บทที่ 133 ฝูไห่อัจฉริยะแห่งวัดต้าฉาน

อู๋เป่ยไม่สนใจเขาและปล่อยให้เถาหรูเสวี่ยเลือกอำพันสมุนไพรต่อไป จนพวกเขาเลือกเสร็จและเอาอำพันสมุนไพรไปที่รถ ชายคนนั้นก็ยังคงตัวสั่นอยู่บนพื้นและใบหน้าของเขาก็ซีดเซียว

ก่อนจากไปอู๋เป่ยเตะเขา ชายคนนั้นหยุดสั่นและหายใจเฮือกใหญ่

“ สำนักฝ่ามือเหล็กแห่งอำเภอ? อาจารย์ของคุณเป็นปรมาจารย์หรือปรมาจารย์ใหญ่?”อู๋เป่ยถามเขา

เมื่อชายหนุ่มรู้ว่าอู๋เป่ยทรงพลังเพียงใด เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "อาจารย์ของฉันคือชั้นลมปราณ"

อู๋เป่ยเย้ยหยัน "เมื่อกี้นี้คุณหยิ่งผยองมากนะ ฉันก็นึกว่าอาจารย์ของคุณเป็นถึงปรมาจารย์ใหญ่ชั้นพรสวรรค์เสียอีก!"

“ฉันผิดไปแล้ว!” ชายหนุ่มตัวสั่นและพูดอย่างเร่งรีบ “ฉันมีตาหามีแววไม่ โปรดยกโทษให้ฉันด้วย”

อู๋เป่ยถามว่า "คุณซื้ออำพันสมุนไพรเพื่ออะไร"

ชายหนุ่มไม่กล้าที่จะซ่อนมันและพูดว่า "อาจารย์ของฉันชอบสะสมอำพัน ฉันเลยอยากจะซื้อให้เขาสักหน่อย"

อู๋เป่ย"เมื่อกี้คุณต้องการอำพันสมุนไพรที่ฉันซื้อ หรือว่าคุณรู้ว่าข้างในมันคืออะไร?"

ชายหนุ่มส่ายหัว "ฉันไม่รู้ แต่อาจารย์ของฉันชอบเก็บอำพันผลไม้ ดังนั้นฉันจึงอยากได้มัน"

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรงและพูดว่า "เอาหมายเลขโทรศัพท์ของคุณมาให้ฉัน อีกไม่กี่วัน ฉันจะไปเยี่ยมอาจารย์ของคุณ"

ชายหนุ่มตกใจ รีบคุกเข่าลงกับพื้น "ใครทำผิดคนนั้นก็ต้องรับผิด ถ้าคุณอยากฆ่าฉัน ฉันจะไม่ปฏิเสธเลย แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับอาจารย์ของฉัน "

อู๋เป่ย "ไม่ต้องกังวล ฉันไม่ได้จะไปมีเรื่องกับอาจารย์ของคุณ ฉันแค่ต้องการเป็นเพื่อนกับเขา"

ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า "ฉันชื่อถูเป่าฉวนอาจารย์ของฉันชื่อซือจ่างซงแห่งสำนักฝ่ามือเหล็กแห่งอำเภอ" จากนั้นเขาก็ยื่นนามบัตรให้อู๋เป่ยด้วยมือทั้งสองข้าง

อู๋เป่ยเห็นว่าถูเป่าฉวนบนนามบัตรนี้มีตำแหน่งเจ็ดตำแหน่ง เช่น ผู้ใจบุญประธานคณะกรรมการ ประธานสมาคมและอื่นๆ เยอะแยะไปหมด

จะเห็นได้ว่าถูเป่าฉวนคนนี้เป็นคนที่ประสบความสำเร็จเช่นกัน มิฉะนั้นเขาคงไม่มาที่นี่เพื่อซื้ออำพันหลายสิบล้าน

เขาพูดว่า "โอเค ฉันจำไว้แล้ว ฉันจะติดต่อคุณเมื่อมีเวลา"

