บทที่ 1210 ศิษย์พี่ทั้งสี่ท่าน

หลังจากจัดการทุกอย่างให้พวกเขาหมดแล้ว หลิวอี้เฟิงยิ้มพลางพูดว่า: "คุณชายมาถึงโลกซวน ผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์ของสำนักดาบเทียนตี้ก็ได้รับข่าวแล้ว แม้แต่หัวหน้าสำนักเองก็ออกจากการจำศีลล่วงหน้า ตอนนี้สำนักกำลังจะจัดงานเลี้ยงเพื่อแนะนำให้คุณรู้จักกับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์”

อู๋เป่ยยิ้มถามว่า: "มีใครเข้าร่วมงานเลี้ยงบ้าง"

หลิวอี้เฟิง: "ลูกศิษย์ชั้นยอดยี่สิบสองคนและลูกศิษย์สายตรงจำนวนหนึ่ง ผู้อาวุโสสิบห้าคน ผู้อาวุโสขั้นสูงสุดสามคนและมีผู้อาวุโสที่มีอำนาจมากกว่าอื่น ๆ จำนวนไม่เกินหนึ่งร้อยคน"

อู๋เป่ย: "ฉันเกรงว่างานเลี้ยงครั้งนี้จะไม่ใช่แค่การต้อนรับธรรมดา"

หลิวอี้เฟิงพยักหน้า: "คุณชายเป็นคนฉลาด สามารถมองได้อย่างทะลุปรุโปร่ฝ เนื่องจากคุณชายเป็นศิษย์ชั้นยอดที่ได้รับคัดเลือกจากโลกชั้นล่างและได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้สืบทอดสายตรงโดยเจ้าสำนัก จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีบางคนจะไม่เข้าใจหรือแม้แต่ดูถูกต้นกำเนิดของคุณชาย ที่เจ้าสำนักจัดงานเลี้ยง จริงๆ แล้วท่านต้องการให้คุณชายแสดงความแข็งแกร่งของคุณชาย เพื่อให้เป็นที่ประจักษ์ แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือสามผู้อาวุโสขั้นสูงสุด คุณชายต้องได้รับการยอมรับจากพวกเขาเท่านั้นจึงจะสามารถรักษาตำแหน่งศิษย์ชั้นสูงได้ "

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง: "ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามมีสูงส่งมากเลยใช่ไหม?"

หลิวอี้เฟิง: "ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามล้วนเป็นเซียนผู้เที่ยงแท้ พลังยุทธ์นั้นไม่อาจหยั่งรู้ได้ พวกเขาเป็นเซียนดาบที่มีชื่อเสียงในดินแดนเซียน พวกเขาทั้งหมดได้รับการยกย่องจากราชสำนักแห่งเซียนและได้รับศักดินาเป็นเทียนจวิน หนึ่งในนั้นก็คืออาจารย์ของเจ้าสำนักและเป็นที่น่านับถือมาก”

อู๋เป่ย: "เทียนจวินก็มีศักดินาด้วยเหรอ?"

หลิวอี้เฟิงยิ้มพลางพูดว่า: "แน่นอน ศักดินาของเทียนจวินนั้นใหญ่กว่าสำนักดาบเทียนตี้ของเราซะอีก ในนั้นมีประชากรและทรัพยาการมากมายนับไม่ถ้วน

อู๋เป่ยรู้สึกตกใจ: "ศักดินานั้นใหญ่กว่าสำนักดาบเทียนตี้จริงๆ!"

หลิวอี้เฟิง: "ผู้ที่ได้รับตำแหน่งเทียนจวินมักจะทำคุณประโยชน์มากมายให้กับดินแดนแห่งเซียน ตัวอย่างเช่น อาจารย์ของเจ้าสำนัก เทียนจวินห้ามังกร เคยยืนอยู่ข้างดินแดนแห่งเซียนในช่วงที่เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ แน่นอนว่าผู้ที่มีเกียรติมากกว่าเทียนจวินจะถูกเรียกว่าเทียนจุน พวกเขามักจะเป็นผู้ปกครองของแดนสวรรค์บางแห่ง โดยทั่วไปอยู่ในระดับต้าหลัวจินเซียนและหลายคนก็เป็นผู้นำของมหาอำนาจ "

