บทที่ 1211 โลกแห่งวิชาดาบ

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นระรัว เขานึกถึงงานรวมตัวกันประชันดาบที่พรรคฉู่ซานจิ้นพูดถึง เป็นไปได้ไหมที่ทั้งสองคนกำลังพูดถึงเรื่องเดียวกัน?

เขาถามว่า: "ท่านอาจารย์ จุดเริ่มต้นของงานรวมตัวกันประชันดาบนี้คืออะไรเหรอ"

หลัวเทียนเชียงพูดว่า: "งานรวมตัวกันประชันดาบเป็นงานใหญ่ที่สร้างขึ้นร่วมกันโดยสำนักนักดาบทั้งหมดในดินแดนแห่งเซียน ผู้ก่อตั้งการประชุมคือ 'เจ้าแห่งวิชาดาบ' สามอันดับแรกในงานรวมตัวกันประชันดาบสามารถรับคำแนะนำจาก เจ้าแห่งวิชาดาบและเข้าสู่โลกแห่งดาบที่ยิ่งใหญ่เพื่อไปสำรวจ ”

อู๋เป่ย: "โลกแห่งวิชาดาบที่ยิ่งใหญ่? เหมือนกับโลกซวนหวงที่นับว่าเป็นโลกเซียนโบราณมั้ย?"

หลัวเทียนเชียง: "ใช่แล้ว โลกแห่งวิชาดาบที่ยิ่งใหญ่ก็เป็นดินแดนแห่งเซียนโบราณเช่นกัน แต่มันลึกลับกว่าโลกซวนหวงและมีมรดกที่ทรงพลังมากกว่า โลกแห่งวิชาดาบมีบรรพบุรุษดาบเป็นคนเปิด ประกอบด้วยวังดาบหลักอยู่ 4 แห่ง ว่ากันว่าบรรพบุรุษดาบได้ทิ้งความลับสุดยอดของวิถีดาบทั้ง 4 ไว้ในวังดาบทั้งสี่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้เข้าใจถึงวิชา แต่นั่นก็เป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น”

อู๋เป่ยอดไม่ได้ที่จะถาม: "มรดกของบรรพบุรุษดาบเหมือนกับวิชาระดับฟ้ามั้ย?"

หลัวเทียนเชียง: "มรดกของบรรพบุรุษดาบไม่ใช่กังฟู แต่เป็น 'เต๋า' กังฟูสามารถทำให้คนแข็งแกร่งขึ้นได้เท่านั้น แต่ไม่สามารถเข้าใจเต๋าได้อย่างถ่องแท้ สองอย่างนี้มีพื้นฐานไม่เหมือนกัน อย่างเช่น ความลึกลับทั้งสี่ของบรรพบุรุษดาบ ขอเพียงเจ้าได้มันมาแค่อันเดียว เจ้าก็จะสามารถใช้มันในวิชาดาบเทียนตี้ได้ ซึ่งมันจะช่วยปรับปรุงพลังของศิลปะดาบได้มากเลยทีเดียว”

ไต้เฮ่าจงยิ้มพลางพูดว่า: "ศิษย์น้อง ได้ยินว่าตอนที่บรรพบุรุษดาบยังอยู่นั้น ในใต้หล้าไม่มีใครที่กล้าเป็นศัตรูของเขา เขาสามารถฆ่าสิ่งมีชีวิตที่วุ่นวายด้วยดาบเล่มเดียว นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนและจะไม่มีทางเกิดขึ้นด้วย ต่อมาเขาแยกช่องว่างด้วยดาบเล่มเดียว กระโดดออกจากโลกทั้งสามไปสู่จักรวาลอื่น”

อู๋เป่ย: "เจ้าแห่งวิชาดาบอยู่ระดับการฝึกฝนอะไรกัน?"

