บทที่ 1256 ถ้าไม่ออกเงิน ก็ออกแรง

"ช่างน่าหัวเราะจริงๆ! พวกกลุ่มตี้เซียน กำลังพูดถึงเซียนสวรรค์ โดยบอกว่าตี้เซียนกับเซียนสวรรค์เหมือนกัน หึหึ!"

ทันใดนั้น ก็มีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการหัวเราะเยาะดังขึ้นมา

เมื่ออู๋เป่ยมองเข้าไป คนที่พูดก็คือผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง เขายืนอยู่ไม่ไกล และกำลังมองมาทางด้านนี้ ด้วยสีหน้าที่เหยียดหยาม

หลี่ชิงจี้ยิ้มเยาะ: "เป็นแค่กบในกะลา คุณไม่เข้าใจ และพวกเราก็ไม่ไปสั่งสอนคุณหรอก"

อีกฝ่ายโมโหเดือดดาลขึ้นมาทันที: "ไอ้หนุ่ม คุณว่าใครเป็นกบในกะลา?"

หลี่ชิงตี้กล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า: "ก็บอกว่าคุณเป็นกบในกะลาไงล่ะ ยี่ถือว่าให้เกียรติคุณแล้วนะ หากจะพูดตามตรงแล้ว แม้แต่กบในกะลาคุณก็เป็นไม่ได้ด้วยซ้ำไป คนโบราณกล่าวเอาไว้ว่า แมลงเม่าเกิดในตอนเช้าแล้วก็ตายในตอนเย็น ไม่สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ในวันรุ่งขึ้นด้วยซ้ำไป ซึ่งนี่คงน่าจะเป็นคุณมากกว่า"

"ไม่เจียมตัว!" คนคนนี้ถูกกระตุ้นให้โมโห จึงก้าวมายังด้านหน้าโต๊ะ แล้วยื่นมือจะไปคว้าโต๊ะชาของอู๋เป่ย

แต่พอเขายื่นมือออกไป โดยรอบถูกปกคลุมด้วยสนามพลังดาบของอู๋เป่ย และเขาก็ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย ศักยภาพของเขาไม่ต่ำต้อย และถึงตี้เซียนขั้นอมตะแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะพยายามอย่างสุดชีวิตแค่ไหน ก็ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย!

หลี่ชิงตี้หัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า: "เป็นอย่างไร? รับรู้ได้ถึงพลานุภาพขั้นจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งไหม?"

บนหน้าผากของคนคนนี้มีเหงื่อออก และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า: "เมื่อครู่นี้ที่น้องชายล่วงเกินไป พวกท่านได้โปรดอย่าโกรธเคืองเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

อู๋เป่ยสะบัดมือออกไป คนคนนี้ถูกพลังดีดออกไปหลายสิบเมตร อีกฝ่ายดูเหมือนจะอับอายขายหน้า จึงรีบแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน และไม่กล้าโผล่หน้าออกมาอีก

ซ่างปิงเจี๋ยกล่าวว่า: "คุณชายหลี่ ที่ท่านแสดงออกมาเมื่อครู่นี้คือสนามพลังจิตวิญญาณ?"

อู๋เป่ย: "ก็ใกล้เคียง นั่นคือสนามพลังดาบของฉัน"

ในเวลานี้ จู่ๆ ตำหนักก็สั่นสะเทือนเล็กน้อย พลังที่ปรากฏออกมาทำให้คนตื่นตกใจ มีแสงหนึ่งตกลงมากลางตำหนัก ในแสงนั้นมีเงาร่างของคนสามคน ที่ค่อยๆ ลงมาจากท้องฟ้า พลังอันน่าตกใจนี้ ส่งออกมาจากคนทั้งสามนี้

จูเจิ้นเอ๋อ: "พวกเขาน่าจะเป็นอัจฉริยะโลกแห่งเซียนที่เล่าต่อๆ กันมา ช่างแข็งแกร่งจริงๆ!"

