บทที่ 1435 ศิษย์พี่หญิงใหญ่ กล้วยไม้ในหุบเขาอันว่างเปล่า

อู๋เป่ยคิดถึงคำพูดของเจิงเซินพลางขมวดคิ้ว: "เผ่ามนุษย์มีมรรคาจารย์กับเต้าจวินมายมายขนาดนั้น แต่พวกเขากลับเป็นเพียงแค่ของเล่นของเหล่าเผ่าเทพ?"

เพียวเมี่ยวเทียนจุน: "มีบางเรื่องที่เจ้ายังไม่รู้ในตอนนี้ แต่นั่นมันคงเป็นสิ่งที่ดีกว่า รอจนเจ้าไต่ถึงระดับของอาจารย์ เจ้าก็จะเข้าใจโดยธรรมชาติ"

ขณะที่พูด เพียวเมี่ยวเทียนจุนก็ยกมือขึ้นแล้วปล่อยเซียนออกมา แสงเซียนนั่นทะลุอากาศและเมื่อมันอยู่จากเขามันก็หายไปในทันที เธอพูดว่า: "ข้าได้บอกอาจารย์ทวดแล้วว่า ไม่ว่าเจ้าจะมาหรือไม่มานั้นก็ขึ้นอยู่ที่โชคของเจ้าแล้ว"

อาจารย์และลูกศิษย์มาที่ห้องโถงหลักของสำนักดาบ ทันทีที่พวกเขานั่งลง แสงเซียนก็ตกลงมาจากท้องฟ้าและถูกฝ่ามือเพียวเมี่ยวเทียนจุนคว้าไป

เธอยิ้มเล็กน้อย: "อาจารย์ทวดของเจ้าบอกว่ารอไว้ถึงวันแต่งงานของเจ้าเมื่อไหร่ เขาจะส่งอวตารลงมาพบลูกศิษย์อย่างเจ้า"

อู๋เป่ยดีใจมาก: "เยี่ยมไปเลย!"

เพียวเมี่ยวเทียนจุน: "คุณคิดจะสร้างตำหนักดาบที่นี่ อาจารย์เองก็อนุญาตแล้ว จะสามารถทำให้ตำหนักดาบเติบโตได้ไหม นั่นก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของเจ้า"

อู๋เป่ย: "ท่านอาจารย์ ตำหนักดาบของเราตั้งอยู่ในแผ่นดินคุนหลุน ผมคิดว่าตั้งชื่อตำหนักดาบคุนหลุนเห็นจะดีกว่า ผมได้เรียนเคล็ดลับวิชาดาบ เทคนิคศิลปะการต่อสู้ที่ผมได้เรียนรู้ต่างก็สามารถนำมารวมเข้ากับสื่อการสอนสำหรับศิษย์ของตำหนักดาบเพื่อใช้ในการฝึกฝนได้"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนพยักหน้า: "มีคนหลายหมื่นล้านคนในหลิงฉวน นี่มันเป็นแหล่งคนมีความสามารถชั้นดี หากจัดการตำหนักดาบได้เป็นอย่างดีก็จะสามารถสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้ นับจากนี้ไป เจ้าเป็นเจ้าตำหนักคุนหลุนแล้ว ในฐานะที่เป็นเจ้าตำหนักก็ต้องรู้จักการวางตัวให้เหมือนเจ้าตำหนัก”

อู๋เป่ยเกาหัว: "อาจารย์ เจ้าตำหนักนี่ต้องทำยังไงบ้างเหรอ ผมไม่เคยมีประสบการณ์ พอจะให้ศิษย์พี่หญิงมาสอนผมสักสองสามวันได้ไหม"

ศิษย์พี่หญิงของเขาหลายคนต่างก็บริหารสำนักดาบและมีประสบการณ์มากมาย

เพียวเมี่ยวเทียนจุนตอบเสียงนิ่ง: "อยากให้พวกเขาช่วย เจ้าก็ไปขอเองสิ ข้าไม่อยากใช้พวกนาง"

อู๋เป่ยหัวเราะ "ฮิฮิ": "อาจารย์ ท่านก็ช่วยผมพูดหน่อยเถอะ พูดไปก็ได้ว่าศิษย์น้องคนนี้จะไม่มีกลั่นแกล้งศิษย์พี่หญิง"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดว่า: "ศิษย์พี่หญิงใหญ่ของเจ้าอยู่ในสำนักดาบมาเป็นเวลานานและมีระดับพลังยุทธ์สูงสุด ตอนนี้นางเป็นต้าหลัวครึ่งก้าว หากเจ้าสามารถโน้มน้าวนางได้ ถึงตอนนั้นเจ้าก็สามารถขอให้นางมาช่วยได้"

อู๋เป่ยถาม: "อาจารย์ ศิษย์พี่หญิงใหญ่ชอบอะไรเหรอ ผมจะหาไปให้นาง"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนส่ายหัวเล็กน้อย: "ศิษย์พี่หญิงของเจ้ามีจิตใจที่บริสุทธิ์ นางไม่อยากได้พวกของที่เป็นสิ่งของหรอก"

อู๋เป่ยถามอีกครั้ง: "ศิษย์พี่หญิงต้องการยาอายุวัฒนะบ้างไหม? ผมสามารถช่วยนางกลั่นได้นะ"

เพียวเมี่ยวเทียนจุน: "ตั้งแต่ฝึกมานางไม่เคยใช้ยาอายุวัฒนะเลยแม้แต่ครั้งเดียว"

อู๋เป่ยยิ้มอย่างขมขื่น: "งั้นมีของที่ศิษย์พี่หญิงอยากได้มาตลอดไหม?"

เพียวเมี่ยวเทียนจุน: "ศิษย์พี่หญิงของเจ้าชอบอ่านหนังสือ ยิ่งเป็นหนังสือไม่เป็นที่นิยมเท่าไหร่ นางก็ยิ่งชอบมากขึ้นเท่านั้น"

อู๋เป่ยนึกถึงหนอนหนังสือพลางพูดด้วยรอยยิ้ม: "งั้นผมมีของจะให้นางแล้ว! อาจารย์ ท่านพอจะเชิญศิษย์พี่หญิงมาหน่อยได้ไหม ผมอยากจะโน้มน้าวให้นางช่วยผมหน่อย"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนยิ้มพลางพูดว่า: “ เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเชียว?"

อู๋เป่ยพยักหน้า: “ผมมั่นใจครึ่งต่อครึ่ง"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนพูดว่า: "ก็ได้ อาจารย์จะเรียกนางมา ถ้าหากรั้งนางไว้ไม่ได้ก็อย่าโทษอาจารย์แล้วกัน"

เธอเขียนจดหมายส่งไป ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มีเจตนาดาบลึกลับก็ลงมาจากท้องฟ้า หญิงสาวที่สง่างามเดินเข้ามา เธอคล้ายคนอายุประมาณยี่สิบปี ออร่าที่ปล่อยออกมาของเธอนั้นสง่างามราวกับกล้วยไม้ในหุบเขาอันว่างเปล่า

ผู้หญิงคนนั้นโค้งคำนับอย่างนอบน้อม เธอใช้การทำความเคารพแบบโบราณ: "ท่านอาจารย์"

เพียวเมี่ยวเทียนจุนรักลูกศิษย์คนนี้มาก เธอยิ้มพลางพูดว่า: "หลิงเว่ย นี่คือศิษย์น้องของเจ้า หลี่ซวนเป่ย"

หลิงเว่ยโค้งคำนับและพูดว่า "ศิษย์น้อง"