ตอนที่ 1244
บทที่ 1246 อาจารย์อู๋เป็นคนที่เธอสามารถดูถูกได้งั้นเหรอ ?
October 21, 2026
แม้ว่าจะมีคนมากมายในห้องจัดเลี้ยง แต่การจะหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก ในไม่ช้า อู๋เป่ยก็เห็นหลินปิงเซียน เธอยืนอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายคนนั้นอายุสามสิบเศษ และใบหน้าของเขาค่อนข้างคล้ายกับของหลินปิงเซียน เขาน่าจะเป็นบิดาผู้ให้กำเนิดของหลินปิงเซียน
หลินปิงเซียนดูสงบเสงี่ยมเล็กน้อย และท่าทางของเธอดูเป็นธรรมชาติ เธอติดตามพ่อของเธอเพื่อพบกับคนแปลกหน้า
ทันใดนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีแดงเดินไปที่ด้านข้างของหลินปิงเซียน และพูดอย่างเย็นชา : “คุณไม่ใช่ดาราตัวเล็ก ๆ ในโลกนี้เหรอ ? คุณมาสถานที่แบบนี้ได้ยังไง ? ”
คำพูดของหญิงคนนั้นทำให้หลินปิงเซียนทำตัวไม่ถูก เธอก้มศีรษะลงแล้วถอยกลับไปอยู่ข้างพ่อของเธอ
พ่อของหลินปิงเซียน ชื่อโจวป๋อ เขาเหลือบมองผู้หญิงคนนั้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มทันที : “คุณโอหยาง นี่คือเด็กหญิงตัวน้อยปิงเซียน เธอเคยเป็นดารามาก่อนจริง ๆ ”
คุณโอวหยางผู้นี้กล่าวอย่างดูถูก : “โจวป๋อ คุณอาศัยความสัมพันธ์ของฮูหยินอวี่เมี่ยน เพื่อให้ได้สถานะเช่นนี้ จดจำตัวตนของคุณและหยุดวิ่งเล่นกับลูกสาวของคุณไปทั่ว ถึงเวลาเปลี่ยนไปแล้ว แม้ว่าเธอจะสวยขึ้นมาอีกหน่อย แต่เธอก็ยังคงเป็นเด็กผู้หญิงที่หยาบคาย และเป็นไปไม่ได้ที่จะดึงดูดคุณชายของตระกูลใหญ่！”
ในเวลานี้ มีชายคนหนึ่งเดินไปที่ด้านข้างของคุณโอหยาง และพูดด้วยรอยยิ้ม : “คุณหนูโอหยาง คุณกำลังคุยกับใครอยู่ ? ”
เมื่อคุณหนูโอหยางเห็นคนที่มานั้นเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาดั่งหยก ที่ดูแล้วไม่ธรรมดา ดวงตาของนางก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งประกาย : “คุณชายเหอ ! ”
เธอทักทายชายคนนั้น ดวงตาและคิ้วของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
คุณชายเหอยิ้มแล้วพูดว่า : “ฉันไม่รู้จักใครที่นี่ บังเอิญเห็นคุณพอดี เลยแวะมาทักทาย”
ในขณะที่เขาพูด สายตาของเขาจ้องมองไปที่หลิงปินเซียน ความงามของหลินปิงเซียนนั้น เหนือกว่าคุณโอวหยางมาก ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะสังเกต
ทันใดนั้น ดวงตาที่สวยงามของหลินปิงเซียนก็สว่างขึ้น และเธอก็พูดด้วยความประหลาดใจ : “พี่ใหญ่อู๋ ! ”
เมื่อเธอเห็นอู๋เป่ยที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า : “ปิงเซียน เมื่อครู่ผมไปหาคุณ เสี่ยวอิงบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ ผมก็เลยมาหาคุณ”
