บทที่ 1221 ขึ้นดำรงตำแหน่งนายอำเภอ

อู๋เป่ยต่อยหน้าเขา เฉินหลิงป๋อกรีดร้องและฟันที่เพิ่งงอกก็หักอีกครั้ง ซึ่งทําให้เขากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

หลังจากทุบตี เฉินหลิงป๋อก็มีสภาพเหมือนสุนัขที่ตายแล้ว อู๋เป่ยก็จากไปไกลและพูดประโยคทิ้งท้ายว่า: ปล่อยชิงหลงซะ ไม่เช่นนั้นผมจะกลับมาทุบตีคุณ ถ้าผมมีเวลา!

หลังจากที่อู๋เป่ยไป เฉินหลิงป๋อก็พยายามดิ้นรนเพื่อลุกขึ้นและพูดกับเซียนสวรรค์ครึ่งก้าวว่า "อาจารย์ อยู่ซิงหลงไม่ได้แล้ว"

อาจารย์ทั้งสองก็ทําอะไรไม่ถูกเช่นกัน พวกเขายังได้เห็นความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายซึ่งจัดการได้ยากจริงๆ

คนหนึ่งพูดว่า "ควรทําอย่างไรดี? ขอให้ผู้อาวุโสในแดนสวรรค์มาช่วยดีไหม?"

อีกคนพูดว่า: "ซิงหลงเป็นเพียงสถานที่เล็กๆ ไม่คุ้มที่จะเปลืองพลังงานของเซียนสวรรค์ ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ ในตอนนี้ก็น่าจะต้องยอมแพ้สละซิงหลงไป

เหตุการณ์นี้ทำให้นายอำเภอซิงหลงหายตัวไปในชั่วข้ามคืน หนึ่งวันต่อมา การแต่งตั้งใหม่ก็มาถึง และหยางมู่ไป๋ก็กลายเป็นนายอำเภอคนใหม่

ในวันนัดหมาย อู๋เป่ยได้พาหยางมู่ไป๋ไปที่ห้องทำงานของนายอำเภอ และกลุ่มผู้ใต้บังคับบัญชาก็มาทักทายเขา ฉากนั้นตระการตามาก

ในฐานะนายอำเภอเขาควรมีคนใกล้ชิดที่เชื่อถือได้อยู่รอบตัวเขา ดังนั้นอู๋เป่ยจึงย้ายคนรับใช้หกคนเพื่อช่วยหยางมู่ไป๋ในการทํางานของเขา

ในวันที่เขาเข้ารับตําแหน่ง หยวนเค่อเซี่ยวติดต่ออู๋เป่ย เขาพูดด้วยน้ําเสียงเคร่งขรึมว่า "แม้ว่าเราจะให้หยางมู่ไป๋เป็นนายอำเภอ แต่การฟื้นตัวนั้นเร็วเกินไป ซึ่งเกินความคาดหมายของเรา ตอนนี้สถานการณ์อยู่นอกเหนือการควบคุมของศาลาหลิงเซียน และการควบคุมประเทศ ผมไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

อู๋เป่ยใจเต้น: "ทําไมจู่ๆ คุณถึงพูดแบบนั้น"

หยวนเค่อเชี่ยว: "ดินแดนแห่งเซียนได้เริ่มมอบหมายบุคลากรให้กับตําแหน่งทางการโดยตรง ผมรู้สึกว่าอีกไม่นานทั้งประเทศจะถูกควบคุมโดยราชสำนักเซียน"

อู๋เป่ย: "มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก โลกนี้ใหญ่มาก อย่างมากราชสำนักเซียนก็สามารถควบคุมได้เพียงพื้นที่เล็กๆ

หยวนเค่อเซี่ยว: "โอ้ คุณรู้ไหมว่าโลกนี้หน้าตาเป็นอย่างไร"

อู๋เป่ย: "ผมรู้บ้างเล็กน้อย เราถูกเรียกว่าแผ่นดินคุนหลุน มีสี่ทวีปอยู่รอบๆ และส่วนที่เหลือเป็นมหาสมุทรที่ไร้ขอบเขต

