บทที่ 1398 โทษที่สมควรได้รับ

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดเหลืองอีกคนหนึ่งเข้ามารับหน้าที่พลางพูดว่า "เป็นจริงดังนั้น หากโลกแห่งไท้ชิงไม่ได้เป็นหนึ่งในเจ็ดของจุดศูนย์กลางโลกแห่งเซียน เกรงว่าป่านนี้ก็คงถูกผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่าเข้ายึดกุมแล้ว"

อู๋เป่ยมองสำรวจทั้งสองคน"ดูเหมือนท่านทั้งสองจะรู้จักลัทธิเซียนไท่ชิงเป็นอย่างดี"

ชายใส่ชุดจิ้นจวงตอบเสียงเรียบ: "ถึงขั้นว่าเข้าใจเป็นอย่างดีหรอก แต่เรื่องใหญ่แบบนี้ก็พอรู้อยู่บ้าง"

หลินเฉาเซียนยิ้มพลางพูดว่า: "คุณชายหลี่ นี่คือปาอวี่ซงเป็นลูกศิษย์ของสถาบันการศึกษาในตำนาน ในการทดสอบครั้งนี้คุณชายปาได้อันดับที่ 794 ซึ่งนั่นเป็นผลการสอบที่ยอดเยี่ยมมาก"

ชายที่ใส่ชุดจิ้นจวงมีท่าทีหยิ่งผยอง แน่นอนว่าการเป็นศิษย์ของโรงเรียนในตำนานนั้นยากกว่าการเป็นศิษย์ของสำนักยิ่งใหญ่ นี่ยังเป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าเขามีความสามารถมากพอ

อู๋เป่ย: "ที่แท้ก็มาจากสถาบันการศึกษาในตำนาน บังเอิญซะจริง ฉันมีน้องชายร่วมสาบานชื่ออู๋เป่ย คุณพอจะรู้จักบ้างไหม?"

ปาอวี่ซงตกตะลึง อู๋เป่ยงั้นเหรอ! จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปลกไปเล็กน้อย: "อู๋เป่ยเป็นน้องชายของคุณเหรอ?"

อู๋เป่ย: "พละกำลังของน้องชายของฉันค่อนข้างที่จะพอใช้ได้ ครั้งก่อนเขาได้มาพร้อมกับตัวตนของราชาแห่งศิลปะการต่อสู้ในตำนานเก้าดาว แต่สุดท้ายฉันก็ล้มเขาในในสามกระบวนท่า"

ปาอวี่ซงหัวเราะเยาะเย้ยทันที: "คุณเนี่ยนะทำให้อู๋เป่ยล้มลงด้วยสามกระบวนท่า? คุณคิดว่าเราจะเชื่อเหรอ?"

อู๋เป่ยหยิบตราสัญลักษณ์ของโรงเรียนในตำนานออกมาแล้วพูดว่า “นี่คือของที่เขาแอบเอาให้ฉัน เห็นบอกว่าอะไรนะ ไว้ต่อสู้กันเมื่ไหร่ ค่อยมาเอาคืน”

ป้ายนี้ไม่สามารถปลอมแปลงได้แน่นอน ปาอวี่ซงตกตะลึงทันที เขามองอู๋เป่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง: "ท่านสามารถเอาชนะอู๋เป่ยได้ อย่าบอกนะว่าคุณคือราชาศิลปะการต่อสู้ผู้สูงศักดิ์สิทธิ์?"

อู๋เป่ยนำป้ายปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุห้าดาวสีม่วงของเขาขึ้นมาโชว์: "ฉันไม่สนใจพวกการต่อสู้หรือการเข่นฆ่าสักเท่าไหร่ ฉันชอบเล่นแร่แปรธาตุมากกว่า"

เมื่อเห็นป้ายนี้ ทุกคนก็ตกตะลึงทันที สถานะของปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุห้าดาวสีม่วงนั้นเหนือกว่าพวกเขามาก แม้แต่ผู้นำของสถาบันการศึกษาในตำนานก็อาจจะเทียนไม่ติดกับสถานะอันสูงส่งของเขา!

