บทที่ 1270 เก้าหยินเก้าหยาง

ติงซวงเอ๋อนําทาง และทั้งสองมาทางตะวันตกของเกาะ ซึ่งมีภูเขาน้ําแข็งอายุหนึ่งหมื่นปีและมีหิมะตกหนัก อุณหภูมิก็ต่ำมาก

แม้อู๋เป่ยจะฝึกฝนมาอย่างดี เขายังรู้สึกหนาวมากๆ

ติงซวงเอ๋อดูเหมือนจะไม่สามารถทนต่อความหนาวเย็นได้ เธอตัวสั่นจากความหนาวเย็นและใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็ซีด อู๋เป่ยจึงหยิบเสื้อเซียนสมบัติทั้งเก้าออกมาให้เธอใส่มันก่อน เสื้อ

เซียนสามารถรักษาความอบอุ่นได้ ทำให้ตอนนี้ติงซวงเอ๋อกลับมาเป็นปกติแล้ว

"ขอบคุณค่ะนายท่าน" เธอพูดว่า "ข้างหน้านั้นคือตำแหน่งที่ศิลาน้ำแข็งอยู่"

แน่นอนว่ามีศิลาน้ําแข็งอยู่บนภูเขาน้ําแข็งข้างหน้า พื้นผิวของศิลาถูกปิดผนึกด้วยชั้นของผลึกน้ําแข็งซึ่งดูเหมือนศิลาน้ําแข็ง

คัมภีร์ถูกสลักไว้บนแผ่นจารึกซึ่งเขียนด้วยข้อความโบราณซึ่งเก่ากว่าอักษรเซียน เกิดขึ้นจากลัทธิเต๋าตามธรรมชาติตามลําดับ ถูกเรียกว่า "อักษรเต๋า"

ไม่น่าแปลกใจที่ตระกูลติงที่อยู่บนเกาะน้ำแข็งและไฟจะสามารถเข้าใจได้เพียงผิวเผินเท่านั้น ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนสามารถเข้าใจได้

ติงซวงเอ๋า: "นายท่าน นี่คือคัมภีร์ไท่หยิน แต่เนื่องจากคัมภีร์นั้นลึกลับเกินไปและตีความยาก ดังนั้นบรรพบุรุษของเราจึงเข้าใจได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

อู๋เป่ยมองไปที่อักษรบนศิลาและถามว่า "ศิลาไท่หยินนี้อยู่บนเกาะนี้มานานแค่ไหนแล้ว"

ติงซวงเอ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "มันนานมากแล้ว ดูเหมือนว่าเกาะน้ําแข็งและไฟจะดํารงอยู่ไม่นานหลังจากการปรากฏตัวของทะเลสาบมังกรวิเศษ ในเวลานั้นมีศิลาสองแห่งบนเกาะ"

"ศิลาทั้งสองนี้ มีบุคคลภายนอกรู้ไหม" เขาถาม

ติงซวงเอ๋อ: "ฉันได้ยินจากคนรุ่นก่อนว่าในตอนแรก เกาะน้ําแข็งและไฟเป็นพื้นที่ต้องห้ามถึงชีวิต และแม้แต่ต้าหลัวจินเซียนก็ไม่สามารถเข้าใกล้มันได้ จนกระทั่งถึงเวลาและพื้นที่ยุบลง ตระกูลติงของเราบังเอิญมาบนเกาะ แต่ในตอนแรกเรากล้าอยู่เฉพาะตรงกลางที่ราบเท่านั้น จนกระทั่งเมื่อพันปีก่อนบรรพบุรุษแห่ง

น้ำแข็งและบรรพบุรุษแห่งไฟเข้าไปในพื้นที่น้ําแข็งและพื้นที่ไฟตามลําดับและพวกเขาเข้าใจจารึกบางส่วน

อู๋เป่ย: "ดังนั้น แม้แต่ตระกูลติงของคุณก็รู้ว่าเมื่อพันปีก่อนมีศิลาจารึกอยู่บนเกาะ แต่เนื่องจากสถานที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ซ่อนได้ ถัดจากโลกภายนอก คนนอกจึงไม่รู้

ติงซวงเอ๋อพยักหน้า: "ใช่ค่ะนายท่าน มิฉะนั้น เมื่อนานมาแล้วคงมีกองกําลังขนาดใหญ่เหล่านั้นจะมาที่เกาะน้ําแข็งและไฟเพื่อทําความเข้าใจคำศิลาจารึก

อู๋เป่ยพูดว่า "อ่อ": "คุณกลับไปก่อน"

ติงซวงเอ๋อถอยกลับ อู๋เป่ยยืนอยู่บนอากาศจ้องมองคัมภีร์บนแผ่นศิลาจารึกไท่หยิน และนึกคิด ทักษะการสร้างหยินและหยางที่เขาฝึกฝนมาก่อนได้มาถึงระดับของหยินและหยางไท่จี๋แล้ว แต่ก็ยังมีระดับที่ลึกกว่า นั่นก็คือเก้าหยินและเก้าหยาง

เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าเก้าหยินที่เขากําลังมองหานั้นเกี่ยวข้องกับศิลานี้!

อักษรเต๋าที่อยู่บนศิลาไท่หยินค่อยๆ เปลี่ยนไปในดวงตาของเขา จากนั้นฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น คําทั้งหมดแผ่นศิลาหายไปแล้วย่อให้เป็นรูปภาพ

รูปภาพนี้มีความซับซ้อนอย่างยิ่ง ประกอบด้วยวิถีของไท่หยินและความลับของเก้าหยิน เพียงแค่เขาเหลือบมองมัน ร่างกายของเขาก็เย็นแข็งทื่อ

เขาปลดปล่อยบุคลิกที่เหนือกว่า เปิดตาแห่งมิติ และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทําความเข้าใจเนื้อหาของรูปภาพนี้ แต่ในความมืด มน ทุกสิ่งในสวรรค์และโลกก็มีความคิดชั่วร้ายต่อตัวเขา และพลังที่ไม่อาจต้านทานได้เริ่มขัดขวางไม่ให้เขาเข้าใจคัมภีร์ไท่หยิน

ภาพลวงตาเริ่มปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา และเสียงคําสาปก็ปรากฏขึ้นในหูของเขา หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็เริ่มต้านทานไม่ไหว

ในขณะนี้ ต้นเต๋าสั่นเล็กน้อย เขาปล่อยลมหายใจยาวๆ ช่วยให้เขาต่อต้านพลังของสวรรค์และโลกได้ ในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกว่า "พลังแห่งบุญ" ในร่างกายของเขาเริ่มอ่อนแรง

เขาได้กระทําความดีนับไม่ถ้วนและสะสมบุญมากมาย ในเวลานี้บุญเหล่านี้ยังช่วยให้เขาต่อสู้กับแรงกดดันของสวรรค์และโลกได้