บทที่ 1342 คู่หมั้น

ทันทีที่ช่างกวนจี้เชิงไป หลัวเทียนเซียงก็ยิ้มและพูดว่า "ข้อดีของ ปิดประตู คงไม่เปล่าประโยชน์ ลูกศิษย์ อย่าโทษครูที่ตกลงการแต่งงานครั้งนี้เพื่อคุณ ผู้หญิงคนนั้นเก่งจริงๆ และถ้าคุณไม่ครอบครองโอกาสนี้ จะถูกเอารัดเอาเปรียบ

อู๋เป่ย: "อาจารย์ ทำไมช่างกวนจี้เชิงถึงรีบร้อนขนาดนี้ แม้ว่าผมจะเข้าไปในทะเลซวนหวงได้ ผมก็อาจไม่ได้รับมรดกใช่ไหม"

หลัวเทียนเซียง: "ลูกศิษย์ ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าตอนนี้สถานะของคุณเป็นยังไง คุณเป็นฮีโร่ของสำนักดาบเทียนตี้ คุณมีชื่อเสียง และยังเป็นศิษย์ของเทียนต้าวเหมิน ได้รับรางวัลที่หนึ่งในงานประชุมเซียนในตำนาน สิ่งนี้ยังไม่นับว่าเป็นตัวตนของคุณในฐานะ ปรมาจารย์กลั่นยาอายุวัฒนะจื่อซื่อชิง และหมอเทวดาอีกเหรอ ช่างน่าภาคภูมิใจ อย่างนี้ใครจะไม่อิจฉา? เฮ้อ ช่างกวนจี้เชิงเป็นผีแก่ เขาไม่มีทางยอมรับคุณเป็นลูกศิษย์ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องการให้คุณแต่งงานกับลูกสาวเขา พอถึงจอนนั้นในใจของคุณตำแหน่งของพ่อตาคนนี้อยู่ในระดับสูงกว่าผม

อู๋เป่ยหัวเราะ "ฮ่าฮ่า" และพูดว่า "นั่นจะไม่เกิดขึ้น อาจารย์จะอยู่อันดับแรกในใจผมเสมอ"

หลัวเทียนเซียงหัวเราะ "ฮ่าฮ่า": "แม้ว่าคุณจะแกล้งเอาใจผม อาจารย์คนนี้ก็มีความสุข"

อู๋เป่ยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "พี่ชาย งานรวมตัวกันประชันดาบครั้งนี้เหมือนกับปีก่อนๆ ไหม"

หลัวเทียนเซียง: "ใกล้เคียงนะ พอถึงเวลาจะมีนักดาบหนุ่มในโลกแห่งเซียน รวมถึงผู้คนในดินแดนดาบเก้าสวรรค์จะมาเข้าร่วม ลูกศิษย์ คุณต้องต่อสู้เพื่อเข้าสำนักดาบเทียนตี้ และเข้าสู่สามอันดับแรก

อู๋เป่ย: "อาจารย์ ไม่ต้องห่วง สามอันดับแรกไม่น่าจะมีปัญหา"

หลัวเทียนเซียง: "คุณควรระวังดินแดนดาบเก้าสวรรค์ และผู้มีอํานาจเหล่านั้นด้วย พวกเขาเลวทราม หากมีโอกาส พวกเขาจะกําจัดคุณอย่างแน่นอน และจะฆ่าคุณที่อยู่ระดับเทียนเจียนให้ตายใน เปลแห่งอารยธรรมจีน"

อู๋เป่ยi: "การที่จะฆ่าผม พวกเขาต้องมีความสามารถด้วย!"

หลัวเทียนเซียบ: "แม้ว่าคนที่เข้าร่วมการรวมตัวกันประชันดาบจะได้รับการฝึกฝนจากเซียนสวรรค์ แต่ก็มีโต้วเทียนเซียนจุนในหมู่พวกเขาด้วย คุณจะประมาทไม่ได้"

หลังจากอาจารย์พูดไม่กี่คำ อู๋เป่ยก็ไปหาซ่างกวนหลิงเอ๋อร์ ซ่างกวนหลิงเอ๋อร์เป็นคนใจกว้างมากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณจางพ่อของฉันบอกคุณหรือยัง"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "รุ่นพี่ช่างกวนไปหาพ่อของผมเพื่อคุยเกี่ยวกับการแต่งงานของเรา คุณช่างกวน ถ้าคุณมาอยู่กับผม ผมกลัวว่าจะทําให้คุณเสียใจ

