บทที่ 128 คุณเฉียว

อู๋เป่ย"กล้ามาวางแผนกับตระกูลถัง ฉันว่าเรื่องอาจจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น"

ติงซั่งเสียนถอนหายใจเบา ๆ "คุณอู๋ ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ยอมแพก็คงทำได้เพียงต่อสู้สุดชีวิต ในกรณีนี้ฉันสงสัยว่ามีกองกำลังขนาดใหญ่อยู่เบื้องหลังหมาป่าโลภเข้าแทรกแซงไม่อย่างนั้นหมาป่าโลภก็คงจะไม่กล้ารับ ความเสี่ยงเช่นนี้ลำพังแค่หมาป่าโลภ ถือว่าเป็นความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่จะโจมตีตระกูลถังด้วยวิธีการที่ไม่ต่างจากการปล้น "

“กองกำลังอื่น?” อู๋เป่ยหรี่ตา “ขอบคุณ ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากวางสาย สีหน้าของเขาก็ไม่น่ามอง โลกนี้อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้ มหาอำนาจในโลกนี้กล้าโจมตีตระกูลถังอย่างโจ่งแจ้ง!

หากแม้แต่ตระกูลที่ร่ำรวยระดับเฟิร์สคลาสอย่างตระกูลถังก็ยังปกป้องตัวเองไม่ได้ แล้วใครในโลกนี้ล่ะที่จะปลอดภัย

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยอู๋เป่ยก็พูดว่า "วันนี้ฉันจะพักที่หยุนติงวิลล่า!"

ถังหมิงฮุยยังมีลางสังหรณ์ว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขากล่าวว่า "อู๋เป่ยครอบครัวถังของฉันก็มรเส้นสาย เราควรทำอย่างไรตอนนี้"

อู๋เป่ยส่ายหัว "อีกฝ่ายเป็นผู้มีอำนาจในยุทธภพและเส้นสายของตระกูลถังก็ไม่มีความหมาย ตอนนี้เราเพียงรู้เล่ห์เหลี่ยมของอีกฝ่าย"

ถังจื่อยี่รู้สึกตกใจ "รัฐบาลช่วยเราไม่ได้เหรอ?"

ตระกูลถังเกี่ยวข้องกับสำนักงานรัฐบาลหยุนจิงและแม้แต่รัฐบาลระดับจังหวัดซึ่งเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ตระกูลถังสามารถยืนหยัดได้

อู๋เป่ยส่ายหัว "หากรัฐบาลออกมา หมาป่าโลภจะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม แต่รัฐบาลจะปกป้องคุณได้นานแค่ไหน หนึ่งปีหรือสิบปี"

ใบหน้าของถังจื่อยี่ซีด "นี่ไม่มีเหตุผลเกินไป!"

อู๋เป่ยปลอบใจ "อย่ากลัวเลย มีฉันอยู่"

เขาโทรหาและวานให้กังจื่อไปส่งหงหลิงเผื่อไว้ด้วย

หลังจากนั้นเขาให้ถังหมิงฮุยและถังจื่อยี่ดักฟังอยู่แถวนั้นพูดถึงหมาป่าโลภ

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจนี้ เขาเริ่มเรียนวิชาดาบจากหงหลิง ฝีมือดาบของหงหลิงนั้นเฉียบคมมาก ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงของการฝึกฝนชั้นเทพและเขาเชี่ยวชาญเส้นลมปราณทั้งหมดในระดับนั้น ในทางทฤษฎีแล้วเขาสามารถทำได้ดีกว่าหงหลิง

เมื่อหงหลิงได้ยินว่าเขากำลังจะเรียนวิชาดาบ เธอยิ้มและพูดว่า "พี่อู๋ วิชาดาบของฉันยากมาก"

อู๋เป่ย"ยากหรือไม่ยาก? จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อเรียนแล้วเท่านั้น"

ในขณะที่เขาพูด เขาหยิบดาบทองสัมฤทธิ์โบราณออกมา มีลวดลายมังกรที่ชัดเจนบนดาบโบราณที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาวิเศษดาบคายพลังงานดาบที่มองไม่เห็นออกมายาวครึ่งเมตร แสดงให้เห็นว่าดาบนี่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เขาเรียนรู้ทุกย่างก้าวจากหงหลิงและหงหลิงก็สอนเขาอย่างจริงจัง

ความทรงจำของตาวิเศษนั้นน่าทึ่งมาก เขาสามารถจำได้ด้วยการดูเพียงครั้งเดียว นอกจากนี้เขาได้เปิดเส้นลมปราณสมรรถภาพทางกายของเขายังเหนือกว่าหงหลิง ดังนั้นเขาจึงสามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ดวงตาของหงหลิงก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงเพราะตอนนี้อู๋เป่ยสามารถสู้กับเธอด้วยดาบได้!

