บทที่ 1417 หอคอยหวงเทียน

หลานซินเยว่พูดว่า: "คุณชายก็พูดเกินไป เมื่อครู่ถ้าท่านไม่ช่วยฉัน ฉันก็คงจะตายไปแล้ว ชีวิตเราก็ต้องสำนึกในบุญคุณ การตอบแทนด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก"

อู๋เป่ย: "เรื่องที่เหลือก็ขอรบกวนองค์หญิงด้วย"

หลานซินเยว่พยักหน้า: "พรุ่งนี้ฉันจะประกาศต่อสาธารณชนว่าจวนอู่หวังกำลังรับสมัครลูกเขย ถึงตอนนั้นฉันจะกำหนดเงื่อนไขสามข้อขึ้นมา มีเพียงแค่ผู้ที่ตรงกับเงื่อนไขสามข้อนี้เท่านั้นที่จะสามารถเข้าสู่จวนอู่หวังได้"

อู๋เป่ย: "ทำไมเราต้องประกาศต่อสาธารณะชนว่าจะรับลูกเขยล่ะมแล้วทำไมถึงยังต้องมีเงื่อนไขที่ตรงกับสามข้อด้วย"

หลานซินเยว่: "ก็อย่างที่ฉันเคยบอก ฮ่องเต้อนุญาตให้ผู้หญิงจากจวนจวนจ้านหวัง แต่งงานได้แค่วิธีการรับสมัครลูกเขยเท่านั้น จุดประสงค์ในการเข้าจวนจ้านหวังของคนพวกนั้นก็เพียงเพื่อยึดอำนาจของจวนจ้านหวัง”

ตอนนี้อู๋เป่ยเข้าใจแล้ว: "คุณหมายถึงว่าครั้งนี้ฮ่องเต้จะส่งคนมาสมัครลูกเขยด้วยใช่ไหม?"

หลานซินเยว่พยักหน้า: "อีกครั้งคนที่ที่ส่งมาก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก หากท่านคิดจะเอาชนะพวกเขาก็ต้องอาศัยเงื่อนไขสามข้อนี้ด้วย"

หลานซินเยว่: "คุณชายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า?"

อู๋เป่ย: "ปรมาจารย์การเล่นแร่แปรธาตุห้าดาวสีม่วง"

ดวงตาของหลานซินเยว่เปล่งประกาย: "แล้วทักษะดาบของคุณชายล่ะ?"

อู๋เป่ย: "ในรายการทดสอบดาบ พลังดาบของเขาอยู่อันดับแรกของขั้นแรกเกิด"

หลานซินเยว่ยิ้มพลางพูดว่า: “ เยี่ยมไปเลย ลำพังแค่เงื่อนไขสองข้อนี้ คนพวกนั้นก็เทียบกับคุณชายไม่ได้แล้ว แต่ว่าเพื่อความปลอดภัยทางที่ดีที่สุด เพิ่มเงื่อนไขข้อที่สามไปด้วยดีกว่า"

อู๋เป่ย: "ถ้าอย่างนั้นก็เพิ่มหอคอยเซียนหวู่อีกอันสิ จะต้องเป็นจักรพรรดิ์การต่อสู้สูงสุดหอคอยเซียนหวู่"

หลานซินเยว่: "หอคอยเซียนหวู่ฉันรู้จักและจักรพรรดิศิลปะการต่อสู้สูงสุดเองก็เป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งมาก แต่ชื่อเสียงของมันในทวีปรกร้างนั้นไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ ในทวีปรกร้าง สิ่งที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดจากกองกำลังหลักทั้งหมดคือ 'หอคอยหวงเทียน' หอคอยหวงเทียนเป็นหอคอยที่ผ่านมาหลายยุคหลายสมัยแต่ก็ไม่เคยถูกทำลาย ดังนั้นผลการทดสอบจึงเป็นที่น่าเชื่อถือมาก ไม่ว่าจะเป็นในทวีปรกร้างหรือโลกเซียนมันก็มีอิทธิพลอย่างมาก ใช่แล้ว ท่านรู้จักตำราสมบัติเทียนเจียวไหม? ตำราสมบัติเทียนเจียว เป็นสิ่งที่นำมาใช้หอคอยหวงเทียน

อู๋เป่ย: “อย่างนี้นี่เอง แล้วหอคอยหวงเทียนอยู่ที่ไหน?"