ปาอวี่ซงรีบประสานมือยื่นมาข้างหน้า: "คุณชายหลี่ ยินดีที่ได้พบคุณ เมื่อครู่เป็นฉันเองที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ล่วงเกินคุณไปมากจริง ๆ"

ตอนนี้เขาแม้แต่จะสงสัยเลยว่าอู๋เป่ยจะเป็นน้องชายของอีกฝ่าย ต่อหน้าปรมาจารย์เล่นแร่แปรธาตุห้าดาวสีม่วง ไม่ว่าคุณจะมีความสามารถแค่ไหน คุณก็เป็นแค่รุ่นน้อง!

อู๋เป่ยตอบเสียงเรียบ: "ไม่เป็นไร"

เขาถามว่า: “โอวหยางฉางคือใคร?”

ผู้บำเพ็ญเพียรร่างสูงผอมที่ใส่ชุดฉางเผาเลิกคิ้ว: "นักเล่นแร่แปรธาตุหลี่ ตามหาฉันอยู่เหรอ?"

อู๋เป่ยตอบกลับ: "คุณคือโอวหยางฉาง? รอยฝ่ามือนั่น เป็นคุณที่ทำทิ้งไว้ที่สนามเด็กเล่นเหรอ?"

โอวหยางฉางพยักหน้า: "เป็นฉันเอง วันนั้นฉันตามฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรชั่วและฟาดเขาลงมาจากอากาศ แต่ว่าพลังของฝ่ามือของฉันก็แผ่กระจายไปทั่วจนทำให้บ้านพังหลายหลัง"

ใบหน้าของอู๋เป่ยเย็นชาและเขาพูดว่า: "ในจำพวกบ้านเหล่านั้น มีคนเสียชีวิตถึง 42 ชีวิต เป็นผู้ใหญ่สิบเก้าคนและเป็นเด็กอีกยี่สิบสามคน ทั้งหมดล้วนเสียชีวิตด้วยน้ำมือของคุณ!"

โอวหยางฉางขมวดคิ้วเล็กน้อย: "มันเป็นความผิดพลาด ฉันไม่ได้ตั้งใจ นักเล่นแร่แปรธาตุหลี่นี่คุณจะมาเค้นความผิดอะไรกับฉัน?"

อู๋เป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "คุณน่ะ ตามฉันไปที่ซากปรักหักพังเพื่อทำการขอโทษดวงวิญญาณบริสุทธิ์เหล่านั้น!"

โอวหยางฉางโกรธมาก: "คุณชายหลี่! แม้ว่าคุณจะเป็นปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุระดับห้าดาว แต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกคนอื่นแบบนี้ ตระกูลโอวหยางของฉันไม่ใช่ว่าใครก็จะมารังแกได้!"

ระดับพลังยุทธ์ของเขาไม่ได้อ่อนแอ อีกทั้งเขายังปล่อยรังสีที่น่าสะพรึงออกมา

จากนั้น อู๋เป่ยก็ปรี่ไปจับคอเขา พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจนทำให้โอวหยางฉางไม่สามารถขยับได้ เขาถูกยกขึ้นเหมือนลูกไก่

ทุกคนตกใจ หลินเฉาเซียนตกใจและรีบพูดว่า: "คุณชายหลี่ นี่คุณ?"

อู๋เป่ย:"นายอำเภอหลิน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ ขอตัว!"

สายฟ้าแลบวาบขึ้นมา จากนั้นอู๋เป่ยก็หายตัวไป

คนที่เหลือมองหน้ากันด้วยความตกใจ ปาอวี่ซงหน้าซีดและพูดว่า: "ดูเหมือนว่าคุณชายหลี่จะไม่ได้โกหก ความแข็งแกร่งของเขาช่างน่ากลัวจริงๆ ขนาดโอวหยางฉางยังไม่มีพลังมากพอที่จะโต้กลับ!"

สีหน้าหลินเฉาเซียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาพูดว่า "นี่มันอาจจะเป็นเรื่องใหญ่ เรารีบไปที่จุดเกิดเหตุกันเถอะ!"

ด้านหน้าซากปรักหักพังของสนามเด็กเล่น อู๋เป่ยปรากฏตัวพร้อมกับโอวหยางฉางที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา โยนเขาลงไปกองพื้นและสั่งให้เขาคุกเข่าลง

โอวหยางชางทั้งตกใจทั้งโกรธ เขาถูกผลักลงกับพื้นอีกทั้งยังถูกบังคับให้คุกเข่า เขาตะโกนว่า: "หลี่ซวนเป่ย ตระกูลโอวหยางไม่ปล่อยคุณไปแน่!"

อู๋เป่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ขอโทษซะ!"