บทที่ 1252 คนที่กำปั้นใหญ่คือกฎหมายปกครองบ้านเมือง

ชายชุดสวมคลุมสีขาวพยักหน้า: "นี่คือชายชรา"

อู๋เป่ย: "จู่ๆ พี่ก็ปรากฏตัวขึ้น คําแนะนําของคุณคืออะไร"

บรรพบุรุษว่านซียิ้มและพูดว่า "ก่อนหน้านี้เซียนขอทานอยู่ ผมไม่อยากเจอ ก็เลยไม่มาปรากฏตัว ที่ผมมาหาน้องของผมไม่มีเหตุผลอื่นใด แค่อยากเป็นเพื่อนกับคุณก็เท่านั้น

อู๋เป่ยพูดว่า "ผมจะกล้าเป็นเพื่อนกับบรรพบุรุษว่านซีได้อย่างไร"

บรรพบุรุษว่านซีโบกมือ: "เพื่อนของผมถ่อมตัวเกินไป คุณเคยฝึกฝนข้อห้ามมาก่อน และลมหายใจที่คุณปล่อยออกมานั้นน่าทึ่งมาก อนาคตของเพื่อนนั้นไร้ขีดจํากัดแน่นอน และจะกลายเป็นสิ่งสูงสุดในโลกอย่างแน่นอน

อู๋เป่ย: "ก็ชมผมเกินไป"

บรรพบุรุษว่านซี: "จากนี้ไปหนึ่งพันสามร้อยไมล์ทางตะวันตก เป็นที่อยู่อาศัยของผม หากคุณมีเวลา สามารถไปที่ที่นั่งลิ้มรสไวน์ออสมันทัสของผมได้นะ"

อู๋เป่ยไม่สนิทกับบรรพบุรุษว่านซีคนนี้และพูดทันทีว่า "เพื่อนยังมีบางอย่างที่ต้องทํา ไว้วันหลังนะ"

บรรพบุรุษว่านซีไม่ลังเลและพูดว่า "โอเค เพื่อน ผมหวังว่าหากมีเวลาคุณจะมาเยี่ยมผม

อู๋เป่ยบอกลาบรรพบุรุษว่านซี จากนั้นตรงไปที่หยุนจิง วันก่อน เขาได้ยินมาว่าสำริดปีศาจจะปรากฏขึ้นใกล้หยุนจิง และเขากําลังจะไปดู

ทันทีที่อู๋เป่ยจากไป หญิงสาวคนหนึ่งปรากฏตัวข้างบรรพบุรุษว่านซี และพูดว่า "คุณปู่ ทําไมคุณถึงปล่อยเขาไป"

บรรพบุรุษว่านซี: "ตอนแรกปู่ว่าจะฆ่าเขา แต่เมื่อเราเพิ่งเจอกัน จู่ๆ ปู่ก็รู้สึกว่าไม่สามารถฆ่าเขาได้!"

หญิงสาวตกใจ เขารู้ว่าปู่ของเธอเป็นเซียนจินครึ่งก้าวอยู่แล้ว และเขาสามารถคาดการณ์ได้แม่นยำมาก เขาพูดว่า "คุณปู่หมายความว่า ถ้าฆ่าเขา จะมีหายนะเกิดขึ้นเหรอ?"

บรรพบุรุษว่านซี: "ปู่ไม่รู้ มันเป็นแค่ความรู้สึกชั่วขณะ นอกจากนี้ ปู่ก็ไม่ได้เกลียดชังเขาคนนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขา

ผู้หญิง: "แต่ปู่คาดการณ์มาตลอดว่า ดอกบัวแดงชำระล้างโลก อาจอยู่กับเขา!"