เพียงคนสามคนนี้ปรากฏตัว ในสถานที่แห่งนั้นก็เงียบสงัด สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่พวกเขา คนหนุ่มที่อยู่ตรงกลาง เขาคำนับต่อทุกคน: "ทุกท่าน ฉันคือไป่หลี่ชุนซานอุปราชเจียงหนาน ทั้งสองท่านที่อยู่ข้างๆ ฉัน ท่านนี้คือพี่จงฉุนอีรายนามเซียนกษัตริย์ในลำดับที่เก้าสิบสี่ ; แล้วก็พี่ลู่เฮ่าหยางรายนามเซียนกษัตริย์เที่ยงแท้ในลำดับที่หนึ่งร้อยแปดสิบสาม"

เมื่อแนะนำอัจฉริยะทั้งสองที่อยู่ข้างๆ เสร็จแล้ว ไป่หลี่ชุนซานจึงยิมแล้วกล่าวว่า: "วันนี้ที่เชิญทุกท่านมา ก็วังว่าทุกท่านจะสามารถพัฒนาและสร้างอนาคตเพื่อเจียงหนานได้ และมีส่วนร่วมในการสนับสนุนพละกำลัง"

เขาปรบมือเล็กน้อย ก็มีลูกน้องสองคนปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกล่องไม้ขนาดใหญ่กล่องหนึ่ง และไป่หลี่ชุนซานก็กล่าวว่า: "ทุกท่าน มีเงินก็ออกเงิน หากไม่มีเงินก็ออกแรง นี่คือกล่องบริจาค ทุกท่านสามารถเริ่มได้เลย"

ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์ตามๆ กัน เสียเวลามาตั้งนาน อุปราชท่านนี้มาเพื่อเก็บเงินอย่างนั้นเหรอ!

จูเจิ้นเอ๋อยิ้มเยาะ แล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆ ว่า: "ว่ากันว่าจักรพรรดิแคว้นหลงกั๋วไม่ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญามาโดยตลอด ดูเหมือนว่าอุปราชเจียงหนานผู้นี้ก็เหมือนกัน"

อู๋เป่ยก็ถูกอุปราชปิดประตูเจรจาเหมือนกัน เพียงแต่หากต้องการคนก็ไม่มี ต้องการเงินก็ไม่มี เขาล้วนจะต้องเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเอง เขาจึงกล่าวว่า: "หากต้องการให้คนเหล่านี้แลกด้วยเลือด กรงว่าจะเป็นเรื่องยาก"

เป็นไปตามที่คาดเอาไว้ คนที่อยู่ในสถานที่ไม่มีใครก้าวออกมาแม้แต่คนเดียว ลู่เฮ่าหยางรายนามกษัตริย์เที่ยงแท้ผู้นั้นชี้ไปยังคนคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วกล่าวว่า: "อย่างนั้นก็เริ่มจากคุณก็แล้วกัน"

นี่คือชายหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่ง เขาเดินออกมาด้วยความกลัวจนหัวหด แล้วกล่าวว่า: "ฉันไม่ได้เอาเงินมาครับ"

ลู่เฮ่าหยางจึงกล่าวถามว่า: "คุณชื่ออะไร? มีฐานะอะไร?"

ชายหนุ่มอายุน้อยกล่าวว่า: "พ่อของฉันคือท่านประมุขของตระกูลเหนียนครับ"

ลู่เฮ่าหยาง: "ท่านประมุขอย่างนั้นเหรอ? เช่นนั้นก็บริจาคเงินยันต์หนึ่งพันล้านก็แล้วกัน"

เงินยันต์หนึ่งพันล้าน จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย ชายหนุ่มจึงรีบกล่าวว่า: "ตระกูลเหนียนของฉันมีคนน้อย หาเงินหนึ่งพันล้านไม่ได้หรอกครับ ได้โปรด....."

ลู่เฮ่าหยางกล่าวอย่างเยือกเย็นว่า: "ไม่มีเงินก็ออกแรง ให้ตระกูลเหนียนของพวกคุณส่งผู้บำเพ็ญตั้งแต่ขั้นเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณขึ้นไปจำนวนสามสิบคนเข้ามาทำงานให้ฟรี!"