บทที่ 1253 เซียนแล้วไง?

ชายอ้วนหมดหวัง ถ้าทําได้แต่สิ่งดีๆ พวกเขาจะหาเงินได้อย่างไร?

อู๋เป่ยถามว่า "กลุ่มไก่ปังของคุณมีกี่คน"

ชายคนนั้นพูดว่า "ลูกน้องของผมมีหนึ่งหมื่นกว่าคน"

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย หนึ่งหมื่นกว่าคน เป็นแก๊งใหญ่อยู่นะ เขาถามอีกครั้งว่า "คุณเคยได้ยินเรื่องนี้ไหม กระถางสำริดโผล่มาจากไหน"

เมื่อได้ยินอู๋เป่ยพูดถึงกระถางสำริด ชายคนนั้นก็นึก: "ท่านเซียน มีคนเรื่องนี้กับผมเมื่อวานนี้ ผมได้สั่งให้ลูกน้องรายงานให้ผมทราบทันทีที่พวกเขาพบมัน"

อู๋เป่ยพยักหน้า เขาหยิบเงินยันต์ที่ติดตัวมาหนึ่งแสนออกมาแล้วโยนให้ชายคนนั้นแล้วพูดว่า "นี่คือเงินยันต์หนึ่งแสน ซึ่งเทียบเท่ากับเหรียญมังกรห้าพันล้านเหรียญ ซึ่งเพียงพอสําหรับค่าใช้จ่ายของคุณ เมื่อคุณได้ข่าวเกี่ยวกับกระถางแล้ว ให้เอายันต์หยกในนั้นออกมา พอถึงตอนนั้นผมจะตอบแทนคุณอย่างหนัก

ชายคนนั้นดีใจมาก เขาได้ปล้นคนธรรมดามากมายในทุกวันนี้ เขาได้ตังค์แต่หลายสิบล้าน แต่อู๋เป่ยให้เงินเขาห้าพันล้านหยวน แล้วเขาจะไปปล้นเงินให้เสียเวลาทำไม? แค่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้บริการเจ้านายคนนี้ก็พอแล้ว!

อู๋เป่ยถามว่า "ตอนนี้ทางตอนใต้ของแม่น้ําแยงซีมีผู้ว่าราชการไหม"

แก๊งไก้ปังให้ข้อมูลเป็นอย่างดี และชายคนหนึ่งพูดว่า "ผู้ว่าราชการจังหวัดมาเมื่อวันก่อน ว่ากันว่าเขามีชื่อเสียงมาก เขตอํานาจศาลของผู้ว่าราชการจังหวัดมีขนาดกว้างใหญ่มาก และหลายสถานที่นอกทางใต้ของแม่น้ําแยงซีก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเช่นกัน

ในขณะที่เขากําลังถาม ท้องฟ้าก็เริ่มมืด และอู๋เป่ยก็รีบออกไปดูเห็นว่าบนท้องฟ้ามีหมาป่ายักษ์ดํากําลังต่อสู้กับผู้บำเพ็ญคน

หนึ่ง คนหนึ่งคนที่สู้กับหมาป่าหนึ่งตัวทุกการเคลื่อนไหวก็ใช้พลังที่น่าตกใจ

ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ตบมือ และหมาป่ายักษ์ก็หลบการโจมตี และแมวป่าขนาดใหญ่ก็กระแทกกับพื้นที่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร ด้านล่างมีย่านที่อยู่อาศัยหนาแน่น ถ้าโดนครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีคนตายกี่คน!

อู๋เป่ยโกรธมาก เขายื่นฝ่ามือไปในอากาศ และเป็นฝ่ามือตถาคต ฝ่ามือขนาดใหญ่ดังก้อง และมือใหญ่ก็แตะฝ่ามือตถาคตจนกลายเป็นชิ้นๆ

คนคนนั้นและหมาป่าตัวนั้นตกใจและตะโกนพร้อมเพรียงกันว่า "ช่วยด้วย!"

แต่มันสายเกินไปแล้ว อู๋เป่ยเกลียดพวกเขาที่ปฏิบัติต่อชีวิตมนุษย์เหมือนหญ้า และการตบครั้งนี้กําลังจะฆ่าพวกเขา!

"บูม!"

