บทที่ 1399 พระสันตะปาปาเจิงเซิน

โอวหยางจายซิงหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "แม้ว่าท่านจะแข็งแร่ง แต่ว่าตระกูลโอวหยางของเราก็ไม่ได้ไม่มีพลังที่จะสู้กลับ...…"

โอหยางซุนพูดอย่างรวดเร็ว: "หุบปาก!"

อู๋เป่ยจ้องไปที่โอวหยางจายซิง: "โอ้ บอกฉันหน่อยว่าตระกูลโอวหยางของคุณมีภูมิหลังยังไงบ้าง ถึงกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้"

โอวหยางจายซิงเพิกเฉยต่อคำเตือนของโอวหยางซุนและพูดเสียงดัง: "ตระกูลโอวหยางของฉันมีผู้ศักดิ์สิทธิ์คอยดูแล คุณอย่ามาทำท่าทางอวดดีนักเลย!"

อู๋เป่ยประหลาดใจ: "มีผู้ศักดิ์สิทธิ์ในตระกูลโอวหยางของคุณ?"

เมื่อโอหยางซุนได้ยินเขาพูด เขาก็ทำได้เพียงพูดว่า: "คุณชายหลี่ มีบรรพบุรุษของตระกูลโอวหยางของฉันที่ได้บรรลุชั้นกึ่งพระเจ้า ไม่ใช่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงหรอก"

อู๋เป่ย: "ไม่แปลกใจเลยที่ตระกูลโอวหยางมีอัจฉริยะมากมาย ที่แท้ก็มีมีกึ่งพระเจ้าอยู่เบื้องหลังพวกเขา หึหึ นำทางไปเถอะ ฉันจะไปดูกับสิ่งที่เรียกว่ากึ่งพระเจ้าสักหน่อย!"

ทุกคนตกใจ รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงกึ่งพระเจ้า เขายังกล้าไปอีกเหรอ?

โอหยางซุนมองอู๋เป่ย ในใจของเขาบรรพบุรุษนั้นเก่งกาจถึงขนาดที่ไม่มีใครจะมาล้มได้ อีกทั้งอย่างน้อยความแข็งแกร่งของเขาก็เหนือกว่าอู๋เป่ยมาก

“คุณชายหลี่ คุณแน่ใจหรือว่าคุณต้องการไป” เขาถาม

อู๋เป่ย: "หยุดพูดเรื่องไร้สาระแล้วนำทางไปได้แล้ว!"

ทั้งสี่คนไปที่บ้านของโอวหยาง

หลังจากที่ทั้งสี่คนจากไปแล้ว หลินเฉาเซียนก็ถอนหายใจ: "ถึงกับไปเผชิญหน้ากับกึ่งพระเจ้า คุณชายหลี่ท่านนี้มีพลังมากกว่าที่ฉันคิดอีกนะเนี่ย"

ปาอวี่ซงกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า "ไปดูเรื่องตื่นเต้นกันหน่อยไหม?"

หลินเฉาเซียนส่ายหัว: “แค่พวกเขาลงมือ ท้องฟ้าก็แทบจะพังทลาย อย่าเข้าไปยุ่งเลย แต่ว่า ฉันต้องไปที่จวนผู้ว่าราชการจังหวัด เหตุการณ์ใหญ่แบบนี้ต้องรายงานให้ผู้ว่าราชการจังหวัดรู้ด้วย!”

ตระกูลโอวหยางตั้งอยู่บนภูเขาหลิงหนาน

สันเขาหลิงหนานหมายถึงเทือกเขาทั้งห้า หลังจากเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลก ยยพื้นที่ของที่นี่ก็ขยายตัวนับหมื่นครั้ง ภูเขาหลายล้านลูกก็ปรากฏขึ้นมา บ้านของโอวหยางตั้งอยู่บนสันเขา ล้อมรอบด้วยทิวทัศน์ที่สวยงาม มีภูเขาและแม่น้ำอันงดงาม มันเต็มไปด้วยพลังทางจิตวิญญาณ

ที่ประตูบ้านของโอวหยาง ทันทีที่อู๋เป่ยมาถึง ประตูใหญ่ก็เปิดโดยอัตโนมัติและมีเสียงแก่ ๆ ดังขึ้น: "จักรพรรดิมนุษย์มาถึงแล้ว ยินดีต้อนรับ!"

โอหยางซุนและคนอื่น ๆ ตกตะลึง อะไรนะ เขาเป็นจักรพรรดิมนุษย์เหรอ?

อู๋เป่ยเดินเข้ามาและตรงไปที่ห้องโถง ในห้องโถงมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ เขามีเคราและผมสีเงิน เขามีผิวสีแดงก่ำและดวงตาคู่นั้นก็แสดงให้เห็นถึงการผ่านโลกมาอย่างโชกโชน

อู๋เป่ยเหลือบมองชายผู้นี้และรู้สึกว่าออร่าของเขาให้ความรู้สึกที่อยู่ระหว่างจักรพรรดิมนุษย์และผู้ศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นเขาจึงโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง: "ทำความเคารพกึ่งพระเจ้า"

ไม่ว่าตระกูลโอวหยางจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็จำเป็นต้องให้ความเคารพต่อกึ่งพระเจ้า

ชายชรายิ้มพลางพยักหน้า: "เรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอก ฉันรู้หมดแล้ว แม้ว่ามันจะเจ็บปวด แต่คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง ฉันได้แต่ปิดตัวอยู่อย่างสันโดษและไม่เคยได้สอนพวกเขาเลย สิ่งที่พวกเขาได้รับในวันนี้ก็เป็นสิ่งที่คาดไว้แล้ว"

อู๋เป่ย: "คุณเป็นบรรพบุรุษของตระกูลโอวหยางเหรอ?"

ชายชราพูดว่า: "ฉันได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลโอวหยาง ชื่อเดิมของฉันคือเจิงเซิน ไม่ได้บรรพบุรุษของตระกูลโอวหยาง"

โอหยางซุนและคนอื่น ๆ คุกเข่าลงบนพื้น ไม่มีใครกล้าพูดแทรกระหว่างกึ่งพระเจ้าและจักรพรรดิมนุษย์

อู๋เป่ย: "เป็นเวลานานมากแล้วที่ไม่มีผู้ศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวบนโลกนี้ วันนี้ผมดีใจมากที่ได้พบ"

ชายชราพูดว่า: "วันนี้ชะตากรรมของฉันกับตระกูลโอวหยางได้สิ้นสุดลงแล้ว การปกป้องตระกูลโอวหยางตลอดหลายปีที่ผ่านมานับว่าเป็นการตอบแทนความเมตตา"

เขายืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม: "จักรพรรดิมนุษย์ พวกเราไปคุยกันที่อื่นเถอะ"

อู๋เป่ยยิ้มพลางพูดว่า: "ตกลง หากกึ่งพระเจ้าอย่างท่านไม่รังเกียจ ไม่สู้ไปคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่บ้านผมล่ะ?"

“ดี” เจิงเซินพยักหน้า