บทที่ 1259 การเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณ

เขากําลังเรียนรู้ความลึกลับของเลือดที่แท้จริง ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนฆ่าอยู่ข้างนอกหลินซีจวินรีบเข้ามาและพูดว่า "คนของ สำนักเสวี่ยเหอกําลังฆ่าอีกแ้ว คราวนี้พวกเขาได้จ้างผู้มีวิชาอาคม

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว: "กล้าดียังไงถึงมา? ผมจะไปพบพวกเขา!"

หน้าบ้านตระกูลหลิน มีผู้บำเพ็ญกลุ่มหนึ่งกําลังโจมตีประตูภูเขา ผู้นําถูกล้อมรอบด้วยเงาเลือดหลายร้อยเงา ซึ่งเหมือนผีตระกูลหลี่ที่ถูกฆ่าทุกคน

ใครก็ตามที่ถูกเงาเลือดตะครุบจะถูกกลืน จะกลายเป็นศพมัมมี่ และเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ

"ทักษะที่ชั่วร้าย!" อู๋เป่ยขมวดคิ้ว โบกมือใหญ่ของเขา และเงาหมัดก็ถล่มเงาเลือด

หมัดของเขาโหดมากจนเงาเลือดหลายสิบเงาระเบิดทีละตัว ชายผู้กระตุ้นเงาเลือดโกรธจัดและควบคุมเงาเลือดหลายร้อยตัวเพื่อฆ่าเขาทันที

อู๋เป่ยยิ้ม และก็ไม่ได้หลบ เมื่อเงาเลือดหลายร้อยเงาพุ่งเข้าหาเขา พลังของเลือดที่แท้จริงในร่างกายของเขาสั่นสะท้าน และเงาเลือดเหล่านี้ก็กรีดร้องทีละเงา ระเบิดเป็นพลังงานในทันที และถูกเลือดแท้ของเขากลืนกินไป

สิ่งที่สำนักเสวี่ยเหอได้รับมีเพียงเศษซากของคัมภีร์สายเลือดสวรรค์ ดังนั้นคัมภีร์สายเลือดสวรรค์จึงใช้ไม่ได้ เมื่อเขาได้พบกับ อู๋เป๋ย ผู้ซึ่งฝึกฝนคัมภีร์สายเลือดสวรรค์ที่แท้จริงก็ถูกยับยั้งทันที

ชายคนนั้นกรีดร้อง ทุกรูขุมขนระเบิด พ่นเลือดออกมานับไม่ถ้วน และทั้งตัวของเขาก็ซีดเหมือนคนตาย

"ล้มลง!"

อู๋เป่ยต่อยอากาศ และชายคนนั้นก็ถูกต่อยที่หน้าท้องและลอยหนีไปเหมือนว่าวที่หัก คนอื่นๆ ตกใจ ช่วยชีวิตชายคนนั้นและหนีไปทีละคน

หลินอวี้ถังและคนอื่นๆ รีบออกไปแสดงความขอบคุณ

อู๋เป่ยว่า "หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ผมคิดว่าผู้คนในสำนักเสวี่ยเหอ คงไม่กล้ามาอีกในเร็ววันนี้ อาจารย์หลิน ผมมีอย่างอื่นต้องทํา ผมขอตัวนะ

หลินอวี้ถังรีบพูดว่า "อาจารย์หลี่ ไม่อยู่ที่นี่สักสองสามวันก่อนเหรอ"

อู๋เป่ย: "วันหลังผมจะมาเยี่ยม"

หลินอวี้ถังพูดกับหลินซีจวินทันทีว่า "ซีจวินไปกับอาจารย์หลี่ ถึงเวลาค่อยกลับมา"

หลินซีจวิน: "ได้ครับพ่อ"

อู๋เป่ยอยากจะปฏิเสธ คิดแล้วคิดอีก เขาก็พยักหน้าในตอนท้าย: "โอเค ขอบคุณสําหรับความใจดีของอาจารย์หลิน"

ทั้งสองคนขับรถไปที่เกาะหลี่

มีการสร้างอาคารหลายหลังบนเกาะหลี่ ซึ่งหนึ่งในนั้นที่เงียบสงบที่สุด คือที่อยู่อาศัยของอู๋เป่ย

หลี่ชิงตี้กลับมาแล้ว ทันทีที่อู๋เป่ยมาถึงเขาก็มาเยี่ยม

"ท่านประมุข หลังจากที่ผู้ว่าการเจียงหนานไป หลังจากการอภิปราย ทุกคนร่วมกันเขียนจดหมายถึงจักรพรรดิแห่งแคว้นหลงกั๋ว โดยหวังให้ท่านประมุขทำหน้าที่เป็นผู้ว่าการเจียงหนาน"

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "ให้ผมเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดเหรอ"

หลี่ชิงตี้พยักหน้า: "แต่จักรพรรดิแห่งแคว้นหลงกั๋วไม่เห็นด้วย โดยบอกว่าเขาจะส่งผู้ว่าการคนใหม่มา อย่างไรก็ตาม มีข่าวมาจากที่นั่นว่าเจ้าหน้าที่อาวุโสจากเจียงหนานสามารถทําหน้าที่แทนตระกูลหลี่ของผมได้

อู๋เป่ย: "นายอำเภอก็ดีเหมือนกัน ชิงตี้ เมื่อถึงเวลานั้น คุณและโอวเซี่ยนฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องได้ขึ้นเป็นนายอำเภอ

หลี่ชิงตี้: "ดีเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม อืม ท่านประมุข ประเทศต่างๆ โดยรอบได้ส่งผู้คนไปยังเกาะหลี่เพื่อลาดตระเวน คนเหล่านั้นหยิ่งผยองมากและกุมอำนาจทั้งเกาะโดยตรงด้วยความคิดอันศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากหลายวันมานี้ผมไม่อยู่ หลี่โอวเซี่ยนจึงถูกยับยั้งและไม่ขัดแย้งกับพวกเขา

อู๋เป่ยi: "อืม เราไม่ได้สร้างปัญหา เราไม่กลัว ถ้าพวกเขากล้ามาอีก ผมจะสั่งสอนให้พวกเขาทนทุกข์สักหน่อย

หลี่ชิงตี้: "ผมคุยกับพวกเขาเมื่อวานนี้ ได้ยินมาว่าขอบเขตอิทธิพลของแค้วงหลงกั๋วกําลังก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว และหลายนิกายก็ถูกทําลายหรือยอมจํานนต่อแคว้งหลงกั๋ว ดูเหมือนว่าจะใช้เวลาไม่นาน นอกจากกองกําลังหลักทั้งสามแล้ว แผ่นดินใหญ่คุนหลุนก็จะถูกควบคุมโดยแคว้งหลงกั๋ว

อู๋เป่ย: "อืม ไม่น่าแปลกใจเลย ผู้อยู่เบื้องหลังแคว้งหลงกั๋วคือเซียนสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ ดูเหมือนว่าตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดของผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว มิฉะนั้น แคว้งหลงกั๋วจะคิดว่าผมไร้ความสามารถและยึดตําแหน่งทางการของผมออก

หลังจากพูดเพียงไม่กี่คํา ก็มีแสงสว่างที่เกาะหลี่ และจูเจิ้นเอ๋อก็ปรากฏตัวขึ้น ในเวลานี้จูเจิ้นเอ๋อดูกล้าๆ กลัวๆ และที่แขนของเขาได้รับบาดเจ็บ