อู๋เป่ยเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับตำหนักในประเทศอู๋ที่เขาอยู่ จากนั้นติดตามหลิวอี้เฟิงกลับไปที่ สำนักดาบเทียนตี้ ในบรรดาบ้านนับไม่ถ้วนของสำนักดาบเทียนตี้มีห้องโถงอันงดงามที่เรียกว่าตำหนักดาบเทียนตี้ นี่คือที่ที่เจ้าสำนักหลัวเทียนเชียงอาศัยอยู่และไว้ใช้ฝึกฝน

ในขณะนี้อู๋เป่ยมาถึงตำหนักดาบเทียนตี้ ที่มีหลัวเทียนเชียงและศิษย์สี่คนกำลังรอเขาอยู่ หลังจากที่หลิวอี้เฟิงส่งเขาไปที่นั่น ผู้คนก็ถอยกลับไป มีเพียงคนหกคนเท่านั้นในตำหนักอันกว้างขวาง

“ท่านอาจารย์” อู๋เป่ยก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพ

หลัวเทียนเชียงหัวเราะพลางพูดว่า: "ฮ่า ๆ ศิษย์เอ๋ย สี่คนนี้เป็นศิษย์พี่ของเจ้า พวกเขาอายุมากกว่าคุณมาก คนที่อายุน้อยที่สุดก็ถูกคัดเลือกโดยอาจารย์เมื่อกว่าร้อยปีที่แล้ว ตอนนี้พวกเขาคือผู้อาวุโสของสำนักดาบเทียนตี้”

อู๋เป่ยโค้งคำนับทั้งคนสี่คนแล้วพูดว่า "ทำความเคารพ ศิษย์พี่ทั้งสี่"

แม้ว่าทั้งสี่คนจะไม่ใช่เด็ก แต่พวกเขาทั้งหมดกลับดูเหมือนคนอายุยี่สิบต้นๆ คนแรกสวมเสื้อคลุมสีม่วงและมงกุฎหยก เขายิ้มและพูดว่า: "ศิษย์น้องจาง ฉันคือไต้เฮ่าจง ปัจจุบันเป็นอาวุโสของสำนักดาบเทียนตี้”

ชายอีกคนหนึ่งสวมชุดและหมวกสีขาว มีหนวดเคราสีดำสองเส้นพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูสงบ: "ศิษย์น้อง ฉันคือหวงจินฉาน ลูกศิษย์คนที่สองของอาจารย์และฉันฉันก็เป็นอาวุโสของสำนักดาบเทียนตี้ด้วย”

และอีกสองคน คนหนึ่งชื่อฮว๋าหยวนจี๋และอีกคนจั่วฉีเฟิง ทั้งคู่สวมเครื่องแบบอย่างทางการของราชสำนักเซียนและเป็นข้าราชการระดับสูงของราชสำนักเซียน

หลัวเทียนเชียงยิ้มและพูดว่า: "พวกเจ้าทั้งสี่เป็นศิษย์พี่ ต้องดูแลศิษย์น้องของพวกเจ้าในอนาคต คุณสมบัติของเสียวเป่ยนั้นดีมากและอนาคตเขาจะยิ่งใหญ่กว่าความสำเร็จอาจารย์ของเขาอย่างแน่นอน"

พวกเขาทั้งสี่คนต่างตกใจ อันที่จริงที่หลัวเทียนเชียงสามารถเป็นหัวหน้าของสำนักได้ เขาถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่หนึ่งพันปีจะมีครั้งนึงของสำนักดาบเทียนตี้ พวกเขาไม่คาดคิดว่าศิษย์น้องคนนี้จะมีพรสวรรค์มากกว่าอาจารย์ของเขาซะอีก!

ไต้เฮ่าจงยิ้มพลางพูดว่า: "ศิษย์น้อง ท่านอาจารย์มีวิสัยทัศน์ที่เยี่ยมยอดมาก ท่านพูดเช่นนี้ ในอนาคตนายจะต้องเป็นบุคคลสำคัญในดินแดนแห่งเซียนอย่างแน่นอน บางทีนายอาจนำพาสำนักดาบเทียนตี้ให้กลายเป็นสำนักมหาอำนาจ เมื่อถึงตอนนั้นพวกเราทุกคนที่เป็นศิษย์พี่อาจจะต้องพึ่งพานาย”

อู๋เป่ยกล่าวอย่างรวดเร็ว: "ศิษย์พี่ใหญ่ชมเกินไปแล้ว ผมไม่มีความสามารถมากมายแบบนั้นหรอก ในอนาคตผมยังต้องพึ่งพาศิษย์พี่ทุกคนอีกมาก"