หลินปิงเซียนรีบแนะนำผู้ชายที่อยู่อยู่ข้าง ๆ เธออย่างรวดเร็ว : “พี่ใหญ่อู๋ นี่คือพ่อของฉัน โจวป๋อ”
โจวป๋อมองอู๋เป่ยด้วยท่าทีระวังตัวแล้วพูดว่า : “คุณคืออู๋เป่ย เหรอ ? ฉันเคยได้ยินชื่อคุณ”
อู๋เป่ยพยักหน้า : “สวัสดีคุณลุงโจว”
เมื่อได้ยินชื่อของอู๋เป่ย คุณชายเหอก็ตกใจและดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
เมื่อเห็นอู๋เป่ยปรากฏตัว โอวหยางหญิงสาวคนนั้นก็เยาะเย้ย : “ สิ่งที่เรียกว่ารังงูและหนู มันเป็นแบบนี้นี่เอง”
อู๋เป่ยหันไปมองสาวโอหยางแล้วพูดอย่างเย็นชา : “ คุณเยาะเย้ยผมเหรอ ? ”
โอวหยางหญิงสาวผู้นี้พูดอย่างใจเย็น : “ฉันบอกว่าพวกคุณเป็นรังงูและหนู คุณไม่ยอมรับงั้นเหรอ？”
อู๋เป่ย พูดอย่างใจเย็น : “ผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของสถาบันศิลปะการต่อสู้ และคุณเรียกผมว่างูและหนู นี่คุณกำลังดูหมิ่นสถาบันศิลปะการต่อสู้งั้นเหรอ? ”
โอวหยางตกตะลึงราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง และเกือบจะกระโดดขึ้นมา : “อะไรนะ ? คุณเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของสถาบันการต่อสู้งั้นเหรอ？”
”เพี๊ยะ ! ”
ทันใดนั้นคุณชายเหอคนนั้นก็ตบหน้าโอวหยาง ทำให้ปากของเธอบิดเบี้ยว เขาตะโกนด้วยความโกรธ :: “ช่างอวดดีนัก ! อาจารย์อู๋แห่งสถาบันศิลปะการต่อสู้ คุณสามารถดูถูกเขาได้งั้นเหรอ？”
หลังจากพูดจบ เขาก็โค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง : “อาจารย์อู๋ ผมเป็นอาจารย์สถาบันศิลปะการต่อสู้ของ เหอจื่อซินครับ”
เหอจื่อซินรู้ดีว่าอู๋เป่ยคือใคร ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในตำนาน ชายที่แข็งแกร่งสุด ๆ ที่เพิ่งเอาชนะราชานักสู้ระดับหนึ่ง !
อู๋เป่ยพูดว่า “อืม” : “คุณก็คืออาจารย์เหอ ยินดีที่ได้รู้จัก”
เหอจื่อซินรีบพูดอย่างรวดเร็ว : “ไม่กล้า ท่านเรียกผมว่าเสี่ยวเหอก็ได้ครับ”
เดิมทีโจวป๋อไม่ค่อยสนใจอู๋เป่ย เพราะจากคำพูดของหลินปิงเซียนก่อนหน้านี้ เขารู้เพียงว่าอู๋เป่ยเป็นหมอและมีทรัพย์สินของตระกูลอยู่บ้าง แต่ส่วนที่เหลือนั้น หลินปิงเซียนก็ไม่ได้พูดอะไรชัดเจน
ตอนนี้ดูเหมือนว่า ลูกสาวของตัวเองจะมีรสนิยมดี เธอสามารถหาอาจารย์ที่ปรึกษาสถาบันศิลปะการต่อสู้มาเป็นแฟนของเธอได้ !
โจวป๋อหัวเราะทันที “ฮ่าฮ่า” และพูดว่า : “อู๋เป่ย คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นอาจารย์ปรึกษาของสถาบันศิลปะการต่อสู้ คุณมีอนาคตที่สดใส ！”
อู๋เป่ย : “ลุงโจวพูดเกินไปแล้วครับ”