บทที่ 1465 อาคารจูเชว่

เสียงของเทพปีศาจดังขึ้นอีกครั้ง : “หมีน้อย กลับไปฝึกฝนอย่างหนัก ถ้าหากเจ้าฝึกฝนถึงระดับที่เก้า ข้าจะพาเจ้าไปฝึกฝนที่โลกปีศาจ”

หัวใจของอู๋เป่ยเต้นอย่างบ้าคลั่ง เขาพูด : “ท่านเทพปีศาจ ไม่ทราบว่าวิถีแห่งสวรรค์ในโลกปีศาจสมบูรณ์แบบหรือไม่”

เทพปีศาจพูด : “สมบูรณ์แน่นอน”

อู๋เป่ยดีใจอย่างมาก พูด : “ปีศาจน้อยจะตั้งใจฝึกฝน ไม่ทำให้เทพปีศาจผิดหวัง!”

ออกจากตำหนักเทพปีศาจ อู๋เป่ยพบว่านอกตำหนักมีปีศาจมากกว่าเดิม พวกเขาทั้งหมดมองดูเขาด้วยความชื่นชมและอิจฉาอย่างมาก เขาก็ไม่สนใจเช่นกัน ใช้วิชาหลบหนี ออกจากตำหนักเทพปีศาจอย่างรวดเร็ว

หลังมาถึงถ้ำภูเขา ถังปิงอวิ๋นทั้งสี่คนกำลังรอเขา เห็นอู๋เป่ยกลับมาอย่างปลอดภัย ถังปิงอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอถาม : “ซวินเป่ย ไปครั้งนี้อันตรายไหม”

อู๋เป่ยหัวเราะทันที : “ไม่อันตราย แต่ได้รับผลประโยชน์นิดหน่อย” เขาไม่ได้บอกรายละเอียดประสบการณ์ที่พบเจอ

ถังปิงอวิ๋น : “ซวินเป่ย เหลือเวลาไม่มากแล้ว อีกสักพักก็ออกจากถ้ำหมื่นปีศาจ”

อู๋เป่ย : “ได้ ผมจะไปอาคารจูเชว่กับคุณหนึ่งรอบ”

เนื่องจากถังปิงอวิ๋นต้องการอยู่ต่อที่อาคารจูเชว่ แน่นอนว่าเขาต้องปรากฏตัว ทำให้คนของอาคารจูเชว่รู้สถานะของเขา อย่างอื่นไม่ว่า อย่างน้อยๆก็ไม่มีใครกล้ารังแกผู้หญิงของศิษย์หลักของตงเทียนเซินทู่

ทั้งห้าคนออกจากถ้ำหมื่นปีศาจ เนื่องจากการหมดเวลา อู๋เป่ยจ่ายค่าชดเชยเพิ่มอีกเล็กน้อย หลังจากนั้นกลับไปที่อาคารจูเชว่ด้วยกัน

พื้นที่ของอาคารจูเชว่แห่งนี้ แน่นอนว่าเทียบกับตำหนักฮุนเทียนไม่ได้ แต่อยู่ในโลกแห่งเซียน ก็เทียบเท่ากับนิกายชั้นหนึ่งเช่นกัน มาถึงอาคารเล็กๆอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง ที่แห่งนี้ก็คือที่ฝึกฝนของถังปิงอวิ๋น

ถังปิงอวิ๋นและคนอื่นๆไปรายงานตัวที่เจ้าสำนักก่อน อู๋เป่ยรอเธออยู่ที่ลานบ้าน หลังจากครึ่งชั่วโมง ถังปิงอวิ๋นไปแล้วกลับมา เขาถาม : “เจ้าสำนักของพวกคุณพูดว่ายังไงบ้าง”

ถังปิงอวิ๋น : “เห็นได้ชัดว่าเจ้าสำนักสงสัยเล็กน้อย เพียงแต่พวกเราสี่คนพูดเป็นเสียงเดียวกัน เขาก็มองไม่ออกเช่นกัน ใช่แล้ว เจ้าสำนักรู้ว่าคุณมา บอกว่าจะมาเยือนแน่นอน”

