม่มีใครเทียบได้ของอู๋เป่ย หลัวเทียนเซียงก็ตกใจเช่นกัน เขาถามว่า "เป็นอะไรไป ศิษย์"

อู๋เป่ย: "อาจารย์ สาวกชั้นยอดว่านหงคายและพี่น้องว่านหงเว่ยสกัดกั้นผมที่นี่ ผมกําลังจะฆ่าพวกเขา แต่ตัวตนของพวกเขาไม่ธรรมดา ดังนั้นโปรดมาหาอาจารย์เพื่อปกครอง"

หลัวเทียนเซียงจ้องไปที่ว่ายหงคายและถามทีละคําว่า "ฆ่าลูกศิษย์ของเจ้าสำนักดาบ ว่านหงคาย ช่างหน้าไม่อาย!"

เมื่อเห็นหลัวเทียนเซียง ว่านหงคาย รู้ว่าสิ่งที่จะทำไม่ใช่เรื่องง่ายเขาคุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว: "อาจารย์ ผมสับสนอยู่พักหนึ่ง โปรดยกโทษให้ผมด้วย!"

ขณะพูด เมื่อว่านหงคายแอบกระตุ้นเสน่ห์ เสน่ห์ก็เปล่งแสงออกมา และชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในนั้น ชายคนนั้นพูดว่า "อาจารย์ เกิดอะไรขึ้น"

เมื่อเห็นชายคนนั้นในปีนี้ หลัวเทียนเซียง พูดขึ้นว่า "ตงหุ่ยชวน น้องของคุณว่านหงเว่ย ต้องการฆ่าเด็กฝึกสำนักดาบของผม ตามกฏแล้ว ผมจะฆ่าพี่น้องสองคนนี้"

ตงหุ่ยชวนพูดอย่างโกรธเคืองว่า "ไอ้สองคน คนของเจ้า

สำนักดาบสามารถถูกคุณทําร้ายได้หรือไม่"

ว่านหงคายและว่านหงเว่ย ก้มศีรษะลงลึกและไม่กล้าตอบ

ตงหุ่ยชวนดุคําสองสามคําและพูดว่า "อาจารย์ หงเว่ยเป็นศิษย์ของผม และหงคายก็เป็นศิษย์ของน้องชายของหนิวจ่างเหล่า ไม่ใช่เรื่องง่ายสําหรับเราที่จะรับเด็กฝึก เจ้าสำนักดาบสามารถเปิดใจและไว้ชีวิตพวกเขาได้หรือไม่"

อู๋เป่ยไม่ได้พูดอะไร เขาต้องการดูว่าเจ้าสำนักดาบหลัวเทียนเซียงมีอํานาจหรือไม่

แค่หลัวเทียนเซียงโบกมือ วิญญาณดึกดําบรรพ์ของว่านหงเว่ยก็ระเบิด และเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง แล้วเขาก็จากไป

ตงหุ่ยชวนตกใจ: "อาจารย์!"

หลัวเทียนเซียงพูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าคุณสามารถฆ่าเด็กฝึกของผมได้ในวันนี้ คุณก็จะสามารถฆ่าผมได้ในวันพรุ่งนี้!" ตงหุ่ยชวน ถ้าคนที่เขาต้องการลอบสังหารคือผม คุณยังต้องการอ้อนวอนเขาอยู่ไหม?

ตง ฮุ่ยฉวน เหงื่อเย็นที่หน้าผากของเขา เขาก้มศีรษะลงและพูดว่า "ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันไม่ควรขอความเมตตา!"

หลัวเทียนเซียง: "คุณเป็นผู้ศรัทธา และคุณจะถูกปลดออกจากตําแหน่งผู้อาวุโสตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป!"

ตงหุ่ยชวนไม่กล้าโต้แย้งและพูดว่า "ได้ครับ ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา ผมจะเชื่อฟัง"

ตงหุ่ยชวนหายไป และหลัวเทียนเซียงจ้องไปที่ว่านหงคายผู้ซึ่งกำลังกลัวและถามว่า "คุณต้องการให้เจ้านายของคุณอ้อนวอนขอความเมตตาหรือไม่"

ว่านหงพูดด้วยน้ําเสียงสั่นสะท้านว่า "เจ้าสำนักดาบ ไว้ชีวิตผมเถอะ! ถ้าเจ้าสำนักดาบไม่ฆ่าผม ผมยินดีที่จะบอกความลับกับเจ้าสำนักดาบทั้งหมด!"

หลัวเทีนเซียงหัวเราะ: "คุณไม่มีสิทธิที่จะมาต่อรองเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น พูดความลับออกมา ไม่งั้นคุณที่ยังมีชีวิตที่ริบหรี่อยู่ คุณจะตายในตอนนี้