“อาจารย์บอกว่าข้าเป็นอัจฉริยะด้านดาบ แต่ข้าคิดว่าท่านต่างหากที่เป็นอัจฉริยะ!” หงหลิงเชื่อจริง ๆ และยกนิ้วโป้งให้อู๋เป่ย

อู๋เป่ย"พื้นฐานการฝึกฝนของฉันสูงกว่าของคุณ ฉันต้องฝึกฝนเทคนิคดาบนี้ต่อไป"

เขาจดจ่ออยู่กับการฝึกดาบและก่อนที่เขาจะรู้ตัวก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ทักษะดาบของเขาก็เชี่ยวชาญมากแล้ว ทักษะดาบของหงหลิงนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียง 9 กระบวนท่าหงหลิงฝึกฝนเพียง 7 กระบวนท่าแรกก่อนหน้านี้และอู๋เป่ยได้เรียนรู้เพียง 7 กระบวนท่า

ในกระบวนการฝึกดาบ เขาพบว่าเมื่อเขาใช้พลังลมปราณสีทองเพื่อเปิดใช้งานาบสำริด พลังชี่ของดาบจะพุ่งสูงขึ้นไปมากกว่าหนึ่งเมตร อย่างไรก็ตามพลังงานดาบนี้ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“แปลกจัง พลังงานดาบนี้คืออะไร?” อู๋เป่ยพึมพำในใจ

ในบรรดากระบวนท่าทั้งเจ็ดของวิชาดาบ แต่ละกระบวนท่านั้นยากกว่ากระบวนท่าที่ผ่านมา และพลังก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากฝึกฝนเทคนิคดาบชุดนี้อู๋เป่ยก็ตระหนักถึงพลังที่แท้จริงของมัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับหงหลิงที่ฝึกดาบมาตั้งแต่เด็กแล้วเขาไม่มีออร่าแห่งการสังหารที่แข็งแกร่งแบบนั้น หงหลิงที่มีออร่าสังหารจะทำให้ดาบของเขาเคลื่อนไหวได้รุนแรงมากขึ้น

หลังจากนั้นไม่นานถังจื่อยี่ก็มาชวนอู๋เป่ยและหงหลิงไปทานอาหารเย็น อู๋เป่ยกำลังจะไปที่นั่นในขณะที่หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเขาเห็นร่างหนึ่งแวบผ่านในสวน

ไม่ทันพูดอะไร เขารีบวิ่งไปพร้อมกับดาบทองสัมฤทธิ์ในมือ หลังจากอยู่ชั้นเทพ เขายังไม่เคยได้ใช้พละกำลังเต็มที่ แต่ตอนนี้เพียงแค่เขาก้าวไปข้างหน้าระยะไม่กี่สิบเมตร ความเร็วของเขาก็เหมือนกับลูกศรที่ออกจากคันธนู เขามาถึงสวนในทันที

ในร่มเงาของดอกไม้และต้นไม้ มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาสวมเสื้อหม่ากว้าสีเทา เขาดูเหมือนผู้ชายจากสาธารณรัฐจีนและสวมแว่นตาทรงกลม เขาดูไม่เข้ากับยุคสมัยนี้เลย

เมื่อเห็นบุคคลนี้อู๋เป่ยหยุดห่างออกไปสิบเมตรทันที มองไปที่เขาแล้วถามว่า "คุณเป็นใคร"

ชายคนนี้ไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไหร่ ดูเหมือนว่าเขาจะอายุสามสิบหรือห้าสิบปี เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า "ฉันเพิ่งเห็นคุณฝึกดาบและฝีมือดาบของคุณก็เฉียบคมมาก ใครคืออาจารย์ของคุณ"

อู๋เป่ยไม่รู้สึกเป็นศัตรูจากบุคคลนี้และกล่าวว่า "อาจารย์ฉันรักสันโดษ คุณไม่รู้จักหรอก"

ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย "แซ่ของฉันคือเฉียว คุณสามารถเรียกฉันว่าคุณเฉียวก็ได้"

อู๋เป่ย"คุณกำลังทำอะไรที่ตระกูลถัง คุณเกี่ยวอะไรกับหมาป่าโลภ"

ชายคนนั้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "คุณรู้จักหมาป่าโลภ? ดูเหมือนว่าคุณได้เตรียมการเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูแล้ว เป็นฉันที่ทำเรื่องเกินความจำเป็นสินะ"

อู๋เป่ยจ้องมองที่เขา "คุณไม่ใช่หมาป่าโลภเหรอ?"

"ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหมาป่าโลภ" ชายคนนั้นยิ้ม "ฉันรู้โดยบังเอิญว่าวหมาป่าโลภกำลังต้องการจัดการกับตระกูลถัง ฉันทนไม่ได้กับการทำลายรากฐานของตระกูลถังดังนั้นฉันจึงอยากเตือนคุณ"