บทที่ 140 มิตรแท้ในเรือนจำ

จูชิงเหยียนตกใจ "ผู้ฝึกยุทธ์ชั้นราชัน?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ศิษย์พี่ของฉันมีพลังมากกว่านั้นอีก ผู้ฝึกยุทธ์ชั้นเทพ"

จูชิงเหยียนทั้งประหลาดใจและมีความสุข เธอพูดด้วยรอยยิ้ม "พี่อู๋ อนาคตพี่อู๋จะไม่แพ้พวกเขาอย่างแน่นอน"

ในเรื่องนี้อู๋เป่ยมีความมั่นใจ ดวงตาแห่งมิติของเขาช่วยในการฝึกฝนของเขาอย่างมาก เขาเชื่อว่าก่อนที่เขาจะอายุสามสิบ เขาสามารถไปถึงระดับของศิษย์พี่สองคนได้อย่างแน่นอนและไม่แน่ว่าอาจจะเหนือกว่าพวกเขาก็ได้

ทั้งสองคุยกันครู่หนึ่ง จูชิงเหยียนกล่าวว่า "พี่อู๋ ฉันขอให้คนเตรียมอาหารมื้อเย็นไว้ มาทานกันเถอะ"

อู๋เป่ยไม่ได้กินข้าวเย็น เขาจึงพยักหน้าซ้ำๆ

หลังจากที่อู๋เป่ยฝึกฝน ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมากและความอยากอาหารของเขาก็น่าแปลกไปมากเพราะเหตุนี้จูชิงเหยียนได้เชิญพ่อครัวสองคนมาปรุงอาหารอร่อยๆ ให้กับเขา บนโต๊ะมีสี่จานเล็กๆ ซุป และขนมปังชอร์ตเบรดที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ

อู๋เป่ยหิวแล้ว ดังนั้นเขาจึงกินอาหารอยู่พักหนึ่งและกินอาหารหมดไวราวกับสวบ

จูชิงเหยียนมองจากด้านข้างด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "พี่อู๋ พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปอำเภอเมืองและฉันได้บอกแม่ครัวฝีมือดีแล้ว ฉันไม่มีอะไรต้องกังวลแล้วถ้าพี่จะกินข้าว "

อู๋เป่ยถามว่า "จู่ๆ ทำไมถึงจะกลับไปที่อำเภอเมือง"

จูชิงเหยียน"โรงงานเคมีสองแห่งของคุณปู่มีปัญหา สินค้าขายไม่ได้และห่วงโซ่ทุนก็ตึงมากด้วย ฉันอยากกลับไปช่วยเขาแก้ปัญหา"

อู๋เป่ยถามด้วยความกังวล "ทำไมสินค้าถึงขายไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น?"

จูชิงเหยียนถอนหายใจเบาๆ "บริษัทเคมีสองแห่งของคุณปู่ตั้งอยู่ในอำเภอเมือง มีมูลค่าผลผลิตต่อปีมากกว่า 3 หมื่นล้าน ส่วนใหญ่ผลิตปุ๋ยเคมี เส้นใยเคมี การกลั่นน้ำมันและถ่าน เพื่อให้บริษัทเติบโตในไม่กี่ปีที่ผ่านมา คุณปู่กู้เงินธนาคารทุกปี แต่สภาพแวดล้อมโดยรวมในปีนี้ไม่ดี ยอดขายลดลงและมีสินค้าค้างมากเกินไป มันเลยสร้างแรงกดดันต่อห่วงโซ่ทุน"

อู๋เป่ย"ชิงเหยียน คุณจะแก้ปัญหานี้อย่างไร"

จูชิงเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น "ไม่รู้สิ ฉันคงทำไปทีละนิด เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีกรุ๊ปบริษัทในอำเภอเมืองมีขนาดใหญ่กว่าของเราสิบเท่าและเขาตั้งใจจะซื้อโรงงานของเราด้วย"

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "คุณปู่ของคุณทำธุรกิจมาหลายสิบปีก่อนที่จะมีขนาดเท่าทุกวันนี้ มันน่าเสียดายที่จะขายมัน"

จูชิงเหยียนดูทำอะไรไม่ถูก "แล้วฉันจะทำอย่างไรดี? ถ้าฉันไม่ขายมัน ห่วงโซ่ทุนจะพัง และในที่สุดฉันจะต้องล้มละลายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเทียบกับการล้มละลาย การขายเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด"

อู๋เป่ย"อีกฝ่ายให้เท่าไหร่?"

"หนึ่งพันล้าน"จูชิงเหยียนกล่าว "ราคานี้ไม่ถือว่าสูง แต่นอกจากพวกมันแล้ว ไม่มีใครที่จะให้ได้เท่านี้"

อู๋เป่ยส่ายหัว "สองบริษัท ทำเงินได้ปีละเท่าไหร่ ขั้นต่ำก็ต้องมากกว่าร้อยล้าน แค่พันล้านจะขายไม่ได้"

จูชิงเหยียน"แน่นอน ปีที่แล้ว ผลกำไรของโรงงานเคมีทั้งสองแห่งมีมากกว่า 150 ล้าน"

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ชิงเหยียน ตราบใดที่มีเงินทุน โรงงานเคมีก็สามารถดำเนินการต่อไปได้"

จูชิงเหยียนพยักหน้า "ตลาดมีทั้งขาขึ้นและขาลง ตราบใดที่คุณให้เวลาฉันอีกหนึ่งปีหรือมากกว่านั้น ฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะเป็นไปในทางที่ถูกต้อง แต่ปัญหาคือธนาคารจะไม่ให้สินเชื่อแก่เราอีกต่อไป"

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ขาด อีกเท่าไหร่?"

จูชิงเหยียน"ขาดอีกเยอะมาก ขาดเงินทุนระยะสั้นอยู่ที่ 2 พันล้านหยวนและขาดเงินทุนระยะยาวจะอยู่ที่ 1 หมื่นล้าน"

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ส่ายหัว "ช่วงนี้คุณปู่กังวลมาก"

อู๋เป่ยกล่าวว่า "ให้ฉันช่วยคุณหาทางออก เนื่องจากมันเป็นปัญหาเงินกู้ธนาคาร เรามาเริ่มกันที่เงินกู้"

จูชิงเหยียนตกตะลึง "พี่อู๋มีวิธีแก้ไขเหรอ?"

อู๋เป่ยพยักหน้า "ฉันยังมีเส้นสายอยู่บ้าง ไว้ฉันจะถามให้ ค้นหาสาเหตุที่ธนาคารตัดเงินกู้แล้วค่อยหาทางแก้ไข"