บทที่ 127 แก๊งหมาป่าโลภ

ติงซั่งเสียนรู้สึกอ่อนแรงอยู่พักหนึ่งและใบหน้าของเขาก็แก่ขึ้น

อู๋เป่ยขอให้ลูกน้องของติงซั่งเสียนต้มยา

ระหว่างรอยาติงซั่งเสียนถามว่า "คุณอู๋ อีกสักพักชั้นหลอมรวมยาของฉันที่ฝึกมาก่อนหน้านี้ก็จะใช้ไม่ได้แล้วใช่ไหม?"

อู๋เป่ย"ชั้นพรสวรรค์หรือที่เรียกว่าช่วงฝึกเทพให้ความสำคัญกับกระบวนการแห่งความสำเร็จและฉันจะแนะนำคุณเองเมื่อถึงเวลา"

ติงซั่งเสียนมีความสุขมาก "ขอบคุณคุณอู๋!"

"การขึ้นสู่ชั้นพรสวรรค์ คุณน่าจะมีอายุขัยอยู่อีกหลายสิบปี" อู๋เป่ยตอบ"ส่วนคุณจะไปต่อได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับดวงของคุณ"

หัวใจของติงซั่งเสียนขยับ "ท่านกำลังบอกว่าฉันมีโอกาสที่จะก้าวไปสู่ชั้นราชันย์?"

อู๋เป่ย"พูดตามตรง โอกาสน้อยมาก"

ติงซั่งเสียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "อันที่จริง มีชั้นราชันย์เพียงไม่กี่คนในโลกนี้"

จากนั้นเขาก็มองไปที่อู๋เป่ยและพูดอย่างจริงจัง "คุณอู๋ถ้าฉันสามารถไปสู่ชั้นพรสวรรค์ได้อย่างปลอดภัย ฉันจะขอบคุณมาก!"

ในขณะที่พูดคุยกัน ยาก็ต้มเสร็จแล้ว อู๋เป่ยให้ติงซั่งเสียนรับไป ยานี้มีโสมอายุนับพันปี เมื่อรับประทานเข้าไป พลังของยาจะแทรกซึมไปทั่วร่างกายทันที อู๋เป่ยแนะนำวิธีที่เขาจะไปสู่ชั้นพรสวรรค์

ด้วยคำแนะนำของเขา ติงซั่งเสียนกลับเข้าสู่ชั้นพรสวรรค์อีกครั้งในเวลาเพียงสิบนาที ทันทีที่เขากลับเข้าสู่ชั้นพรสวรรค์ เขาได้พบกับบางสิ่งที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เขาลืมตาขึ้นและพูดด้วยความประหลาดใจ "ที่แท้นี่คือชั้นพรสวรรค์!"

อู๋เป่ยยืนขึ้นและพูดว่า "เอาล่ะ เรื่องที่ฉันควรช่วยฉันก็ช่วยไปหมดแล้ว ที่เหลือขึ้นอยู่กับคุณแล้ว ฉันขอตัวก่อน"

ติงซั่งเสียนส่งเช็คด้วยมือทั้งสองอย่างรวดเร็ว "ของขวัญเล็กน้อย ไม่นับเป็นการแสดงความเคารพ"

อู๋เป่ยชำเลืองดู มันเป็นเช็ค 20 ล้านหยวน เขาไม่เกรงใจและรับมันมา เขาพูดว่า "หากคุณมีคำถามอะไรก็ติดต่อฉัน"

ติงซั่งเสียนส่งอู๋เป่ยไปที่ชั้นล่างและเฝ้าดูเขาจากไป ในเวลานี้ผู้ติดตามที่อยู่ข้างหลังเขาพูดด้วยเสียงต่ำ "ท่านผู้อาวุโสติง คน ๆ นี้ไร้ประโยชน์แล้ว คุณต้องการที่จะ... "

"เพียะ!"

ติงซั่งเสียนตบชายคนนั้นออกไปหลายเมตรแล้วพูดอย่างเย็นชา "ฉันให้แกออกความเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่"

ชายคนนั้นถูกตบจนเลือดกลบปาก ในใจของเขาหวาดกลัวและรีบคุกเข่าลงกับพื้น "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."

"แกฟังให้ดีนะ คุณอู๋เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และการได้เป็นเพื่อนกับเขาก็คุ้มมากเพียงพอแล้ว!"

หลังจากออกจากโรงแรม อู๋เป่ยดูเวลาก็พบว่ายังเช้าอยู่ เขาเลือกไปที่เฉินหลิงซวงพักอยู่

เฉินหลิงซวงสามารถลงไปที่พื้นได้แล้ว แต่เส้นประสาทบางส่วนยังไม่เชื่อมต่อกันและจำเป็นต้องได้รับการรักษาเพิ่มเติม โอวลี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย อาการบาดเจ็บของเขายังไม่หายดี เขามารออู๋เป่ยแต่เช้าตรู่

หลังจากรักษาทั้งสองคนแล้ว เฉินหลิงซวงก็พักรับประทานอาหารกลางวันกับอู๋เป่ย อู๋เป่ยไม่ปฏิเสธ แต่ว่าทันทีที่เขานั่งลงและไม่แม้แต่จะกินข้าว ถังจื่อยี่ก็โทรมา

“พี่ชาย เมื่อวานพวกเราไปหาบอกว่ามีสินค้าดีชุดใหม่มาถึงแล้ว”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "เรื่องเมื่อวาน ขอแค่พวกเขาไม่โง่ พวกเขาก็คงรู้แล้วว่าเราดูออกแล้วทำไมพวกเขายังกล้ามาหาอีกล่ะ"

ถังจื่อยี่"ฉันไม่รู้ แต่พวกเขาส่งคนมาส่งภาพผลงานการเขียนตัวหนังสือด้วยพู่กันและภาพวาด ฉันหาคนมาดูแล้ว มันคือของจริง"

“โอ้?” อู๋เป่ยรู้สึกแปลก ๆ “คนกลุ่มนี้มีแผนอะไรกัน”

ถังจื่อยี่"พี่ชายคุณมีเวลามาไหม"

อู๋เป่ย"เอาล่ะ ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

หลังจากวางสาย เขาก็หยุดกินข้าวและรีบไปที่บ้านตระกูลถัง

หยุนติงวิลล่า มีชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นคุยกับถังหมิงฮุย ถังหมิงฮุยถือภาพการประดิษฐ์ตัวอักษรและภาพวาดไว้ในมือ เขาไม่อาจวางมันลงได้

ทันทีที่อู๋เป่ยมาถึง แสงอันเย็นชาก็ส่องประกายในดวงตาของชายผู้นั้นและเขาถามด้วยรอยยิ้มว่า "คุณคือ..."

ถังจื่อยี่"นี่คือเพื่อนของฉัน คุณอู๋"