หยวนเค่อเซี่ยว: "ใช่ โลกนี้กว้างใหญ่และเหนือจินตนาการของเรา ดังนั้นเราจึงไม่มีความมั่นใจในการควบคุมสถานการณ์"

อู๋เป่ย: "ไม่มีใครควบคุมสถานการณ์ได้ ราชสำนักเซียนก็อาจจะไม่สามารถทําได้ สิ่งที่เราต้องทําตอนนี้คือดำรงชีวิตต่อไป"

หยวนเค่อเซี่ยว: "อีกอย่าง ประชาชนของเราก็ได้ถูกแบ่งแยก ในปีหน้าหรือสองปี ทั้งเหยียนหลงจะถูกแบ่งออกมากกว่าหนึ่งร้อยพื้นที่ จะมีที่ดินใหม่เกิดขึ้น และคุณต้องเตรียมพร้อม

อู๋เป่ยถามว่า "คุณช่วยส่งสําเนาแผนที่ที่คุณประเมินให้ผมได้ไหม"

"ได้"

หลังจากวางสายโทรศัพท์ไม่นาน อู๋เป่ยก็ได้รับแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ แผนที่แบ่งทั้งเหยียนหลงออกเห็นหนึ่งร้อยสามสิบห้าภูมิภาค ซึ่งกระจายอยู่บนทวีปหนึ่งเหมือนเมล็ดงา ทวีปนี้คือแผ่นดินใหญ่คุนหลุน!

เขาระบุอย่างชัดเจนและพบว่าจริงๆ แล้ว เมืองซิงหลงส่วนใหญ่ตั้งอยู่แถบทะเลสาบขนาดใหญ่ ซึ่งมีพื้นที่อย่างน้อยหลายร้อยล้านตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่กว่ามหาสมุทรแอตแลนติกทั้งหมด

หลังจากอ่านแผนที่แล้ว อู๋เป่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สามารถคาดการณ์ได้ว่า ในอนาคตเมืองซิงหลงจะครองพื้นที่เกือบทั้งหมด แต่เขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดี

ในขณะที่เขายังดูแผนที่อยู่ ได้เกิดความโกลาหลอย่างกะทันหันในสํานักงานนายอำเภอ ปรากฎว่ามีคนทะเลาะกันและเข้าไปในสํานักงานนายอำเภอโดยตรง พวกเขาไม่ได้เกรงใจหยางมู่ไป๋ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งใหม่เลย

ในเวลานี้อู๋เป่ยได้กลายเป็นเพียงข้าราชการธรรมดาคนหนึ่ง มีคิ้วหนาและตาโต สูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ผิวคล้ำเล็กน้อย และดูเหมือนผู้ชายที่ซื่อสัตย์

ประตูของที่ทําการราชการถูกหักและข้าราชการหลายคนล้อมรอบพวกเขา มีคนตะโกนว่า "คุณทําอะไร"

ทั้งสองต่อสู้กัน คนหนึ่งหัวล้าน และอีกคนแต่งตัวเป็นนักพรต ทั้งสองต่อสู้อย่างหนักและไม่ฟังข้าราชการเลย

อู๋เป่ยมาที่สนามและพูดว่า "ตามพระราชกฤษฎีกา เมื่อเหยียนหลงเกิดการต่อสู้ขึ้น และเจ้าหน้าที่จะลงโทษโดยนำตัวไปยึดกับไม้ไผ่สามสิบลำ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนสองคนที่ต่อสู้กันก็หยุด และหัวโล้นก็พูดอย่างน่าเกรงขามว่า "ไอ้เด็กน้อย แกอยากให้ฉันโดนทำโทษใช่ไหม"

อู๋เป่ย: "ถูกต้อง ยึดใส่ไม้สามสิบแผ่น"

เขาสั่งให้ข้าราชการที่อยู่ข้างหลังเขา "เตรียมเจ้าหน้าที่ลงโทษ!"

คนรับใช้ไปเอาไม้ และหัวโล้นก็โกรธมาก: "ไอ้สารเลว คุณล้อเล่นหรือเปล่า"