บทที่ 126 คาถาเรียนรู้ความเป็นความตาย

หลังจากได้ฟังประสบการณ์ของเธอ อู๋เป่ยรู้สึกแปลก ๆ คนทั้งคนจะระเหยไปได้อย่างไร

หลินเหม่ยเจียวถอนหายใจเบา ๆ "ฉันแค่อยากรู้ว่าตอนนี้เขาตายหรือมีชีวิตอยู่"

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง เขาถามว่า "คุณป้า คุณมีผมหรือข้าวของของเขาบ้างไหม"

หลินเหม่ยเจียวชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "มี"

เธอหยิบถุงหอมออกมาจากตัวของเธอ เปิดออกด้วยกรรไกร และพบเส้นผมอยู่ข้างใน

“นี่คือเส้นผมของเขา ถุงหอมนี่ในชนบทเรียกว่าถุงไหมเขียว เป็นสัญลักษณ์ของความรักระหว่างคู่รัก” หลินเหม่ยเจียวกล่าว

อู๋เป่ย"มันง่ายที่จะจัดการถ้ามีเส้นผม สามารถคำนวณได้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว"

ขณะที่เขาพูด เขาหยิบผมขึ้นมาถือไว้ในฝ่ามือและท่องคาถาในปากของเขเส้นผมเริ่มม้วนงอและมีกลิ่นไหม้ออกมา กลิ่นของมันไม่หอมเลยสักนิด

อู๋เป่ยกางมือออกและเห็นผมบนฝ่ามือหดเป็นลูกบอล

หลินเหม่ยเจียวและหลินปิงเซียนผงะ พวกเขาไม่คาดคิดว่าอู๋เป่ยจะสามารถใช้คาถาได้!

หลินเหม่ยเจียวรีบถาม "อู๋เป่ยนี่หมายความว่าอย่างไร"

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม "นี่เป็นคาถาเล็กๆ ถ้าเส้นผมไม่หัก แสดงว่าคนๆ นั้นยังมีชีวิตอยู่"

“ยังมีชีวิตอยู่หรือ?” หลินเหม่ยเจียวตัวสั่นไปทั้งตัว แล้วน้ำตาไหลออกมา “แล้วเขาอยู่ที่ไหน? เขาเป็นอย่างไรบ้าง”

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "คุณป้ารู้วันเกิดของเขาไหม"

หลินเหม่ยเจียวพยักหน้าและพูดทันที

อู๋เป่ยหยิบเหรียญของจักรพรรดิทั้งห้าออกมาเขย่าสองสามครั้งบนฝ่ามือของเขาแล้วโรยลงบนโต๊ะขณะที่เขาสวดมนต์รูปแบบก็ปรากฏขึ้นในอากาศและหายไปในพริบตา

ทั้งหลินเหม่ยเจียวและหลินปิงเซียนมองไปที่อู๋เป่ยอย่างกระวนกระวายใจ พวกเธอต้องการทราบคำตอบ

อู๋เป่ยวางเงินและพูดด้วยความประหลาดใจ "รูปหกเหลี่ยมนี้แสดงว่าเขาอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ประเทศเหยียนหลง"

"อะไรนะ ที่อื่น คุณรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน"หลินเหม่ยเจียวถามอย่างกระตือรือร้นจนลุกขึ้นยืน

อู๋เป่ย"รูปหกเหลี่ยมแสดงให้เห็นว่าเขาอยู่ทางใต้และน่าจะอยู่ในประเทศใดประเทศหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้"

“หนานหยาง?” หลินเหม่ยเจียวพึมพำ “ทำไมเขาถึงไปหนานหยาง ทำไมเขาไม่บอกฉัน”

หลินปิงเซียนกอดแม่ของเธอและพูดเบา ๆ "แม่ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่ เราจะได้เจอกันแน่นอน"

หลินเหม่ยเจียวเช็ดน้ำตาและพยักหน้าอย่างแรง "ใช่ เราจะได้เจอกันแน่นอน"

บรรยากาศค่อนข้างน่าหดหู่ ดังนั้นอู๋เป่ยจึงรีบเปลี่ยนเรื่องและแสดงความยินดีกับหลินปิงเซียนที่เข้าร่วมรายการได้สำเร็จ

หลังอาหารเย็นประมาณเจ็ดโมงเย็นอู๋เป่ยขอให้กังจื่อพาเขาไปที่โรงแรมเพื่อพบกับถังจื่อยี่

โรงแรมจินยิงในห้องประชุมสุดหรูถังจื่อยี่และถังหมิงฮุยพร้อมด้วยผู้ติดตามหลายคนกำลังทำธุรกิจกับกลุ่มคน

เมื่ออู๋เป่ยมาถึง เขาเห็นของเก่าแก่มากมายวางบนโต๊ะยาวและถังหมิงฮุยกำลังตรวจสอบพวกมันทีละชิ้น

เขาถามเสียงต่ำ “ของเยอะขนาดนี้เลย”

ถังจื่อยี่ดึงเขาออกไปและพูดว่า "เพื่อนแนะนำมา นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น"

อู๋เป่ย"ดูเหมือจะเป็นออเดอร์ใหญ่ ฉันจะไปดูหน่อย"

เขามาที่โต๊ะตัวยาวและมองไปที่เครื่องลายครามสีน้ำเงินและสีขาวชิ้นหนึ่ง พบว่าเครื่องลายครามชิ้นนี้มีบรรยากาศของสองยุค ยุคหนึ่งจากราชวงศ์หยวนและอีกยุคหนึ่งคือยุคใหม่

หัวใจของเขาเต้นแรง หลังจากสังเกตอย่างถี่ถ้วน เขาพบว่าด้านล่างของเครื่องลายครามสีน้ำเงินและสีขาวนี้มาจากราชวงศ์หยวน ในขณะที่ส่วนบนของขวดเป็นแบบสมัยใหม่ ผู้ลอกเลียนแบบใช้กาวพิเศษเพื่อเชื่อมทั้งสองเข้าด้วยกัน

เขามองไปที่ภาพที่สองซึ่งเป็นภาพวาดโบราณที่ลงนามถังป๋อหู่ แต่ในความคิดของเขา ภาพวาดนี้ควรเป็นฝีมือของคนในสมัยราชวงศ์ชิงเพราะมันเผยให้เห็นบรรยากาศของราชวงศ์ชิง

เขาไม่ได้มองอย่างอื่น ถอยกลับไปด้านข้างของถังจื่อยี่และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "วันนี้ฉันจะไม่ทำข้อตกลงใดๆ เราจะพูดถึงเรื่องนี้เมื่อฉันกลับมา"