บทที่ 125 ประสบการณ์ชีวิตของหลินปิงเซียน

ด้วยความโกรธเธอดึงโอวลี่และตะโกน “ลูกชาย เราไปกันเถอะ อย่าไปสนใจเขาเลย ! ”

โอวลี่หลับตาและนิ่งเงียบ เขาฟังหูซ้ายทะลุหูขวาต่อคำพูดของแม่ ทันใดนั้น เขาก็วางมือทั้งสองข้างลงบนพื้น คุกเข่าลงต่อหน้าอู๋เป่ย และพูดอย่างจริงใจ : “หมออู๋ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เป็นความผิดของเรา และผมขอโทษคุณด้วย ! ”

แม่ของโอวลี่กรีดร้อง “ลูกชาย ลูกไปก้มลงกราบเขาทำไม รีบลุกขึ้นมา ! ”

เธอเข้าไปพยุงลูกชาย แต่โอวลี่นั้นหนักเกินกว่าที่เธอจะพยุงขึ้นได้ เธอจึงเริ่มร้องไห้และนั่งลงข้าง ๆ โดยมีโอวลี่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ

อู๋เป่ยพูดอย่างเคร่งขรึม : “แพทย์ สุขภาพเป็นกุญแจสำคัญ และชีวิตขึ้นอยู่กับคุณ ! ผมช่วยชีวิตและรักษาผู้บาดเจ็บ คุณควรให้เกียรติและไว้วางใจผม ! หากคุณทำไม่ได้ ก็โปรดออกไปจากที่นี่ ! ”

โอวลี่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “หมออู๋ ผมขอโทษ ผมขอโทษครับ ! ”

อู๋เป่ยถอนหายใจเบา ๆ “พวกคุณลุกขึ้นเถอะ ”

โอวลี่ไม่ลุกขึ้น เขาถามอย่างมีความหวัง “หมออู๋ ครั้งล่าสุดคุณพูดว่า อาการบาดเจ็บของผมสามารถรักษาได้ ใช่ไหม ? ”

อู๋เป่ย “แน่นอนว่ารักษาให้หายได้ และจะหายภายในสามวัน”

โอวลี่ดีใจมาก “ขอบคุณครับหมออู๋ ! ”

แม่ของโอวลี่ ไม่กล้าพูดไร้สาระอีกต่อไป และปิดปากของเธอ

อู๋เป่ย “ค่ารักษาคือ 20 ล้าน ”

โอวลี่ รีบเขียนเช็คส่งให้อู๋เป่ยด้วยมือทั้งสองข้างและพูดว่า “ขอบคุณครับหมออู๋ ! “

ต้องบอกว่า อู๋เป่ยเพิ่งเสนอราคาพันล้าน แต่ตอนนี้เขายอมรับเพียง20ล้าน ซึ่งใจดีกับเขามาแล้ว

หลังจากเตรียมการแล้ว อู๋เป่ยใช้เข็มสีทองรวมกับชี่แท้สีทอง* เพื่อรักษาโอวลี่ก่อน หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง โอวลี่ รู้สึกว่าเท้าของเขาอุ่นขึ้น และความรู้สึกไม่สบายก็หายไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่กี่นาทีต่อมา อู๋เป่ยถอนเข็มออกแล้วพูดว่า “ลองยืนขึ้นดู”

โอวลี่ยืนขึ้นช้า ๆ และก้าวไปสองสามก้าว รู้สึกผ่อนคลาย ราวกับว่าเขาได้ย้อนกลับไปในอดีต เขามีความสุขมาก : “หมออู๋ นี่ฉันหายดีแล้วเหรอ ? ”

อู๋เป่ย “ไม่มีแน่นอน ต่อไปคุณยังต้องฝังเข็มรมยาอีกสองสามครั้ง ฉันจะให้ใบสั่งยาแก่คุณอีกครั้ง ถ้าคุณทานยานี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน คุณก็น่าจะหายขาดแล้ว ”

โอวลี่พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “เอาละ ทุกอย่างล้วนฟังหมออู๋ ”

ในเวลาเดียวกัน ณ สถานที่ออดิชั่น จู่ ๆ ผู้จัดงานก็ประกาศหยุดงาน และกรรมการทั้ง 5 คน ก็ถูกเรียกตัวไปข้างหลัง

ในห้องนั่งเล่นที่เรียบง่าย ใบหน้าของเว่ยชิงอิ่งเย็นชา เมื่อผู้พิพากษาทั้ง 5 เห็นเธอ ทั้งหมดล้วนตกใจ ทำไมเจ้านายถึงอยู่ที่นี่ ? พวกเขาล้วนเป็นผู้พิพากษา แต่อันที่จริงพวกเขาล้วนเป็นอดีตศิลปินภายใต้ซานไห่มีเดีย

เว่ยชิงอิ่งพูดอย่างเย็นชา “คุณทั้งห้าคน ใครก็ตามที่เอาเงินของผู้เข้าแข่งขัน ยืนขึ้นมา ! ”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ใบหน้าของคนสี่คนในห้าคนเปลี่ยนไปอย่างมาก และสีหน้าของพวกเขาก็หวาดกลัว พวกเขาล้วนต่างมองกันไปมา แต่กลับไม่มีใครยืนขึ้น

เว่ยชิงอิ่งพูดเบา ๆ “ไม่กล้าออกมาเหรอ ? ”

เธอพยักหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของกฎหมายเท่านั้น หากพวกคุณรับสินบนจำนวนมาก ไม่เพียงต้องชดใช้ชื่อเสียงของคุณเท่านั้น แต่ยังต้องรับผิดทางอาญาด้วย ! ”

ทั้งสี่คนนั้นตกใจมาก พวกเขาไม่สนใจอะไร และรีบพูดอย่างรวดเร็ว : “หัวหน้า โปรดยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะ”

เว่ยชิงอิ่งตบโต๊ะและพูดด้วยความโกรธ : “พวกคุณทั้งสี่ไร้ยางอายกันหมดแล้วเหรอ ? ฉันสนับสนุนพวกคุณด้วยเงินเดือนหลายล้านทุกปี มันยังไม่พอสำหรับคุณเหรอ ? ”

ทั้งสี่คนก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร

เว่ยชิงอิ่งถามว่า “ใครในพวกคุณบอกว่าหลินปิงเซียนมีหน้าตาโฉบเฉี่ยว ? ”

สีหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งเปลี่ยนไปอย่างมาก และเธอพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “หัวหน้า ฉันพูดเอง”

เว่ยชิงอิ่งเย้ยหยัน “คุณไสหัวออกไปได้แล้ว ! ”

หญิงสาวอายุมากแล้ว และหมดยุคสมัยของเธอมานานแล้ว และตอนนี้เธออาศัยต้นไม้ใหญ่ของซานไห่มีเดีย ในการดำรงชีพ เมื่อเธอได้ยินว่าเธอกำลังจะถูกไล่ออกเธอก็กลอกตาและหมดสติไป