อู๋เป่ยกลับไม่ประหลาดใจ เขาเป็นศิษย์หลักของตำหนักฮุนเทียน ในด้านสถานะเขายังสูงกว่าเจ้าสำนักเลยด้วยซ้ำ

ในเวลานี้เขานึกถึงตอนที่ถังปิงอวิ๋นเพิ่งเข้ามาอาคารจูเชว่แรกๆ เขาฆ่าคนที่ชื่อโหยวปอไปหนึ่งคน และพ่อของโหยวปอก็เป็นผู้อาวุโสของอาคารจูเชว่เช่นกัน เขาถาม : “พ่อของโหยวปอคนนั้นหาเรื่องคุณไหม”

ถังปิงอวิ๋น : “อืม คนผู้นั้นเป็นแค่ผู้อาวุโสระดับล่าง ฉันเป็นอัจฉริยะของอาคารจูเชว่ และได้รับการดูแลจากเสิ่นกงหนานซิง เขาไม่กล้ารุกรานฉัน”

อู๋เป่ยค่อยวางใจขึ้นมาหน่อย พูด : “แบบนั้นก็ประมาทไม่ได้ อีกสักพักผมจะช่วยคุณทะลวงประตูมังกร”

ผ่านไปสักพักหนึ่ง เจ้าสำนักของอาคารจูเชว่มาถึงแล้ว เป็นผู้ชายร่างผอมคนหนึ่ง พลังยุทธ์ขั้นเซียนเที่ยงแท้ช่วงปลาย เพียงแต่ หลังจากเห็นอู๋เป่ย เขาเกรงใจอย่างมาก คนยังมาไม่ถึง เสียงหัวเราะก็มาถึงก่อนแล้ว พูด : “ยินดีต้อนรับคุณชายอู๋ ไม่ได้มาต้อนรับแขกผู้มาเยือน คุณชายโปรดให้อภัยด้วย”

อู๋เป่ย : “เจ้าสำนักหวู่เกรงใจแล้ว เหตุผลที่ผมมาเพื่อมาเยี่ยปิงอวิ๋นเท่านั้น” เขารู้มาจากถังปิงอวิ๋น ชื่อของเจ้าสำนักท่านนี้คือหวู่เฉียนหยาง เมื่อก่อนก็เคยเป็นเทียนเจียวของตงเทียนเซินทู่เช่นกัน เดิมทีมีโอกาสทะลวงสู่ขั้นต้าหลัว แต่ไม่รู้ทำไม พลังยุทธ์ของเขาติดอยู่ที่เซียนเที่ยงแท้มาโดยตลอด ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่สามารถทะลวงได้

หวู่เฉียนหยางพูดด้วยรอยยิ้ม : “ปิงอวิ๋นเป็นอัจฉริยะของอาคารจูเชว่ ตระกูลเสิ่นกงก็มีการทักทายแล้ว ดังนั้นผมดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตลอด”

อู๋เป่ย : “ขอบคุณเจ้าสำนักหวู่”

หวู่เฉียนหยาง : “ล้วนแล้วเป็นสิ่งที่ผมควรทำ”

ทั้งสองคนคุยกันสักพักหนึ่ง อู๋เป่ยพบโดยบังเอิญ ภายในร่างกายของหวู่เฉียนหยาง ถูกคนใช้คาถาสาปแช่งอย่างดุร้าย คำสาปนี้เหมือนหลุมที่ไม่มีก้นเหว ทำให้ร่างกายสูญเสียพลังตลอดเวลา ถ้าหากไม่มีคำสาปนี้ เกรงว่าเขาคงกลายเป็นต้าหลัวตั้งนานแล้ว

หัวใจของเขาเต้นแรง ตั้งใจพูด : “เจ้าสำนักหวู่ เดิมทีผมอยากพาปิงอวิ๋นไป แต่ปิงอวิ๋นบอกว่า เจ้าสำนักดูแลเธอเป็นอย่างดี เธอไม่อยากไปตำหนักฮุนเทียน”