บทที่ 1294 ภาพรวมทั้งหมดของโลก

คนสองคนที่กินอยู่ข้าง ๆ พวกเขารีบพูดแนะนำ : “เพื่อน บนท้องฟ้านั้นอันตรายเป็นอย่างมาก ลมแรงสามารถพัดเด็กเทพออกไป หักกระดูกและเนื้อแตกเป็นชิ้น ๆ นอกจากนี้ยังมีลมหนาวอีกเก้าวัน และเซียนสวรรค์ก็ไม่สามารถอยู่ข้างในได้นาน”

อู๋เป่ยยังไม่รู้แน่ชัดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงขอบคนคนนั้นอีกครั้ง

อาหารนั้นดี แต่ยิ่งระดับพลังยุทธ์ของอู๋เป่ยสูงขึ้น ความอยากอาหารทางโลกก็ยิ่งน้อยลง ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ดูการรับประทานอาหารของหลิ่วอีอี

หลังทานอาหารเสร็จ อู๋เป่ยวางเงินยันต์ไว้และจากไป ทำให้เจ้าของร้านอาหารตื่นเต้นมากจนเขาเอาแต่พูดขอบคุณ

ทันทีที่พวกเขาออกจากร้าน เงาสีดำก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความรวดเร็วที่เร็วมาก คือชายวัยกลางคนที่ถือกริชอยู่ในมือและเขาแทงเข้าที่หน้าอกของอู๋เป่ย

อู๋เป่ยไม่ขยับเลย กริชแทงเขาเข้าที่ร่างกาย และหักด้วยเสียง “เพล้ง” พังทลายลง และ พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็โจมตีกลับ ชายวัยกลางคนกรีดร้อง และถูกพัดออกไปหลายเมตร แขนของเขาหักทั้งหมด ในเวลาเดียวกัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็โจมตีกลับเข้าที่ร่างกายของเขา ทำให้อวัยวะภายในของเขาแตกสลายพังไปหมด จนไม่สามารถอยู่รอดได้อีกต่อไป

อู๋เป่ย ก้าวไปข้างหน้าแล้วถามว่า : “ทำไมถึงฆ่าฉัน ? ”

ชายคนนั้นกำลังจะตาย และพูดด้วยความหวาดกลัว : “ฉันอยากจะขโมยเงินของคุณ แต่คิดไม่ถึงว่าคุณจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ได้โปรดช่วยฉันด้วย……”

อู๋เป่ยไม่มองเขาอีกต่อไป เขาสวมเสื้อเซียนสมบัติทั้งเก้าให้กับหลิ่วอีอีและพูดด้วยรอยยิ้ม : “ไปกันเถอะ ไปดูว่าโลกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

เขาคว้าหลิ่วอีอี และทั้งสองก็ลอยขึ้นในอากาศ บินสูงขึ้นเรื่อย ๆ และในไม่ช้าก็หายตัวไปบนท้องฟ้า

หลังจากบินไปสักพัก ลมแรงก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ลมนี้มีพลังมากจนผู้บำเพ็ญภายใต้ชั้นประตูมังกรไม่สามารถต้านทานได้ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีชั้นอากาศน้ำแข็งที่มีอุณหภูมิต่ำมาก และแม้อู๋ระดับพลังยุทธ์ในปัจจุบันของอู๋เป่ย เขาก็ยังรู้สึกหนาวเย็น

โชคดีที่หลิ่วอีอีมีเสื้อเซียนสมบัติทั้งเก้า และมีการคุ้มครองของอู๋เป่ย ดังนั้นเธอจึงไม่รู้สึกอะไรเลย

บินขึ้นไปสูงอีกหน่อย มีเมฆหลากสีสัน มันเงียบมาก แต่อู๋เป่ยรู้ว่า พวกมันมีพลังอันน่าสยดสยอง และจะระเบิดเมื่อถูกสัมผัส หรือพวกมันคือสิ่งที่เรียกว่าเมฆฝนฟ้าคะนอง