ชายคนนั้นปล่อยเกราะป้องกันร่างกาย แต่น่าเสียดายที่ฉีกขาดทันทีในตอนที่เขาต่อต้าน หมาป่ายักษ์ยังคํารามและปลดปล่อยวิญญาณหยวนเฉินพยายามปิดกั้นการระเบิด

"พัฟ!"

ร่างของหมาป่ายักษ์ระเบิด และพลังทั้งหมดก็ถูกทําลาย จากนั้นชายคนนั้นก็ถูกระเบิดด้วยการตบจนกลายเป็นอากาศทันที!

บนพื้นมีผู้บำเพ็ญหลายคนเห็นเหตุการณ์ ทุกคนต่างก็ตกใจ

"ปีศาจหมาป่าดําและเสียวกวนโบต่างก็เป็นปรมาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในเจียงหนาน ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะถูกฆ่าตายในครั้งเดียว ใครเป็นคนลงมือทํา"

ชายอ้วน หัวหน้าแก๊งไก้ปัง กลัวมากจนขาของเขาอ่อนลง เขาคุกเข่าลงบนพื้นและตัวสั่น

ในขณะนี้วิญญาณแรกเกิดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในอากาศ และเขาคํารามว่า "ใครฆ่าหลานชายที่บ้าคลั่งของผม"

เมื่อผู้บำเพ็ญเห็นชายคนนี้ทุกคนก็เฉยๆ มีคนตะโกนว่า "ท่านประมุขตระกูลเสียว เสียวนู่หยุน! คนคนนี้ได้รับการขนานนามว่าเป็นเซียนสวรรค์ เป็นการแสดงที่ดีแล้ว!"

อู๋เป่ยกระทืบเท้าของเขา และอวตารฮวาเซินก็พุ่งออกมหาเสียว

นู่หยุนในทันที

เดิมทีเสียวนู่หยุนดูเป็นฆาตกร แต่เมื่อเขารู้สึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของอวตารฮวาเซินของอู๋เป่ย สีหน้าของเขาก็ซีดลง เขารีบกอดกําปั้นและพูดด้วยเสียงสั่นว่า "เพื่อนลัทธิเต๋าคนนี้ คุณฆ่าหลานชายของผมใช่ไหม"

อู๋เป่ยพูดเบาๆ ว่า "ใช่ ฝ่ามือของเขาเกือบฆ่าผู้บริสุทธิ์หลายร้อยคน คุณเป็นผู้ใหญ่ ทําไมคุณถึงไม่สอนเขาให้ดีล่ะ?

เสียวนู่หยุนรีบพูดว่า "ไม่ใช่ว่าไม่สอนเขา โชคดีที่เพื่อนลัทธิเต๋าลงมือทํา ไม่อย่างนั้นผมคงฆ่าเขาเอง!"

เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้ขัดต่อเจตจํานงของเขา แต่เสียวนู่หยุนกลัวจริงๆ เขารู้สึกว่าอู๋เป่ยสามารถฆ่าเขาได้ เพียงแค่อู๋เป่ยขยับนิ้ว!

อู๋เป่ยพูดเบาๆ ว่า "ในเมื่อคุณรู้ว่ามันผิด คุณยกเลิกการฝึกฝนของคุณด้วยตัวเองเถอะ และขอบคุณโลกได้แล้ว"

เสียวนู่หยุนตกใจและพูดว่า "เพื่อนเต๋า คุณต้องให้อภัยคนอื่น อย่ารังแกคนอื่นมากเกินไป..."

สีหน้าของอู๋เป่ยเย็นชา: "รังแกเหรอ? ผู้บริสุทธิ์บนพื้น หลานชายของคุณสามารถฆ่าได้หากต้องการ นี่ไม่ใช่การรังแกเหรอ?

เสียวนู่หยุนพูดหน้านิ่ง "เพื่อน อย่างน้อยผมก็เป็นเซียนสวรรค์ ไม่ว่าการฝึกฝนของคุณจะสูงแค่ไหน คุณก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้มากนักหรอก!"

อู๋เป่ยเลิกคิ้วและพูดว่า "ใช่ไหม? ผมอยากเห็นว่าคุณแข็งแกร่งแค่ไหน

เสียวนู่หยุนถอยห่างออกไปหลายสิบเมตรและพูดอย่างรุนแรงว่า "ได้!"