"ดอกบัวแดงชำระล้างโลกถูกกําหนดไว้ล่วงหน้าให้รู้ว่าถ้าปู่บังคับครอบครองมัน ปู่จะประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่" เขามองไปที่หลานสาวของเขาและพูดว่า "ฉงหยิง ถ้าต่อไปหลานเห็นคนคนนี้อีก ให้เป็นมิตรกับเขา หรือไม่ก็อยู่ห่างจากเขา"

ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจเบาๆ : "ฉงหยิงจะจำไว้"

ระหว่างทางไปหยุนจิง อู๋เป่ยได้รวบรวมยาล้ำค่ามากมายด้วยความช่วยเหลือจากนักล่าสมบัติ หลังจากมาถึงหยุนจิง เขาพบว่าจํานวนคนบนถนนเพิ่มขึ้นอย่างมาก และตลาดผักและซูเปอร์มาร์เก็ตก็เต็มไปด้วยนักช้อป

ดูเหมือนว่ากลิ่นอายของเจียงหนานจะกลับมา หลังจากผ่านร้านขายขนมปังปู อู๋เป่ยก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป

เขาซื้อซาลาเปาสี่ก้อนและซุปใสหนึ่งชาม ขณะที่เขากําลังจะกิน ขอทานก็วิ่งเข้ามาและคว้าเงินทอนหนึ่งกำมือจากช่องใส่เงินและวิ่งหนีไป

เจ้าของร้านเมื่อเห็นเหตุการณ์ก็ทําอะไรไม่ถูก เขาถอนหายใจและไม่ไล่ตาม

อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชาว่า "กลับมา!"

หลังจากเก้าเปลี่ยนแปลงเทพปีศาจ วิญญาณของเขาแข็งแกร่งมาก เพียงแค่เขาพูดออกไปขอทานที่วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ตกใจและค่อยๆ กลับมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"คืนเงินและขอโทษซะ" อู๋เป่ยพูดเบาๆ

ขอทานใส่เงินกลับเข้าไปในช่องใส่เงิน จากนั้นโค้งคํานับให้เจ้าของร้านและพูดว่า "ขอโทษ!"

เจ้าของร้านประหลาดใจมาก เขาตะลึงไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า "ไปซะ"

ขอทานไม่ขยับ อู๋เป่ยพูดอย่างเย็นชาว่า "ออกไปจากที่นี่"

ขอทานหันหลังแล้วรีบวิ่งหนีไป ราวกับว่าเขาเห็นผีและต้องการหลบหนีไปไกลๆ

เจ้าของร้านรู้สึกขอบคุณและประหลาดใจ และรีบโค้งคํานับให้อู๋เป่ย: "ขอบคุณ!"

อู๋เป่ยถามว่า "เขาปล้นเงินของคุณ ทําไมคุณไม่ไล่ตามล่ะ"

เจ้าของร้านถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้: "โลกเปลี่ยนไป คุณอาจคิดว่าเขาเป็นแค่ขอทาน แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ เขาเป็นแก๊งไก้ปัง และในแก๊งมีผู้ร่วมกระบวนการหลายคน และพวกเราไม่มีทางเลือก เมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลโจวเพื่อนบ้านของผมก็ถูกขอทานปล้นเงินด้วย แล้วเขาก็ต่อสู้กับขอทาน เป็นผลให้กลุ่มคนรีบไปที่ร้านของเขา และฆ่าเขาจนตาย

หลังจากกินซาลาเปาไข่ปูเสร็จ อู๋เป่ยก็จ่ายตังค์ แต่พบว่าเงินในลิ้นชักถูกเปลี่ยน เขาไม่รู้จนกระทั่งเขาถามเจ้าของร้านว่าเงินทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นเหรียญมังกร

เงินก่อนหน้านี้ถูกเปลี่ยนเป็นเหรียญมังกรในอัตราส่วนหนึ่งเหรียญ ต่อหนึ่งร้อยหยวน มูลค่าที่ตราไว้สูงสุดของเหรียญมังกรคือหนึ่งหมื่น และอัตราส่วนการแลกเปลี่ยนหนึ่งเงินยันต์ต่อห้าแสน นั่นคือแลกเงินยันต์จะได้ห้าแสนเหรียญมังกร

อู๋เป่ยไม่มีเหรียญมังกรติดตัวเลย ดังนั้นเขาจึงหยิบเงินยันต์ออกมาและมอบให้เจ้าของร้าน ตั้งแต่เกิดเจ้าของร้านไม่เคยเห็นเงินยันต์มาก่อน เขาโบกมืออย่างรวดเร็ว: "มันมากเกินไป ผมรับไว้ไม่ได้"