บทที่ 1416 มาเป็นลูกเขยถึงที่

“ดาวตก!” เธออุทานเสียงดัง

ดาวตกนับแสนดวงตกลงมาและฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรเซียนแห่งสวรรค์ทันที เรื่องนี้ไม่อาจละเลยได้ มันมีคำสาปดาวตกติดมาด้วย ต่อให้เซียนแห่งสวรรค์จะสัมผัสมันแค่เวลาสั้น ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่รอดกันหมด!

“ตู้ม ตู้ม ตู้ม!”

อุกกาบาตจำนวนนับไม่ถ้วนตกกระแทกพื้นดิน ทหารรักษาการณ์ชั้นในต่างตกใจอละวิ่งหนีไปทุกทิศทุกทาง แต่เพราะมีอุกกาบาตอยู่ทุกที่ ต่อให้พวกเขาจะอยากหนีก็หนีไม่ได้

"ตู้ม!"

ทหารรักษาการณ์ชั้นในถูกอุกกาบาตโจมตีมากกว่า 10 คน แรงระเบิดอันน่ากลัวทำให้พวกเขากระเด็นออกไปหลายร้อยเมตร เมื่อตกจากการกระเด็น หลายคนก็อาเจียนเป็นเลือดและรู้สึกว่ามีแรงแปลก ๆ พุ่งเข้ามาในร่างกายของพวกเขา จากนั้นระดับพลังยุทธ์ของพวกเขาก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว

“แย่แล้ว! มันคือคำสาปดาวตก หนีเร็ว!” มีคนตะโกนออกมา

ใช้จังหวะช่วงที่ชุลมุน อู๋เป่ยจับหัวเสือไว้ สายฟ้าแลบพร้อมกับผ่าวาบดังขึ้นมาทันใดนั้นทั้งสองก็หายตัวไป วิชาการหายตัวด้วยไฟฟ้าที่ไม่มีใครเทียบได้ในโลก ไม่ทันที่คนเหล่าจะมีเวลาตอบสนอง ทั้งสองก็ไปไหลหลายหมื่นเมตรแล้ว

เมื่อมองไปที่ภูเขาสีเขียวชอุ่ม องค์หญิงเอ๋าเยว่รู้สึกราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง เธอโค้งคำนับอู๋เป่ยอย่างสุดซึ้งพร้อมกับพูดว่า "ขอบคุณคุณชายที่ช่วยฉัน ท่านคือผู้มีพระคุณ!"

อู๋เป่ยยิ้มพลางพูดว่า: "องค์หญิง ท่านไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เสือขาวแถบทองตัวนี้ได้รับบาดเจ็บ ผมจะรักษามันก่อน"

เสือขาวแถบทองเข้าใจว่าอู๋เป่ยหมายถึงอะไร มันจึงนอนลงปล่อยให้อู๋เป่ยทำความสะอาดบาดแผล หลังจากทายาแล้วแผลฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสือขาวแถบทองก็ฟื้นตัวและลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

องค์หญิงเอ๋าเยว่เฝ้าดูอู๋เป่ยจากด้านข้างอย่างเงียบๆ เมื่อเธอเห็นเสือขาวแถบทองฟื้นตัว เธอก็พูดว่า "เห็นคุณชายพูดว่าแค่ผ่านทาง ไม่ทราบว่าท่านจะไปที่ไหน"

อู๋เป่ย: "ภูเขาแห่งความโกลาหล"

องค์หญิงเอ๋าเยว่นนิ่งค้างไปสักพักก่อนจะพูดว่า: "ภูเขาแห่งความโกลาหลอันตรายมากหาใดเปรียบ อีกทั้งตอนนี้ยังเป็นช่วงที่ภูเขาปิด เกรงว่าท่านคงไม่ไม่อาจเข้าภูเขาไปได้แล้วล่ะ"

อู๋เป่ยประหลาดใจ: "ภูเขาปิด?"

องค์หญิงเอ๋าเยว่พยักหน้า: "ใช่ ทางเข้าภูเขาแห่งความโกลาหลมีตงเทียนเซินทู่เป็นคนควบคุม เป็นเรื่องยากที่บุคคลภายนอกจะเข้าไป ยิ่งไปกว่านั้น ทุก ๆ หกสิบปี ที่ภูเขาแห่งความโกลาหลจะเกิด 'ชะตากรรมจากสวรรค์' เทียนเฉียวจากตงเทียนเซินทู่จะเข้ามาลองเสี่ยงดูที่ภูเขาแห่งความโกลาหล ในช่วงเวลานี้ตงเทียนเซินทู่จะปิดผนึกทางเข้าของภูเขาแห่งความโกลาหลและไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าไป”

อู๋เป่ยถามว่า “ภูเขาจะปิดอีกนานแค่ไหน?”

องค์หญิงเอ๋าเยว่: "ปกติภูเขาจะปิดไม่ให้เข้าประมาณสามปี"

อู๋เป่ยรู้สึกร้อนรนทันที เวลาตั้งสามปีเขารอไม่ได้หรอก เขาต้องรีบเข้าไปที่ภูเขาแห่งความโกลาหลเพื่อช่วยพ่อของเขา!

เมื่อเห็นว่าเขาดูกังวลมาก องค์หญิงเอ๋าเยว่จึงถามว่า "ท่านมาทำอะไรที่ภูเขาโกลาหล คุณชาย? มองหาจังหวะอะไรรึเปล่า?"

อู๋เป่ยตอบโดยไม่ได้ปิดบังอะไร: "พ่อกับอาจารย์ของผมติดอยู่ในภูเขาความโกลาหล ฉันต้องไปช่วยเหลือเขา"

องค์หญิงเอ๋าเยว่คิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า: "เว้นแต่คุณชายจะกลายเป็นเทียนเฉียวของตงเทียนเซินทู่ มิฉะนั้นท่านคงเข้าไปในภูเขาแห่งความโกลาหลไม่ได้"

หัวใจของอู๋เป่ยกระตุก: "เป็นพวกของตงเทียนเซินทู่เหรอ?"

องค์หญิงเอ๋าเยว่พยักหน้า: "ฉันเห็นว่าพละกำลังของคุณชายนั้นแข็งแกร่งมากและเชื่อว่าคุณชายจะต้องเป็นเทียนเฉียวได้อย่างแน่นอนและเป็นไปได้มากที่จะเป็นส่วนหนึ่งตงเทียนเซินทู่"

อู๋เป่ย: "ต้องทำยังไงถึงจะเข้าร่วมตงเทียนเซินทู่ได้"

องค์หญิงเอ๋าเยว่: "คุณชาย มิสู้กลับไปที่จวนจ้านหวังแล้วให้ฉันอธิบายให้คุณฟังโดยละเอียดล่ะ"