บทที่ 1426 ทะลวงสู่ขั้นหยินหยาง

อู๋เป่ย : “พ่อ พวกเราเป็นแค่สามีภรรยาปลอม”

หลี่เนี่ยนจู๋เหลือบมองหนึ่งที : “สามีภรรยาปลอมอะไร พวกนายกราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว ก็คือสามีภรรยาจริง”

อู๋เป่ยเข้าใจถึงภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่จวนจ้านหวังต้องเผชิญ ภายในใจก็อยากไปช่วยหลานซินเยว่เช่นกัน พูดทันที : “ได้ งั้นก็ไปหนึ่งรอบ”

เขามองไปทางหมายักษ์ : “เอ้อฮุน แกจะไปกับฉันไหม”

หมายักษ์ : “ไร้สาระ ข้าไม่ไปกับเจ้า ถ้าเกิดหลงทางจะทำยังไง”

อู๋เป่ยไม่อยากสนใจมัน เขาติดต่อหาซีเหลียนเซิ่ง บอกว่าต้องออกไปสักพักหนึ่ง ขอร้องให้เขาช่วยดูแลถังปิงอวิ๋นด้วย

สองคนหนึ่งหมา กลับไปที่จวนจ้านหวัง

ห่างจากจวนจ้านหวังอีกหลายพันไมล์ อู๋เป่ยรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ รอจนเข้าใกล้แล้ว ก็มองเห็นจวนจ้านหวังถูกรายล้อมไปด้วยสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน พวกมันกำลังโจมตีค่ายกลปกป้องจวนของจวนจ้านหวังอย่างเอาเป็นเอาตาย

แม้ว่าค่ายกลจะแข็งแกร่งอย่างมาก แต่เห็นได้ชัดว่าป้องกันได้อีกไม่นานแล้ว มากสุดก็แค่อีกวันสองวัน ค่ายกลก็จะถูกสัตว์อสูรเหล่านี้ทำลาย

สีหน้าของอู๋เป่ยเปลี่ยนทันที เตรียมลงมือ จู่ๆหมายักษ์ก็พูด : “มีของกินมากขนาดนี้ ข้าไปเอง!”

เพียงแค่เห็นหมายักษ์กลายร่างเป็นร่างเดิม มือสีดำขนาดยักษ์สองมือยื่นออกไปหาสัตว์อสูรเหล่านี้ หนึ่งครั้งจับหนึ่งตัว โยนเข้าไปในปากโดยตรง

ความเร็วของเอ้อฮุนค่อนข้างเร็ว สามารถกินสัตว์อสูรสิบกว่าตัวในหนึ่งวินาที หลายนาที สัตว์อสูรเหล่านี้ถูกกินไปครึ่งหนึ่งแล้ว ที่เหลือรู้สึกว่าสถานการณ์แย่แล้ว ตะโกนเสียงดัง แยกย้ายทันที

เอ้อฮุนจะยอมให้พวกมันหนีไปแบบนี้เหรอ รีบตามล่าทันที มือใหญ่จับอย่างต่อเนื่อง กินทั้งหมด ท้องของมันราวกับว่าข้างในเป็นหลุมลึก ไม่ว่าจะกินสัตว์อสูรไปแค่ไหน ล้วนแล้วสามารถย่อยสลายได้ในทันที

สัตว์อสูรกระจัดกระจาย ในที่สุดคนของจวนจ้านหวังก็โล่งอก หลังจากนั้นถอนค่ายกลใหญ่ หลานซินเยว่เดินออกมา มองเห็นอู๋เป่ย เธอทั้งตะลึงและมีความสุข : “สามี ท่านกลับมาแล้ว!” อู๋เป่ยพยักหน้า : “องค์หญิง นี่คือพ่อของผม”

หลานซินเยว่รีบเข้าไปโค้งคำนับหนึ่งที : “เข้าพบพ่อตา”

อู๋เป่ยอึ้งไปเลย พูดในใจ ทำไมเธอถึงเรียกพ่อตา พวกเราเป็นสามีภรรยาปลอมไม่ใช่เหรอ

หลี่เนี่ยนจู๋ดีใจอย่างมาก เห็นว่าลูกสะใภ้คนนี้ไม่เพียงแต่สวยงาม นอกจากนี้ยังมีความรู้ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม : “ดีดี องค์หญิงไม่ต้องมากพิธี”

หลานซินเยว่ถาม : “สามี สัตว์อสูรเหล่านั้นท่านเป็นคนขับไล่หรือ”

เตรียมจะพูด หมายักษ์วิ่งเข้ามา ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความพอใจ นอกจากนี้ยังเรอออกมาด้วย

อู๋เป่ย : “อืม ถูกหมาตัวนี้ของผมขับไล่ไปแล้ว”

เอ้อฮุนเหลือบมองหนึ่งที : “ข้าไม่ใช่หม ข้าเป็นความโกลาหลรุ่นที่สอง!”

อู๋เป่ย : “มันชื่อเอ้อฮุน”

แม้ว่าหลานซินเยว่จะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เชิญอู๋เป่ยและหลี่เนี่ยนจู๋ไปที่ห้องรับแขก

คุยกันสักพักหนึ่ง อู๋เป่ยค่อยรู้ว่ากองกำลังเหล่านั้นยังคงไม่ตายใจ ไม่รู้ว่าใช้วิธีการอะไร จู่ๆ สัตว์อสูรจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นรอบๆ จวนจ้านหวัง

สัตว์อสูรมาอย่างกะทันหัน คนรับใช้จำนวนมากของจวนจ้านหวัง ถูกกินไปหมดแล้ว โชคดีที่มีค่ายกลปกป้องจวน ไม่อยางนั้นจวนจ้านหวังจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

อู๋เป่ยก็สังเกตเห็นเช่นกัน ในบรรดาสัตว์อสูรเหล่านั้นก่อนหน้านี้ มีไม่น้อยที่อยู่ในระดับเซียนเที่ยงแท้ โชคดีที่เอ้อฮุนลงมือ ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นเขาก็ต้องใช้พลังอย่างมาก

เขาพูด : “ดูเหมือนว่าจวนจ้านหวังต้องเป็นฝ่ายโจมตีก่อนแล้ว จะปล่อยให้ถูกโจมตีอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว”

หลานซินเยว่ : “สามีพูดว่าเป็นฝ่ายโจมตีก่อนหมายถึงอะไรเหรอ”

อู๋เป่ย : “สุดท้ายแล้ว สิ่งที่พวกเขากำลังกังวลคือพื้นที่พระราชทานของจวนจ้านหวัง ผมขอถามคุณหน่อย ตอนนี้จวนจ้านหวังสามารถควบคุมพื้นที่พระราชทานเหล่านี้ได้มากขนาดไหน”