บทที่ 1453 ง้าวฟันเฮยเฟิง

ทันทีที่เขาเห็นอู๋เป่ย ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ก็รู้ทันทีว่าบุคคลนี้ไม่ใช่ธรรมดา อย่างไรก็ตามเขาอยู่ในทวีปทุรกันดารมานานหลายปีแล้วจึงไม่มีแม้แต่ความกลัว เขากล่าวอย่างเย็นชา "ดูเหมือนว่าจวนจ้านหวังไม่ต้องการให้เงินสามหมื่นล้านเปล่าประโยชน์สินะ เขาเลยส่งแกไปตาย"

อู๋เป่ยมองไปที่ชายในชุดคลุมสีดำแล้วพูดว่า "แกคือราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่เหรอ? ฉันว่าไม่ใช่นะ"

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่หัวเราะ "งั้นเหรอ? แล้วแกรู้ไหมว่ากำลังคุยกับใครอยู่? "

อู๋เป่ย "ทำไม แกมีตัวตนอื่นหรือไงกัน? "

มีคนเยาะเย้ยราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่อยู่ข้างๆ "ในตอนนั้น ราชาของข้ากำลังสั่นกระดิ่งอยู่ด้านนอกหอคอยหวงเทียน เสียงนั้นดังไปไกลถึงหนึ่งหมือนสามพันไมล์! "

อู๋เป่ยกล่าว "หนึ่งหมื่นสามพันไมล์? แล้วราชาของเจ้าอยู่ระดับสวรรค์หรือไม่? "

อีกฝ่ายสำลักแล้วเขาก็พูดขึ้น "ราชาของข้าอยู่ระดับดินชั้นหนึ่ง! "

อู๋เป่ยดูถูกเหยียดหยาม "ระดับดินชั้นหนึ่งงั้นเหรอ? ฉันก็คิดว่าเขาอยู่ในระดับสวรรค์ชั้นหนึ่งซะอีก"

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ "เจ้าหนู ฉันไม่มีเวลาจะพูดเรื่องไร้สาระกับแกแล้ว แกจะฆ่าตัวตายเองหรือจะรอให้ข้าลงมือ? "

อู๋เป่ยกล่าว "เรือลำนี้เปิดไม่ได้ ถ้ากล้าก็ลงจากเรือแล้วมาสู้กับฉัน"

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่หัวเราะขึ้น "ฮ่าฮ่า" "ฉันได้ยินมาว่าที่ถิ่นของจวนจ้านหวังมีลูกเขยสวรรค์ระดับสวรรค์ชั้นห้า คนนั้นใช่เจ้าหรือเปล่า? "

อู๋เป่ย "ข้าเอง ทำไม ขี้ขลาดขึ้นมาแล้วเหรอ?"

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่กล่าว "แกมีความสามารถมากจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ยังอ่อนแอเกินไป อีกทั้งระดับของแกยังตามหลังข้าอยู่มาก! "

ทันทีที่เขาพูดจบ ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ก็ปล่อยรัศมีของแท่นบูชาจิตวิญญาณออกมา เห็นได้ชัดเจนว่าเขาคือเซียนผู้เที่ยงแท้! นอกจากนี้ร่างกายของเขายังน่าทึ่ง เกินกว่าเซียนผู้เที่ยงแท้ทั่วไป

เมื่ออู๋เป่ยใช้ตาวิเศษมอง เขาก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าร่างกายของราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่นั้นใกล้เคียงกับร่างกายของเต้าจวิน เขากล่าวขึ้น "ไม่น่าแปลกใจเลยที่แกมั่นใจมาก ที่แท้แกก็ครอบครองร่างของต้าลัวเต้าจวินอยู่นี่เอง”

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดไม่ถึงว่าอู๋เป่ยจะมองเห็นพลังของเขาได้ในทันที เขาขมวดคิ้วแล้วถาม "แกรู้จักฉันเหรอ?"