หลานซินเยว่: "ฉันจะให้คนพาคุณชายไปทดสอบ หอคอยหวงเทียนแบ่งคุณสมบัติของผู้บำเพ็ญเพียรเป็นระดับทั่วไป

ระดับวิญญาณ ระดับราชา ระดับศักดิ์สิทธิ์ ระดับดิน ระดับฟ้า แต่ละระดับแบ่งออกเป็นห้าขั้น"

อู๋เป่ย: "ฉันจำได้ว่าตงเทียนเซินทู่มีลูกศิษย์ที่อยู่ระดับฟ้าด้วย?"

หลานซินเยว่: "ใช่ ในตงเทียนเซินทู่มีเพียงเทียนเฉียวเท่านั้นที่จะสามารถไปถึงระดับฟ้าได้"

อู๋เป่ย: "ถ้าอย่างนั้น ฉันจะไปหอคอยหวงเทียนเพื่อลองทดสอบดู"

หลานซินเยว่: "หากคุณชายได้มีการทดสอบที่หอคอยหวงเทียนและก็เป็นลูกเขยของจวนจ้านหวัง การเข้าตงเทียนเซินทู่ก็จะยิ่งราบรื่นมากขึ้น อีกทั้งกองกำลังหลักทั้งหมดก็จะไปตามหาคุณ”

อู๋เป่ย: "เอาล่ะ ฉันจะไปที่หอคอยหวงเทียนแล้ว"

หลานซินเยว่เรียกผู้หญิงคนหนึ่งที่มีอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปีท่าทางเธอดูบุคลิกดี เธอเป็นสาวใช้ส่วนตัวของหลานซินเยว่ชื่อจือเอ๋อร์

หลังจากสั่งอะไรจือเอ๋อร์นิดหน่อยแล้ว จือเอ๋อร์ก็นำอู๋เป่ยไปที่หอคอยหวงเทียน

จือเอ๋อร์ไม่ได้รู้จักตัวตนอู๋เป่ยมากนัก หลังจากออกจากจวนจ้านหวังแล้วเธอก็ถามว่า "คุณชาย คุณจะไปที่หอคอยหวงเทียนเพื่อทดสอบคุณสมบัติของคุณใช่หรือไม่?"

อู๋เป่ย: "ใช่ จือเอ๋อร์ การเข้าร่วมหอคอยห่วงเทียนเพื่อทดสอบนี่ต้องมีค่าใช้จ่ายเหรอ?"

จือเอ๋อร์: "มีระฆังอยู่ด้านนอกหอคอย ตราบใดที่ระฆังดังก็ไม่ต้องเสียเงิน แต่ถ้ามันไม่ดังก็ต้องจ่ายในราคาที่ค่อนข้างสูงซึ่งมันจำเป็นต้องใช้หนึ่งล้านเหรียญสมบัติ ”

ในขณะที่พูดทั้งสองก็เดินทางด้วยแสงและมุ่งหน้าไปที่หอคอยหวงเทียน หอคอยหวงเทียนตั้งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร แต่เนื่องจากมันตั้งอยู่ที่นี่หมู่บ้านจึงค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ และในที่สุดก็มีการสร้างเมืองหวงเทียนขึ้นมา

เมื่อมาถึงเมืองหวงเทียน ทั้งสองคนก็ลงจอดที่ทางเข้าเมืองก่อน หากมุ่งหน้าไปยังทางทิศตะวันออกไม่ไกลนักก็จะเจอกับหอคอยหวงเทียน ราชวงศ์เฮยสุ่ยส่งเจ้าหน้าพิเศษมาจัดการหอคอยหวงเทียนและตั้งการศาลาว่าการเพื่อเก็บเงิน

จุดประสงค์ของการจัดตั้งศาลาว่าการไม่ใช่เพื่อสร้างรายได้จากการเรียกเก็บค่าธรรมเนียม แต่เพื่อบันทึกทุกคนที่สอบได้คะแนนดี เพราะสุดท้ายแล้วเงินจำนวนแค่นี้ก็เทียบกับการที่เจอคนที่มีพรสวรรค์ไม่ได้