บทที่ 1257 หุบปาก

"คนของรายนามเซียนกษัตริย์ ล้วนเป็นอัจฉริยะอันล้ำเลิศ ท่านประมุขหลี่จะใช่คู่ต่อสู้เหรอ?"

"ดูเหมือนว่า ท่านประมุขหลี่ก็เป็นโหดเหี้ยมดุร้ายเช่นกัน ถ้าเขาไม่มั่นใจ คงไม่เอ่ยปากยั่วยุหรอก?"

"จุ๊ๆ มีการแสดงดีๆ! พวกคุณว่า ถ้าท่านประมุขหลี่เอาชนะเซียนกษัตริย์ท่านนี้ ผลที่ตามมามันจะเป็นอย่างไร?"

"เอาชนะได้แล้วยังไงล่ะ? ผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังของคนเหล่านี้ไม่ได้ธรรมดาเลย ท่านประมุขหลี่จะไม่มีจุดจบที่ดีอย่างแน่นอน"

"จะพูดแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าท่านประมุขหลี่สามารถโจมตีจนเอาชนะคนของรายนามเซียนกษัตริย์ได้ นั่นหมายความว่าเขาดำรงอยู่ในระดับเทียนเจียว พวกคุณคิดว่า พลังอำนาจใดจะบังอาจลงมือกับเทียนเจียวได้? อย่างไรเสีย เบื้องหลังของเทียนเจียวคนไหนที่ไม่มีกองกำลังขนาดใหญ่คอยเป็นผู้สนับสนุนบ้างล่ะ?"

"ที่พูดมาก็มีเหตุผล! ดูเหมือนว่าท่านประมุขหลี่ท่านนี้ ก็เป็นบุคคลสำคัญท่านหนึ่งเช่นกัน ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ในวันนี้ ทุกคนคงจะต้องโชคร้ายซะแล้ว"

"ใช่แล้ว ต้องจ่ายเงินมากมายขนาดนั้นในคราวเดียว จวนอุปราชแห่งนี้จะมากเกินไปแล้ว หวังว่าท่านประมุขหลี่จะสามารถเอาชนะได้นะ เพื่อคลายความกังวลให้แก่พวกเรา!"

ไป่หลี่ชุนซานมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างมาก เขามองไปที่การเผชิญหน้าของอู๋เป่ยกับจงฉุนอี และกล่าวว่า : "พี่ลู่ ดูสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนะ"

ลู่เซิ่งหยางขมวดคิ้วแน่น : "ใครจะคาดคิดล่ะ ว่าจะมีอัจฉริยะอย่างเขาอยู่ในสถานที่บ้าๆ แห่งนี้ เมื่อครู่นี้ฉันสัมผัสได้ถึงลมปราณอันน่าตกตะลึงของเขา ดูเหมือนว่ามันจะไม่ด้อยไปกว่าพี่จงเลย"

ไป่หลี่ชุนซานหรี่ตาลง : "ดูสถานการณ์อีกสักครู่หนึ่ง ถ้ามันไม่ได้จริงๆ ทำได้เพียงใช้ยันต์นั้น มาสังหารคนคนนี้ซะ!"

แต่จงฉุนอีกลับจ้องมองไปที่อู๋เป่ย และกล่าวว่า : "คุณสามารถใช้พละกำลังบีบบังคับฉันได้อย่างเต็มที่เลยนะ คุณจะได้เพียงพอที่จะอวดดีได้!"

อู๋เป่ยกล่าวอย่างเย็นชา : "คุณใช้พละกำลังทั้งหมดจะดีที่สุด ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว"

จงฉุนอีประสานมือเข้าด้วยกัน จู่ๆ ทั่วทั้งตัวของเขาก็ปรากฏอักขระยันต์จำนวนนับไม่ถ้วน และลมปราณอันน่าทึ่งก็ปรากฏออกมา ภาพลวงตานับแสนปรากฏขึ้นในท้องฟ้า ภาพลวงตาเหล่านี้มีใบหน้าไม่ชัดเจน พวกเขาจ้องมองอู๋เป่ยอย่างโหดเหี้ยมดุร้าย ราวกับว่ากำลังสาปแช่งเขา

ทันใดนั้น เสียงมากมายได้ดังขึ้นในหัวของอู๋เป่ย พลังแห่งการด่าทอสาปแช่งนั้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก แต่ทว่า เขาเคยมีประสบการณ์กับเก้าเปลี่ยนแปลงเทพปีศาจมาแล้ว ทุกๆ การด่าทอสาปแช่งนี้ที่มีต่อเขา มันเพียงแค่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจก็เท่านั้น!