ถูเป่าฉวนส่งอู๋เป่ยไปที่ด้านนอกของโรงแรม ดูรถของอู๋เป่ยและเถาหรูเสวี่ยออกไป ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเขาพูดว่า "พี่ชาย เราไม่ต้องกลัวเขาใช่ไหม"

ถูเป่าฉวนถอนหายใจ "พวกนายจะรู้อะไร! เขาเป็นถึงปรมาจารย์ชั้นเทพ แม้แต่อาจารย์ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา พวกเราไม่กลัวได้เหรอ"

ทั้งสองมองหน้ากัน ปรมาจารย์ชั้นเทพ? ทำไมฉันไม่เห็นเอง

ถูเป่าฉวน"โอ้ ฉันหวังว่าเขาจะไม่รมาหาเรื่องฉันในอนาคต"

ในรถ อู๋เป่ยอารมณ์ดี ผลไม้สีแดงของอำพันสมุนไพรและหญ้าแฉกอาจยังมีสรรพคุณทางยา อย่างไรก็ตาม เขายังไม่สามารถนำพวกมันออกมาได้เพราะเขายังไม่มีความสามารถในการเล่นแร่แปรธาตุ

ในการเล่นแร่แปรธาตุ อย่างน้อยเขาต้องมีฐานของปรมาจารย์ชั้นพรสวรรค์และเขายังต้องการเตาหลอมยาด้วย แม้ว่าเขาจะมีโครงสร้างของเตาหลอมยาที่คิดอยู่ในใจ แต่ถ้าเขาต้องการสร้างมันขึ้นมา มันจะเป็นเรื่องที่ลำบากมาก

เขายืมรถของเถาหรูเสวี่ยเอาอำพันสมุนไพรไปที่วิลล่าหมายเลขหนึ่ง เถาหรูเสวี่ยยังมีสิ่งที่ต้องจัดการ ดังนั้นเธอขอตัวลาไปก่อน

เมื่อเขากลับถึงบ้าน เขายังคงซื้อหุ้นในซานไห่มีเดีย ถ้าไม่นับเงินในมือ 500 ล้านหยวน มีเพียง 100 ล้านหยวนที่เขาสามารถใช้ได้ จนถึงตอนนี้ เขาใช้เงิน 100 ล้านหยวนนี้เพื่อซื้อหุ้นและเขามีเงินติดตัวเพียงไม่กี่ล้าน

หลังจากคิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรต้องใช้จ่าย ดังนั้นเขาจึงโอนเงิน 500 ล้านให้กับหลี่กวงหลง ตอนนี้หลี่กวงหลงต้องการสร้างโรงงานและซื้อวัสดุยา ดังนั้นเขาจึงต้องการเงินทุนจำนวนมาก

หลังจากซื้อหุ้นแล้ว เขาก็ไปรักษาเฉินหลิงซวงและโอวลี่อีกครั้ง

ร่างกายของเฉินหลิงซวงดีขึ้นมาก หลังจากการรักษานี้ การทำงานพื้นฐานของแขนขาส่วนล่างของเธอได้ฟื้นตัวเต็มที่ ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นมาก

หลังการรักษาโอวลี่สามารถกลับบ้านได้วันนี้เลย เขากล่าวขอบคุณอู๋เป่ยหลายครั้ง แม่ของโอวลี่ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณอู๋เป่ย เธอจับมือของเขาและพูดว่า "หมออู๋"

ในตอนบ่าย ครอบครัวของโอวลี่ออกไป และเว่ยชิงอิ่งไปส่งพวกเขาที่สนามบินเป็นการส่วนตัว

ในขณะที่อู๋เป่ยคุยกับเฉินหลิงซวงไปไม่กี่คำ จูชิงเหยียนก็โทรมาบอกว่าจูฉวนอิงอาเล็กของเธอกำลังจะกลับไปที่อำเภอเมืองและเธอจะมาหาอู๋เป่ยในตอนบ่าย

อู๋เป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งและขับรถไปหาจูฉวนอิงทันที