อู๋เป่ยตอบ "ฉันเพิ่งรู้จักก็วันนี้นี่แหละ เอาเถอะไม่ต้องพูดให้มากความแล้ว มาเริ่มกันเลย"

เมื่อพูดเช่นนั้น เขาก็ก้าวลงจากเรือเหาะและยืนอยู่บนภูเขาที่แห้งแล้งบนท้องฟ้า

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่เดินออกไปแล้วภาพลวงตาขนาดใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเขา ภาพลวงตานี้ก็คือดินแดนหลิงไท่ที่เขาเปิดออก! พลังอันไม่มีที่สิ้นสุดของแท่นบูชาจิตวิญญาณถูกส่งเข้าสู่ร่างกายของเขาและก่อตัวเป็นม่านพลังอันทรงพลังรอบตัวเขา

ภายในม่านพลังนี้ อู๋เป่ยรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่เยาะเย้ย "เจ้าหนู ตอนนี้หมดหวังแล้วเหรอ? ถึงแกจะเป็นเทียนเจียว แกก็ยังอ่อนแอเหมือนมดตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าพลังแห่งแท่นบูชาจิตวิญญาณของฉันอยู่ดี! "

อู๋เป่ยปล่อยร่างของเขาแล้วเผยร่างที่แท้จริงออกมา แปลงเป็นยักษ์ยาวพันเมตรและเรียกอาวุธล่าในมือ การก่อตัวในโลกมีดโค้งพระจันทร์เสี้ยวสว่างขึ้นและรัศมีแห่งการทำลายล้างสวรรค์ก็พุ่งออกมา

แช้บๆ !

แสงสังหารที่น่าตกใจตัดผ่านม่านพลังและพุ่งเข้าสู่ดินแดนหลิงไท่ของราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ ดินแดนหลิงไท่ที่เขาฝึกฝนมานานนับไม่ถ้วนและใช้ทรัพยากรจำนวนนับไม่ถ้วนในการสร้างนั้นนึกไม่ถึงว่าจะถูกแบ่งครึ่งโดยง้าวของอู๋เป่ย!

ดินแดนหลิงไท่ไม่ใช่รากฐานของผู้บำเพ็ญ เมื่อไม่มีดินแดนหลิงไท่ผู้บำเพ็ญยังสามารถใช้พลังได้อยู่ แต่เมื่อดินแดนหลิงไท่ถูกตัดออก ความแข็งแกร่งของราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่จึงลดลง

เฮือก!

เขากระอักเลือดออกมาเต็มปาก หน้าซีด และจ้องมองไปที่อู๋เป่ยด้วยความตะลึง

อู๋เป่ยไม่ทันได้ให้โอกาส เขาก็เหวี่ยงง้าวออกไปอีกหนึ่งอัน ไขว้แขนราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ไว้ทั้งสองข้างแล้วฟาดแสงสังหารไป

"บูม! "

ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ถูกง้าวฟาด แขนของเขาหักและครึ่งร่างของเขาเกิดอาการชา

เขาตกใจมาก ร่างต้าหลัวของเขาทนการโจมตีไม่ได้ซะอย่างงั้น? ในที่สุดเขาก็เกิดกลัวจึงใช้เทคนิคการหลบหนีและหนีไปไกล

มีสายฟ้าดังขึ้นและอู๋เป่ยก็ตามทันในทันที จากนั้นโจมตีเขาด้วยง้าวไปทางด้านหลัง

"พึ่บ! "

คราวนี้ราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่โชคไม่ดีนัก ถูกง้าวฟาดกระดูกสันหลังของเขาจนหักแล้วล้มลงกับพื้น

"ชี้ขาด! "

แสงดาบตกลงมาจากท้องฟ้า ความสว่างของมันแสดงถึงการชี้ขาดแล้วมันก็ระเบิดร่างของราชาเฮยเฟิงผู้ยิ่งใหญ่