บทที่ 132 ผลจูและแขนยุคก่อนประวัติศาสตร์

เถาหรูเสวี่ย"มันเป็นวัสดุยาโบราณ ที่ถูกทำเป็นเป็นอำพัน เป็นของหายากในโลกน่ะ"

ดวงตาของอู๋เป่ยเป็นประกาย "วัสดุยาโบราณ? ฉันไปด้วยได้ไหม"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ขึ้นรถไปกันเถอะ”เถาหรูเสวี่ยยิ้ม

รถสตาร์ทขับขึ้นสะพานอ่าวไป๋หลงและมุ่งหน้าไปยังชานเมือง หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์มือถือของเถาหรูเสวี่ยก็ดังขึ้น อู๋เป่ยชำเลืองดู มีชื่อของลู่จวินเฟยอยู่บนนั้น

เถาหรูเสวี่ยชำเลืองมองจากนั้นก็ปิดเสียงโทรศัพท์

“ทำไมไม่รับล่ะ” เขาถาม

เถาหรูเสวี่ยส่ายหัวเบา ๆ "หลังจากงานเลี้ยงอาหารค่ำจบการศึกษาในวันนั้น ลู่จวินเฟยก็ได้หมายเลขโทรศัพท์ของฉันและเริ่มสารภาพรักกับฉัน เขาไล่ตามฉันอย่างบ้าคลั่ง นี่เป็นการโทรครั้งที่เจ็ดของวันนี้แล้ว"

อู๋เป่ยหัวเราะเยาะ "ยังเปลี่ยนนิสัยไม่ได้สินะ!"

เถาหรูเสวี่ยเม้มริมฝีปากและยิ้ม "ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบเขา?"

อู๋เป่ย"ฉันจะไม่พูดถึงเขา อำพันสมุนไพรนี้มาจากไหน?"

“กลุ่มพ่อค้าชาวอาหรับ อำพันสมุนไพรเหล่านี้เป็นของบรรพบุรุษของพวกเขา มีมากกว่าหนึ่งร้อยอัน” เถาหรูเสวี่ยกล่าว

อู๋เป่ย"คุณซื้ออำพันสมุนไพรไปทำอะไร? คุณจะทำการวิจัยเหรอ?"

เถาหรูเสวี่ยยิ้มและพูดว่า "แน่นอนว่าฉันซื้อมาเพื่อสะสม สิ่งนี้มีค่ามากกว่าอำพันธรรมดามาก ฉันต้องการซื้อเพื่อสะสม"

อู๋เป่ยพยักหน้าพลางสงสัย อำพันสมุนไพรนี่มันใช้ได้จริงรึเปล่า?

มรดกสืบทอดเรื่องยาได้บันทึกยาที่หายากและมีค่ามากมายที่หาได้ยาก เขาหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้เห็นยาเหล่านี้

รถขับไปจนถึงโรงแรมแห่งหนึ่งในชานเมือง มีคนรออยู่ที่ประตู ทันทีที่ทั้งสองมาถึง พวกเขาถูกเชิญไปที่ห้องนั่งเล่นบนชั้นสาม บนโต๊ะในห้องนั่งเล่น มีกล่องมากกว่าร้อยกล่อง ซึ่งทั้งหมดถูกเปิดออก ข้างในเป็นอำพันที่มีรูปร่างและขนาดต่างๆ

มีชาวอาหรับเจ็ดคนในห้องนั่งเล่นและชายมีหนวดมีเคราคนหนึ่งเดินเข้ามา ยิ้มและจับมือกับเถาหรูเสวี่ย "คุณหนูเถา ในที่สุดเราก็ได้พบกัน"

ที่แท้นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบกัน

เถาหรูเสวี่ยยิ้มและพูดว่า "ฝ่าบาทหลินเต๋อ ยินดีต้อนรับ คุณมาจากที่ไกล วันนี้มีเพียงตระกูลฉันที่มาที่แห่งนี้เหรอ?"

ชายชื่อหลินเต๋อเป็นเจ้าชายจริง ๆ เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ตอนนั้นฉันเรียนที่ประเทศของคุณ และพบเพื่อนมากมาย พอพวกเขาได้ยินว่าฉันจะขายอำพันและพวกเขาต่างก็อยากจะซื้อมัน"

เขาดูเวลา "พวกเขาน่าจะมาถึงในไม่ช้านี้"

เหล่าอำพันสมุนไพรนี่ดึงดูดสายตาของอู๋เป่ยมานานแล้ว อำพันสมุนไพรส่วนใหญ่มีขนาดไม่ใหญ่นักและมองเห็นวัสดุยาที่อยู่ภายในได้อย่างชัดเจน ด้วยความเข้าใจเรื่องยา ยาจึงมีสรรพคุณทางยาหลายอย่างที่สามารถทดแทนได้ด้วยวัสดุยาในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ยังมียาบางตัวที่ไม่เหมือนใครอยู่แล้ว!

อู๋เป่ยเอื้อมมือไปหยิบอำพันชิ้นหนึ่งซึ่งมีขนาดประมาณแตงโม ข้างในมีพืชชนิดหนึ่ง มันเป็นผลไม้ห้าลูกที่เล็กเท่ามะเขือเทศลูกเล็กและมีใบเป็นหยักๆ

หัวใจของเขาเต้นแรง มันคือผลจู! ไม่ใช่ว่ามันสูญพันธุ์ไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?

เขายังคงสงบนิ่งและพูดด้วยรอยยิ้ม "ฝ่าบาทหลินเต๋อ ผลไม้นี้ดูดีมาก ฉันขอซื้อได้ไหม"

หลินเต๋อด้วยรอยยิ้ม "ผู้มาเยือนคือลูกค้า อำพันของเราขายตามปริมาณ อำพันสมุนไพรในมือของท่านมีมูลค่า 30 ล้าน"

อู๋เป่ยอุทานอย่างลับๆ สามสิบล้าน? ทำไมไม่แย่งไปเลยล่ะ!

เขาไม่ได้พูด แต่มองไปที่เถาหรูเสวี่ย

เถาหรูเสวี่ยยิ้มและพูดว่า "ฝ่าบาทหลินเต๋อ 30 ล้านหยวนไม่ถูกเลย ลดหน่อยได้ไหม"

หลินเต๋อโบกมือ "ฉันขอโทษจริงๆ ราคานี้เป็นราคาที่ต่ำที่สุดแล้ว ถ้าฉันไม่ต้องการเงินก้อนหนึ่งสำหรับการลงทุน ฉันจะไม่อำพันสมุนไพรประจำตระกูลเหล่านี้"