"หุบปาก!"

อู๋เป่ยตะคอกออกมา และพลังจิตอันโหดเหี้ยม แสดงออกมาในอากาศโดยตรง มือใหญ่ข้างหนึ่งปรากฏขึ้นมา และนำปากเหล่านั้นของเขาที่กำลังสาปแช่งอยู่ ปิดเอาไว้ทั้งหมด

เป็นฉากที่น่าตลกขบขัน ใบหน้าหลายแสนบนท้องฟ้าถูกปิดปากทั้งหมด และไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย!

ปากนับแสนเหล่านี้ ทั้งหมดถูกเปลี่ยนแปลงด้วยพลังเวทย์ของจงฉุนอี มันเท่ากับว่าพลังเวทย์ของเขาถูกสกัดกั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่สบายตัว และกระอักเลือดออกมา

"ฉันจะไม่ล้อเล่นกับคุณแล้ว ออกไป!"

"ครืน!"

อู๋เป่ยใช้หมัดต่อยออกไป เงาหมัดนั้นปรากฏอยู่เหนือศีรษะของจงฉุนอี เขายกแขนซ้ายขึ้นมาป้องกันทันเวลา และถูกชกจนลอยออกไป

จงฉุนอีเหมือนกับกระสุนปืนใหญ่ ตกลงบนพื้นอย่างแรง เขาสั่นเทาไปทั้งตัว กระดูกครึ่งหนึ่งแตกหัก มันเจ็บปวดอย่างยิ่ง!

ไป่หลี่ชุนซานตกตะลึง และตะโกนกล่าวว่า : "ไปตายซะ!"

เขายกมือขึ้น และยันต์สีทองก็ลอยออกมา ตรงเข้าไปปกคลุมอู๋เป่ย

อู๋เป่ยสัมผัสได้ว่า ในยันต์นี้ มีลมปราณระดับต้าหลัวแฝงอยู่ พละกำลังมากพอที่จะสังหารเซียนเทพได้!

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบยันต์เทพหรูอี้ของจักรพรรดิหยกออกมาแสดงอิทธิฤทธิ์ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "โล่!"

โล่ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ขัดขวางแสงยันต์สีทองนั้นเอาไว้ ยันต์สีทองนั้นปล่อยแสงสังหารสีทองออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงสังหารตกลงบนโล่ป้องกัน และกระจัดกระจายออกไป โดยไม่สามารถทำร้ายอู๋เป่ยได้เลย

ยันต์นี้อยู่ได้ไม่นาน ไม่ถึงสิบวินาที รังสีของแสงก็ได้เหือดหายไป และกระจัดกระจายหายไปในอากาศ

เมื่ออู๋เป่ยเก็บโล่ป้องกันและมองไปอีกครั้ง ก็พบว่าอุปราชเจียงหนานไป่หลี่ชุนซานได้หายตัวไปแล้ว เดิมที เขาพบยันต์สังหารของตนเองไม่สามารถฆ่าอู๋เป่ยได้ และรู้ทันทีว่าต้องแย่แน่ๆ แล้ว จึงได้พามิตรสหายของเขา หลบหนีออกไปจากจวนอุปราชไป

คาดไม่ถึงว่าอุปราชจะหนีไปแล้ว! เรื่องนี้ทำให้คนรู้สึกตกตะลึงและตลกขบขัน ทุกๆ คนต่างเข้าไปแสดงความยินดีกับอู๋เป่ย และกล่าวสรรเสริญเยินยอต่างๆ นานา

อู๋เป่ยรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก เขาทิ้งหลี่ชิงตี้เอาไว้ให้จัดการ และตนเองก็หันหลังกลับเดินจากไป