บทที่ 1424 ภูเขาแห่งความโกลาหล

จีเซียนเผิงพูดด้วยรอยยิ้ม : “เซียนเทพก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนกัน ฉันไม่บอกใครทั้งนั้น”

อู๋เป่ยกลับได้ยินอย่างอื่นด้วย พูด : “พี่จีต้องการใช้สิ่งนี้ค้นหาการทะลวงเหรอ”

จีเซียนเผิงพยักหน้า : “เป็นเรื่องยากมากที่จะเหนือกว่าต้าหลัว สภาพจิตใจของฉันยังไม่ถึง ดังนั้นฉันจึงกลับสู่รากเหง้า ค้นหาจิตใจที่แท้จริงของฉัน”

หลานซินเยว่อดไม่ได้ที่จะพูด : “เจ้าตำหนัก พลังยุทธ์ของท่านสูงขนาดนี้แล้ว ยังจะก้าวขึ้นไปอีกเหรอ”

จีเซียนเผิงเงียบสักพักหนึ่ง พูด : “พลังยุทธ์ยิ่งสูง ภายในใจก็ยิ่งมีความหวาดกลัว”

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นแรง : “พี่จี หมายความว่ายังไงเหรอ”

จีเซียนเผิง : “ยิ่งฝึกฝนมากเท่าไร สิ่งที่รู้ก็ยิ่งมากขึ้น สิ่งที่รู้สึกได้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้น พวกเราในตอนนี้ รู้ว่าตัวเองนั้นเล็กอย่างมาก เข้าใจตัวเองและสถานการณ์”

อู๋เป่ยนึกถึงฉื่อหมิงเต้าถงและหลิงโร่ว พูด : “ความหมายของพี่จีคือ ในโลกนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นอีก ใช่ไหม”

จีเซียนเผิงถอนหายใจเบาๆหนึ่งที : “ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความรู้สึกที่แข็งแกร่งเท่านั้น เพราะว่าด้วยการฝึกฝนของฉันในตอนนี้ ท้ายที่สุดแล้วยังคงมองไม่ทะลุ สมมุติว่าฉันกลายเป็นมรรคาจารย์ บางทีอาจจะสามารถมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น”

หลานซินเยว่ : “เจ้าตำหนักเคยบอกว่า มรรคาจารย์เป็นคนที่มีความเป็นอิสระเสรีในโลกไม่ใช่เหรอ”

จีเซียนเผิงส่ายหน้า : “ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ช่างเถอะ พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเธอยังไปไม่ถึงระดับนี้ ยิ่งรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น”

อู๋เป่ย : “ก็ใช่!”

จีเซียนเผิง : “คุณชายอู๋ ต่อจากนี้ไปนายก็คือศิษย์หลักของตำหนักฮุนเทียนแล้ว ตัวตนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย ตำแหน่งในตำหนักฮุนเทียนเป็นรองจากของฉันเท่านั้น นายอยากไปภูเขาแห่งความโกลาหล ตัวตนนี้ก็เพียงพอแล้ว”

อู๋เป่ย : “พี่จีเคยไปภูเขาแห่งความโกลาหลไหม”

จีเซียนเผิง : “เคยไป ภูเขาแห่งความโกลาหลค่อนข้างลึกลับ ในตอนนั้นฉันยังได้รับผลประโยชน์มาไม่น้อย ตอนนี้เป็นเวลาที่ชะตากรรมจากสวรรค์จะเปิดแล้ว นายไปตอนนี้เป็นเวลาเหมาะสมพอดี”

“ชะตากรรมจากสวรรค์คืออะไร” เขาถาม

จีเซียนเผิง : “ตอนที่ชะตากรรมจากสวรรค์เปิด สมบัติที่หนาแน่นต่างๆจะปรากฏขึ้น โอกาสพบเจอนั้นง่ายอย่างมาก ในขณะเดียวกัน ความเสี่ยงก็ลดลงอย่างมาก นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมตงเทียนเซินทู่ถึงต้องการส่งคนเข้าไปในภูเขาแห่งความโกลาหลในเวลานี้” อู๋เป่ยพยักหน้า : “ผมจะไปภูเขาแห่งความโกลาหลพรุ่งนี้”

คุยกันสักพักหนึ่ง อู๋เป่ยและหลานซินเยว่ ภายใต้การนำทางของซีเหลียนเซิ่ง มาถึงหุบเขาเสินหนง

หุบเขาเสินหนงเป็นหุบเขาที่มีขนาดใหญ่ มีเพียงทางเข้าเดียวเท่านั้น มีหมอกบริเวณทางเข้า มีผู้อาวุโสสองคนเฝ้าอยู่

อู๋เป่ยมีป้าวคำสั่งของจีเซียนเผิง ถือมันแล้วสามารถเข้าไปได้

เขาพูดกับหลานซินเยว่ : “ซินเยว่ คุณกลับไปก่อน รอให้ผมกลับมาจากภูเขาแห่งความโกลาหล ค่อยไปหาคุณ”

หลานซินเยว่รู้ว่าต่อจากนี้ เธอช่วยอะไรไม่ได้แล้ว จึงพยักหน้า : “ได้ สามีรีบกลับมานะ”

ซีเหลียนเซิ่งไปส่งหลานซินเยว่ เขาเดินเข้าไปในหุบเขาเสินหนง

ภายในหุบเขาเสินหนงแห่งนี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ และมีพลังวิญญาณมากมายที่มีเฉพาะในห้วงเวลาและอวกาศมิติสูงเท่านั้น พื้นที่ที่แตกต่างกันมีพลังวิญญาณที่แตกต่างกัน

เปิดตาเทพแล้วมองดู เขาพบว่าข้างในหุบเขาเสินหนงแห่งนี้ อัดแน่นไปด้วยค่ายกลเล็กๆ มากมาย ดึงพลังงานทุกชนิดโดยตรงจากความว่างเปล่า

เขาแอบตะลึง ผู้สร้างหุบเขาเสินหนงต้องเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

หุบเขาเสินหนงแห่งนี้มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด เขาไม่ได้วางแผนที่จะเข้าไปในส่วนลึก เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการไปช่วยพ่อและบรรพชนหลูที่ภูเขาแห่งความโกลาหล

เดินดูหนึ่งรอบ เขาก็ออกมาแล้ว และซีเหลียนเซิ่งกำลังรอเขาอยู่ข้างนอก จีเซียนเผิงมีคำสั่ง ต่อจากนี้ไปซีเหลียนเซิ่งต้องมารับใช้อู๋เป่ยเพียงผู้เดียว

“คุณชาย ทานดูเสร็จแล้วเหรอ”

อู๋เป่ยพยักหน้า : “ถือว่าไม่เร็ว ผู้อาวุโสซี ไปภูเขาแห่งความโกลาหล!”

ซีเหลียนเซิ่งพาอู๋เป่ยบินอยู่ในตงเทียนเซินทู่สักพักหนึ่ง มียอดเขาสูงตระหง่านปรากฏขึ้นข้างหน้า ภายนอกราวกับว่ามีม่านคลุมไว้ ทำให้มองผ่านได้ยาก

ซีเหลียนเซิ่ง : “คุณชาย ที่นี่ก็คือภูเขาแห่งความโกลาหล บนภูเขามีข้อจำกัดที่แข็งแกร่ง เฉพาะผู้ที่มีป้ายคำสั่งเท่านั้นที่สามารถฝ่าฝืนการจำกัดและเข้าไปได้”