บทที่ 1260 ทายาทนักปราชญ์

"เมื่อสักครู่คุณประท้วงผมเหรอ" เขาจ้องไปที่วาฬเคี้ยวดาบและถาม

วาฬเคี้ยวดาบทำตาโตหันกลับมาและพูดว่า "เมื่อกี้ผมหยาบคาย โปรดยกโทษให้ผมด้วย"

อู๋เป่ยยิ้ม "ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะย่างหรือนึ่งคุณกินดี"

วาฬเคี้ยวดาบ: "เนื้อของผมแข็งเกินไปและไม่อร่อย"

อู๋เป่ยปล่อยและถามมันว่า "ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากมายแถวนี้"

วาฬเคี้ยวดาบ: "น้องชาย จริงๆ แล้วผมทํางานในตำหนักมังกร แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาในพื้นที่ทะเลแห่งนี้จะอยู่ในระดับปานกลาง แต่สิ่งมีชีวิตอื่นๆ โดยทั่วไปก็ไม่กล้ามายั่วยุผม"

อู๋เป่ยเริ่มสนใจ: "โอ้ คุณยังทํางานในตำหนักมังกรอยู่หรือเปล่า"

วาฬเคี้ยวดาบ: "ใช่ ข้าน้อยเป็นผู้บัญชาการกองพันลาดตระเวนในตำหนักมังกร"

อู๋เป่ย: "ผมได้ยินมาว่าตำหนักมังกรในเจียงหนานมีพลังมาก คุณพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับตำหนักมังกรไหม"

วาฬเคี้ยวดาบ: "ตำหนักมังกรนั้นมีพลังมากจริงๆ แม้แต่ประตู เทียนเต้าเหมินที่ทรงพลังก็ไม่กล้าเผชิญ"

อู๋เป่ยตบหัววาฬเคี้ยวดาบแล้วพูดว่า "ขอช่องทางการติดต่อหน่อย ผมจะติดต่อคุณในภายหลัง"

หลังจากทิ้งโน้ตไว้ เขาก็ออกจากทะเลและกลับไปที่เกาะหลี่

ทันทีที่เขากลับมา ก็บังเอิญเจอตาเทพอันศักดิ์สิทธิ์และกําลังสแกนทั้งเกาะอย่างไร้ยางอาย ชายวัยกลางคนกําลังลอยอยู่ในอากาศทางตะวันออกของเกาะหลี่ร้อยไมล์ เขาใช้ตาเทพราวกับว่าเขากําลังค้นหาอะไรบางอย่าง

"บูม!"

ทันใดนั้นตาเทพที่น่าสยดสยองมากก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ชายวัยกลางคนกรีดร้องและทันใดนั้นเลือดก็ไหลออกมาตามจุดรับแสงเจ็ดจุดบนหัว และชายคนนั้นก็ตกลงมาจากอากาศและตกลงไปในทะเล

เชายคนนั้นพยายามดิ้นรนเพื่อขึ้นจากน้ำาเป็นเวลานาน เพื่อบินกลับเข้าไปในอากาศ และพูดด้วยน้ำเสียงรุนแรงว่า "ใครโจมตี"

อู๋เป่ยปรากฏตัวไม่ไกลและพูดเบาๆ ว่า "คุณคิดว่าคุณสามารถใช้ตาเทพของคุณแอบดูบ้านของคนอื่นได้เหรอ"

ชายวัยกลางคนพูดอย่างโกรธเคืองว่า "คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร"

"ปัง!"

อู๋เป่ยยกมือขึ้นตบเขา หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณ ทันทีที่ใจเต้นแรง มือใหญ่ก็ทาบไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายโดยตรง ซึ่งทําให้ฟันของชายวัยกลางคนหลุดและศีรษะของเขาก็แตกแบน

ชายวัยกลางคนกรีดร้อง "ไปตายซะ!"

ในขณะนี้ อู๋เป่ยคว้าคอของชายวัยกลางคนและพูดว่า "บอกผมมาว่าคุณมาจากเกาะไหน"

ชายวัยกลางคนรู้สึกว่าอู๋เป่ยกําลังจะทําให้เขาตาย เขากลัวจึงพูดว่า "ผมมาจากเกาะเซิ่งเวย!" เขาเป็นทายาทของผู้บำเพ็ญ!"

ผู้บำเพ็ญเหรอ? อู๋เป่ยมองไปที่เขาและถามว่า "เกาะเซิ่งเวยที่คุณอยู่ใหญ่แค่ไหน"

ชายวัยกลางคน: "เกาะเซิ่งเวยมีความยาวแปดพันไมล์ และกว้าง ห้าพันไมล์ ห่างออกไปสี่หมื่นเก้าพันไมล์"

อู๋เป่ย: "มีเซียนสวรรค์บนเกาะเซิ่งเวยบ้างไหม"

ชายวัยกลางคน: "เซียนสวรรค์คืออะไร? บนเกาะของเรามีผู้บำเพ็ญจํานวนมาก และแม้แต่ต้าหลัวจินเซียนก็อาจไม่สามารถเข้ามาได้

อู๋เป่ยถามว่า "คุณชื่ออะไร" จุดประสงค์ของการมาที่นี่คืออะไร?

ชายวัยกลางคน: "ผมชื่อสุนกุยเหนียน ผมรู้มาว่ามีผู้คนมากมายอาศัยอยู่บนเกาะนี้ ผมจึงต้องการทราบว่าตระกูลสุนของผมจะสามารถครอบครองและสอนผู้คนได้ไหม"

อู๋เป่ย: "คุณต้องการครอบครองเกาะหลี่เหรอ? โลภจริงๆ!"

เขาชี้ไปที่ตรงกลางคิ้วของสุยกุยเหนียน เขาใช้วิชาหุ่นเชิดเพื่อควบคุมจิตใจของเขา และก็กลายเป็นหุ่นเชิด สุยกุยเหนียนไม่สามารถต้านทานได้ และดวงตาของเขาก็เศร้าหมองและพูดกับอู๋เป่ยว่า: "นายท่าน"

อู๋เป่ย: "คุณพาผมไปที่เกาะเซิ่งเว่ยหน่อยสิ"

"ได้"

สุนกุยเหนียนนำหน้าไป และทั้งสองคนก็เดินทางด้วยแสงล่องหน และลงจอดหน้าเกาะใหญ่ เกาะที่มีความยาวถึงแปดพันไมล์และกว้างประมาณห้าพันไมล์ เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับบริเวณโดยรอบ

เมื่อเขากําลังจะเข้าใกล้เกาะ สุนกุยเหนียนหยิบก็หยิบการ์ดหยกออกมาซึ่งเรืองแสง และทั้งสองก็ผ่านด้านป้องกันได้อย่างง่ายดาย หากไม่มีการ์ดหยกนี้ ผู้คนจะไม่สามารถผ่านด้านป้องกันไปได้ แม้กระทั้งการลงจอดบนเกาะก็ไม่มีทาง

นอกจากข้อห้ามแล้ว เกาะแห่งนี้ในดวงตาของอู๋เป่ยยังมืดมนและมองไม่เห็นชัดเจน หลังจากผ่านด้านป้องกันแล้วจึงจะสามารถมองเห็นได้

เขาถามว่า "บนเกาะเซิ่งเวยมีประชากรกี่คน"