ตอนที่ 1421
บทที่ 1425 เอ้อฮุน
October 21, 2026
ไม่กี่วินาที ส่วนบนของสัตว์ประหลาดขยับแล้ว จู่ๆก็มีดวงตาสองดวงโผล่ออกมา ดวงตาสีเขียวขนาดใหญ่สองดวง นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกน่ารักอีกด้วย
อู๋เป่ยโกรธอย่างมาก เตรียมจะฆ่ามันต่อ จู่ๆสัตว์ประหลาดก็เปิดปากพูด : “ข้าคิดว่า พอได้แล้วมั้ง เจ้าจะฆ่าข้าจริงหรือ”
การออกเสียงของสัตว์ประหลาดตัวนี้แม่นยำอย่างมาก ราวกับว่าเป็นผู้ประกาศที่สำเร็จการศึกษาจากประเทศเหยียนหลง!
อู๋เป่ยประหลาดใจอย่างมาก : “แกพูดภาษาคนได้เหรอ”
“มีอะไรน่าแปลกหรือ เจ้ารู้ไหมว่าที่แห่งนี้คือที่ใด”
อู๋เป่ย : “ภูเขาแห่งความโกลาหล”
สัตว์ประหลาดพูด : “ความโกลาหลก็คือพ่อของข้า เจ้ามาถึงถิ่นของข้า ต้องการฆ่าข้า เจ้ามีเหตุผลบ้างไหม”
อู๋เป่ยโกรธจนหัวเราะออกมา : “หลานคนไหนจับฉันลงมาแล้วต้องการกินฉันเหรอ”
สัตว์ประหลาด : “ข้าคิดว่าเจ้าเป็นนกตัวหนึ่ง ต้องการจับลงมากินเนื้อ ทันทีที่กัดโดนค่อยรู้ว่าผิดปกติ”
อู๋เป่ย : “ไร้สาระสิ้นดี! นกบ้านแกมีหน้าตาเหมือนกับฉันแบบนี้เหรอ”
สัตว์ประหลาด : “ระวังคำพูดของเจ้าด้วย มนุษย์อย่างพวกเจ้าล้วนแล้วหยาบคายแบบนี้เหรอ”
อู๋เป่ยหรี่ตาลง : “ฉันได้ยินมาว่า ความโกลาหลของพวกแกกินคนแล้ว ก็สามารถครอบครองสติปัญญาของมัน แกแม่งกินผู้ประกาศเข้าไปใช่ไหม”
สัตว์ประหลาดพูด : “ข้าไม่ใช่ความโกลาหล พ่อของข้าต่างหากที่เป็นความโกลาหล ปัจจุบันข้ายังไม่มีชื่อ เจ้าสามารถเรียกข้าว่าความโกลาหลรุ่นที่สอง”
อู๋เป่ย : “เรียกว่าเอ้อฮุนเหรอ”
สัตว์ประหลาด : “แล้วแต่เจ้าเลย”
อู๋เป่ย : “เอ้อฮุน แกอยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “ใช่แล้ว ยังไงสะก็นานมากแล้ว”
“พ่อของแกล่ะ”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “เขาเหรอ กลายเป็นส่วนหนึ่งของภูเขาแห่งความโกลาหลแล้ว เจ้าก็รู้เหมือนกัน ทุกสิ่งมีอายุขัย หลังจากเกิดข้า เขาก็น่าจะตายแล้วเหมือนกัน นี่คือความต่อเนื่องของชีวิต ช่วยไม่ได้ บนโลกใบนี้สามารถมีได้แค่สัตว์อสูรแห่งความโกลาหลเพียงหนึ่งตัว”
อู๋เป่ย : “แกบอกว่า แกเป็นความโกลาหลรุ่นที่สองไม่ใช่เหรอ”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “ไม่ผิด ตอนนี้ข้ายังไม่โตเต็มวัยถึงขั้นความโกลาหล ไม่เช่นนั้นกินเจ้าไปแล้ว”
อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “เชื่อไหมว่าฉันสามารถกินแกได้ตอนนี้เลย”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “เพื่อน ระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ ช่วยใจดีหน่อยได้ไหม”
อู๋เป่ย : “แกเป็นมนุษย์เหรอ”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “แม้ว่าข้าจะไม่ใช่มนุษย์ แต่ข้ามีจิตใจของมนุษย์ ภายในใจคือมนุษย์ ข้าจึงเป็นมนุษย์”
“ทฤษฎีบ้าบออะไร!” อู๋เป่ยเตะมันออกไปหนึ่งที หันตัวเตรียมจากไป เขาไม่อยากเสียเวลากับของพันธุ์นี้
ความโกลาหลรุ่นที่สองตะโกน : “เพื่อน พาข้าไปด้วย ที่แห่งนี้น่าเบื่อเกินไปแล้ว พาข้าออกไปเล่นด้วยคน”
อู๋เป่ยหยุดเดิน : “แกน่าเกลียดขนาดนี้ ฉันจะพาแกออกไปทำไม” ความโกลาหลรุ่นที่สองกระโดดอยู่กับที่สองครั้ง หลังจากนั้นกลายเป็นหมายักต์ตัวหนึ่ง ดวงตาสีเขียว ขนสีขาว ไหล่สูงสามเมตร มองดูแล้วน่ารักอยู่บ้างเล็กน้อย
“เป็นยังไง หน้าตาของข้าในตอนนี้ ดูดีขึ้นอย่างมากใช่ไหม”
อู๋เป่ยถามมัน : “แกรู้จักยอดสายฟ้าเมฆาไหม”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “ไร้สาระ บ้านของข้า ข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร”
อู๋เป่ย : “งั้นแกช่วยฉันหน่อย พ่อและอาจารย์ทวดของฉันอยู่บนเขา แกช่วยฉันช่วยพวกเขาออกมา”
ความโกลาหลรุ่นที่สอง : “เรื่องเล็ก ไป!”
อู๋เป่ยและหมายักษ์ บินไปข้างหน้าสักพักหนึ่ง ก็มองเห็นยอดเขาสูงลูกหนึ่ง ปกคลุมไปด้วยฟ้าร้องและฟ้าผ่า เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
อู๋เป่ย : “เอ้อฮุน ได้ยินมาว่าข้างบนมีผลไม้สายฟ้าเหรอ”
หมายักษ์พูด : “มีสิ นั่นคือไม้ผลที่กลายเป็นพลังวิญญาณหลังจากที่พ่อของข้าเสียชีวิต ผลไม้ที่ออกผลรสชาติดีอย่างมาก”
อู๋เป่ย : “แกขึ้นไปกับฉัน”