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์ก้มศีรษะลง: "ฉันเจอกันกับคุณชายครั้งแรกแต่เหมือนรู้จักกันมานาน ฉันชื่นชมทักษะทางการแพทย์ของคุณชาย เป็นบุญอย่างยิ่งที่หลิงเอ๋อร์จะรับใช้คุณชาย

อู๋เป่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "แต่ผมมีภรรยาแล้วและเร็วๆ

นี้จะเป็นพ่อคน"

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์: "ไม่เป็นไร ตราบใดที่ในใจของเจ้าชายมีหลิงเอ๋อร์ หลิงเอ๋อร์ก็พอใจแล้ว"

อู๋เป่ยพูดในใจ ช่างกวนจี้เฟิงต้องปลูกฝังความคิดนี้ให้กับช่างกวนหลิงเอ๋อร์ตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่มีความคิดแบบนี้

"คุณช่างกวน หมอเทวดาแห่งศาลหวงคนนี้จะสู้ได้อย่างไร"

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์: "หกอมตะหมอเทวดาแห่งสวรรค์มาจากศาลหวง ศาลหวงมีชุดวิธีการของตัวเองสำหรับการฝึกหมอเทวดา พอถึงเวลาฉันจะพาคุณไปดูเพื่อที่คุณจะได้คุ้นเคยกับทักษะทางการแพทย์ของคุณได้เร็วขึ้น

อู๋เป่ยพยักหน้า: "โอเค!"

หลังจากพูดคุยกันไม่กี่คำ อู๋เป่ยก็เชิญเธอไปที่บ้านของเขา และหยิบชาชิงลู่ออกมาให้เธอชิม

"ชาที่ดี" เธอยิ้มและพูดว่า "ครั้งแรกที่ฉันดื่มชาแบบนี้ มันดีที่สุดในโลกจริงๆ!"

อู๋เป่ย: "ผมจะให้คุณเอากลับด้วย ถ้ามีเวลาคุณสามารถชงดื่มเองได้"

"ขอบคุณค่ะ" ช่างกวนหลิงเอ๋อร์มีความสุขมาก เงียบไปสักพัก เธอถามว่า "ช่วงนี้ ฉันกำลังเรียนการเล่นแร่แปรธาตุ คุณช่วยสอนฉันได้ไหม

อู๋เป่ยหัวเราะและพูดว่า "การเรียนทักษะทางการแพทย์ ไม่เลวสําหรับคุณที่จะเรียนรู้การเล่นแร่แปรธาตุ ตอนนี้คุณเรียนถึงขั้นไหนแล้ว?

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์: "ผ่านไปครึ่งปีแล้ว แต่ฉันคิดว่ามันยากที่จะเล่นแร่แปรธาตุ และยากเกินไปที่จะเข้าใจรายละเอียด"

อู๋เป่ยพยักหน้า: "จะว่ายากก็ใช่ การเล่นแร่แปรธาตุต้องการการสะสมประสบการณ์ในการสร้างรากฐาน

พอพูดจบ เขาก็หยิบเตาศักดิ์สิทธิ์มังกรออกมาและพูดว่า "คุณปรับแต่งเตายาอายุวัฒนะให้ผมดูสิ"

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์ยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่ได้พกเครื่องยาติดตัวมาด้วย"

อู๋เป่ย: "ไม่เป็นไร ผมมี"

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ถ้าอย่างนั้นฉันจะเริ่มปรับแต่งการเล่นแร่แปรธาตุ"

อู๋เป่ยหยิบเครื่องยาให้เธอ และเธอก็เริ่มปรับแต่งมันทันที

อู๋เป่ยมองไปข้างๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งเธอเปิดเตายาอายุวัฒนะ และเมฆยาก็ระเบิดในอากาศ พัดเธอเป็นฝุ่น เขาถึงกับพูดว่า "อืม รากฐานดี" ช่างกวนหลิงเอ๋อร์กําลังจะร้องไห้ เธอเช็ดขี้เถ้าบนใบหน้าของเธอ: "คุณชาย ฉันฝึกพลาด คุณยังจะชมฉันอีก"

อู๋เป่ย: "มันหายากเวลาที่ฝึกแล้วไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บ"

ช่างกวนหลิงเอ๋อร์พูดด้วยความโกรธ "ฉันไม่ฝึกแล้ว!"