เขาบินต่อไป โดยออกจากพื้นที่เมฆฝนฟ้าคะนอง และเข้าสู่พื้นที่มืด ซึ่งมีดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏอยู่รอบตัวเขา และในจักรวาล ก็เย็นจัดเช่นกัน

ที่แห่งนี้ผู้คนจะรู้สึกโดดเดี่ยว ตัวเล็ก และหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าอู๋เป่ยจะเป็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังยุทธ์ที่สูงมาก แต่ ณ เวลานี้เขาก็รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย

“รีบดูนั่น！”หลิ่วอีอีอุทานด้วยความตกใจ

อู๋เป่ยปลดปล่อยพื้นที่ว่าง และปล่อยอากาศรอบ ๆ หลิ่วอีอี เพื่อที่เธอจะได้หายใจได้ เธอจึงไม่รู้สึกอึดอัดหรือไม่สบายแต่อย่างใด

อู๋เป่ยมองลงไป ก็เห็นพื้นที่แสงรูปฟุตบอลขนาดใหญ่ ที่ข้างในไม่ได้มีเพียงมีดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ พวกมันยังโคจรรอบบริเวณที่มีแสงนี้ในรูปแบบที่ซับซ้อนและแม่นยำ ดังนั้นผู้คนที่อยู่ด้านล่างจึงสามารถมองเห็นทั้งกลางวันและกลางคืน

อู๋เป่ยตกตะลึงและพูดว่า : “นี่คือโลกที่เราอาศัยอยู่เหรอ？”

หลิ่วอีอี：“มันเยี่ยมมากเลย แต่ฉันยังไม่เห็นชัดเจนว่า ข้างล่างนี้พวกมันทำงานยังไง”

อู๋เป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม：“แน่นอนว่าไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน โครงสร้างเชิงพื้นที่ด้านล่างมีความซับซ้อนมาก และไม่ใช่พื้นที่สามมิติที่เรียบง่าย โลกนี้น่าจะมีสามระดับ และแผ่นดินคุนหลุนที่เราอยู่นั้นอยู่ในระดับกลาง”

อู๋เป่ยมีดวงตาที่มีมิติ และเขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

หลิ่วอีอี：“แล้วชั้นบนนั้นล่ะ ? มันเป็นแบบไหนกัน？”

อู๋เป่ยล่าว：“ชั้นบนนั้นลึกลับมาก และฉันมองไม่เห็นมันเลย แต่ฉันสามารถมองผ่านระดับล่างได้ และ สภาพแวดล้อมภายในก็รุนแรงมาก แสงสลัว อากาศสกปรก บางจุดร้อน บางจุดหนาว ต้นไม้มีไม่มาก ไม่ค่อยมีชีวิต อย่างไรก็ตามมันเป็นสถานที่ที่แย่มาก”

หลิ่วอีอี：“มันคงไม่ใช่นรกในตำนานหรอกนะ？”

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า：“ใครจะรู้ อย่างไรแล้วฉันก็ไม่สนใจมันอยู่แล้ว”

ในขณะนี้ อู๋เป่ยเห็นมังกรยักษ์ตัวหนึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันไมล์ ดึงตำหนักทองสัมฤทธิ์ขนาดใหญ่ที่บินผ่านจักรวาล

หลิ่วอีอีก็เห็นสิ่งนี้ด้วย เธออุทานด้วยความตกใจ : “นี่คืออะไร？”

อู๋เป่ยรู้สึกถึงแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งที่มาจากตำหนักทองสัมฤทธิ์ เขาดึงหลิ่วอีอีหนีไปทันที และกลับลงไปบนพื้นโดยเร็วที่สุด

ขึ้นไปได้ง่าย แต่กลับลงมานั้นค่อนข้างลำบาก เพราะพื้นที่สามมิติที่ซับซ้อนนี้เคลื่อนไหวอยู่เสมอ หากอยู่ข้างนอกสักพัก สิ่งต่าง ๆ ด้านล่างก็จะเปลี่ยนไปหมดแล้ว