ไต้เฮ่าจง: "เจ้าแห่งวิชาดาบเป็นคนที่แข็งแกร่ง เนื่องจากได้รับมีผิวหนังของบรรพบุรุษดาบ เขารู้ว่าในชีวิตนี่เขาไม่สามารถเข้าใจแก่นแท้ได้มากกว่านี้แล้ว เขาจึงจัดสร้างงานรวมตัวกันประชันดาบขึ้นเพื่อเลือกผู้มีความสามารถจากสำนักเคนโด้ทั้งหมดและหวังว่าพวกเขาจะสามารถหาผู้ที่มีความสามารถพอเพื่อที่จะสืบทอดวิชาลับของบรรพบุรุษดาบ”

อู๋เป่ย: "มีเพียงสามอันดับแรกเท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่โลกแห่งดาบได้งั้นเหรอ?"

ไต้เฮ่าจง: "โลกแห่งวิชาดาบค่อนข้างปิดและในนั้นมีชนพื้นเมืองอาศัยอยู่ค่อนข้างมาก เจ้าแห่งวิชาดาบเป็นผู้ปกครองโลกเป็นเพราะเขามีอำนาจและมีปรมาจารย์มากมายนับไม่ถ้วนภายใต้สำนักของเขา ดังนั้นจึงเป็นเวลาหลายปีมาแล้วที่ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไปในโลกแห่งวิชาดาบมานาน”

อู๋เป่ย: “หรือจะพูดอีกอย่างก็คือเจ้าแห่งวิชาดาบคนนี้เป็นผู้ผูกขาดโลกแห่งดาบจริงๆ"

หลัวเทียนเชียง: "เจ้าแห่งวิชาดาบคนนี้เป็นปรมาจารย์ในด้านต้าหลัว เขามีรูปแบบดาบที่ไม่มีใครเทียบได้หลายรูปแบบ ดังนั้นเขาจึงค่อนข้างแข็งแกร่ง ต่อให้มีอำนาจมากมายก็ไม่กล้าที่จะไปหาเรื่องเขา"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "ศิษย์จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะไปถึงสามอันดับแรก"

จั่วฉีเฟิง: "ศิษย์น้อง คืนนี้มีงานเลี้ยง บางคนเขาก็ไม่ได้มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลและอาจจะดูถูกต้นกำเนิดของนายที่อยู่โลกชั้นล่างบางทีอาจจะทำให้นายลำบากใจบ้างถึงตอนนั้นนายก็อย่าโกรธไปเลยสนใจแค่แสดงความสามารถของตัวเองออกเปล่าก็พอ ขอเพียงเจ้าแข็งแกร่งพอพวกนั้นก็จะเงียบปากไปเอง”

ความหมายคือศิษย์น้อง ถ้านายไม่แข็งแกร่งพอ ก็ช่วยอะไรไม่ได้หากพวกเขาจะเยาะเย้ย

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร นับจากนี้ไปพวกเขาจะกลัวฉันเท่านั้น"

หลัวเทียนเชียงมีความสุขมาก เขาพูดว่า: "เจ้าเป็นลูกศิษย์โดยตรงของฉัน ดังนั้นทรัพยากรจึงขาดไม่ได้ตามธรรมชาติ นี่คือกุญแจสำคัญในคำสอนอันล้ำค่าของสำนักดาบเทียนตี้ ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไรก็ไปเอาละกัน ของเจ้าจะมีพอๆกับเจ้าของสำนัก ถ้าหากสำนักไม่มี เจ้าก็สามารถไปที่เครือข่ายเซียนเพื่อซื้อได้ ค่าใช้จ่ายเดี๋ยวสำนักดาบเทียนตี้จัดการให้เอง”

ขณะที่เขาพูด เขาให้กุญแจแก่อู๋เป่ยกุญแจนี้เป็นทั้งที่รับประกันและตัวแทนในการอนุญาตให้เข้าออก หากมีกุญแจนี้เขาสามารถเข้าไปในโกดังและหยิบสิ่งของต่างๆ ได้โดยไม่ถูกจับ

นอกจากนี้ เขายังมอบแหวนเก็บของให้อู๋เป่ยและพูดว่า "มีสมบัติ 100 ล้านชิ้นในนั้น เป็นค่าใช้จ่ายของเจ้าในปีนี้ ใช้หมดหมดแล้วค่อยมาเอาใหม่"

ไต้เฮ่าจงและคนอื่น ๆ อุทานทันที: "อาจารย์ ตอนนั้นท่านให้เงินผมแค่ 10 ล้าน นี่ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว"