บทที่ 1183 นักปราชญ์ในสมัยโบราณ

ตระกูลหนานกงไม่ได้เตรียมตัวไว้ พวกเขาจะแข่งขันกับสำนักดาบเทียนตี้ได้อย่างไร พวกเขาถูกกลุ่มดาบอมตะฆ่าตายในชั่วขณะ อู๋เป่ยปราบหนานกงเจิ้งผิง ซึ่งช่วยเขาจากความตาย

อู๋เป่ยไม่ได้ลงมือทํา และเขาก็มีอารมณ์อย่างมาก ในโลกปัจจุบัน ผู้แข็งแกร่งสามารถฆ่าผู้อ่อนแอได้ตามความประสงค์ ซึ่งเป็นกฎป่าเถื่อนอย่างแท้จริง!

หลัวเทียนเซียงพาคนสองสามคนไปที่วังของตระกูลหนานกง และที่เหลือก็ไปค้นหาสมบัติ

หลัวเทียนเซียงคิดเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง และเขาถามว่า "เด็กฝึกสำนักดาบเทียนตี้ของคุณสําคัญแค่ไหน"

อู๋เป่ยพูดว่า "อาจารย์ การฝึกฝนของศิษย์ถึงที่สุดแล้ว"

อันที่จริง เขาได้ฝึกฝนไปสู่จุดสูงสุด แต่ความก้าวหน้าแบบนี้น่าทึ่งเกินกว่าจะบอกความจริงได้

แต่ถึงแม้ว่ามันจะสุดยอด หลัวเทียยเซียงก็ตกใจ: "มันสุดยอด

ได้เร็วขนาดนี้เหรอ? โอเค! มันเหมาะที่จะเป็นความภาคภูมิใจของสวรรค์!"

อาจารย์และเด็กฝึกคุยกันสองสามคํา และคนอื่นๆ ก็ค้นหาสมบัติของครอบครัวหนานกง แต่ก็ไม่มีอะไรมาก

จากนั้นหลัวเทียนเซียง ก็นํากำลังคนออกไป อู๋เป่ยบอกว่าเขามีอย่างอื่นที่ต้องทําดังนั้นเขาจึงไม่กลับไปที่สำนักดาบเทียนตี้ เมื่อทุกคนจากไป เขาก็กลับไปที่ซากปรักหักพังศักดิ์สิทธิ์

เขาสนใจหนานกงเจิ้งผิงมาก มีอะไรบ้างที่สามารถใช้จัดการกับปรมาจารย์ของสำนักดาบเทยนตี้ได้ขนาดนี้?

เขาปล่อยหนานกงเจิ้งผิง และถามว่า "พูดออกมา ในวัดสิบนักปราชญ์นั้นมันคืออะไร"

ดวงตาของหนานกงเจิ้ลผิงเป็นสีแดงและเขาจ้องไปที่อู๋เป่ย

อู๋เป่ยพูดเบาๆ ว่า "คุณไม่ควรเกลียดผม แต่คุณควรขอบคุณผม ถ้าผมไม่ปล่อยคุณไป คุณคงตายไปแล้ว

หนานกงเจิ้งผิงตกตะลึง จากนั้นเขาก็ค่อยๆ สงบลงและถามว่า "ทําไมคุณไม่ฆ่าผมล่ะ" หรือแค่อยากรู้สถานการณ์ในวัดสิบนักปราชญ์?

อู๋เป่ย: "ถูกต้อง"

หนานกงเจิ้งผิงเงียบไปสองสามวินาทีและพูดว่า "ผมจะบอกคุณก็ได้ แต่แลกกับคุณต้องปล่อยผมไป"

อู๋เป่ย: "ไม่มีเหตุผลที่ผมจะฆ่าคุณ ผมปล่อยคุณไปแน่ แต่คุณควรพูดความจริงดีกว่า"

หนานกงเจิ้งผิง: "แน่นอน"

เขาหยุด: "เป็นสถานที่อันตรายมากที่สัตว์ประหลาดถูกปราบปราม บรรพบุรุษของตระกูลหนานกงของผมรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับสัตว์ประหลาด และผมสามารถบอกคุณได้ทุกอย่าง

อู๋เป่ย: "มีเหตุผลพิเศษไหมว่าทําไมตระกูลหนานกงของคุณถึงอาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคน"

หนานกงเจิ้งผิงถอนหายใจ: " ณ จุดนี้ คงไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้ เดิมทีตระกูลหนานกงของผมใช้เป็นที่หลบภัย แต่ต่อมาผมอาศัยอยู่เป็นเวลานานและพบว่าซากปรักหักพังอันศักดิ์สิทธิ์สามารถระงับวิชาอาคมได้ ที่นี่ดูอันตราย แต่จริงๆ แล้วมันปลอดภัย เราค่อยๆ ค้นพบความลับของซากปรักหักพังอันศักดิ์สิทธิ์

อู๋เป่ย: "ความลับอะไร"

หนานกงเจิ้งผิง: "คุณรู้ไหมว่านักปราชญ์โบราณเป็นอย่างไร"

อู๋เป่ยไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เขาก็พอเข้าใจคร่าวๆ โดยบอกว่า "เป็นคนที่นํามนุษยชาติไปข้างหน้า เช่น ผู้ก่อตั้งลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า ชายชราแห่งลัทธิเต๋า"

หนานกงเจิ้งผิง: "สิ่งที่คุณพูดคือนักปราชญ์ในยุคปัจจุบัน นักปราชญ์โบราณเป็นกลุ่มคนเข้มแข็งที่อยู่แถวหน้าของมนุษย์ ในยุคของพวกเขาเผ่าพันธุ์มนุษย์กลายเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด คุณน่าจะเคยได้ยินเกี่ยวกับจักรพรรดิใช่ไหม?

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ผมรู้"

หนานกงเจิ้งผิง: "จริงๆ แล้วราชาและจักรพรรดิมีอีกอาณาจักรหนึ่ง นั่นคือนักปราชญ์! วิธีการและความแข็งแกร่งของนักปราชญ์ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าต้าหลัวจินเซียนในปัจจุบัน และเป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนั้น

อู๋เป่ย: "ในกรณีนี้ ทําไมนักปราชญ์ถึงล้มสลายลง"

"นั่นไม่อาจรู้ได้ บรรพบุรุษของตระกูลหนานกงของผมพบว่าในบางสถานที่ของซากปรักหักพังศักดิ์สิทธิ์ มีการสําแดงเจตจํานงของปราชญ์เป็นครั้งคราว น่าเสียดายที่คุณสมบัติของตระกูลหนานกงของผมมีจํากัด และการเก็บข้อมูลทุกครั้งมีขีดจํากัดมาก แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ได้รู้อะไรมากมาย

อู๋เป่ย: "แต่ดูเหมือนว่าตระกูลหนานกงของคุณจะไม่มีอัจฉริยะเลย"

หนานกงเจิ้งผิงถอนหายใจ: "อันที่จริง เมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว