บทที่ 1492 ราชครูเฮยสุ่ย

เกิดความวุ่นวายขึ้น และมีคนแนะนำอู๋เป่ย: “ราชาอู๋ โปรดรีบออกไป เมื่อกั๋วซุนมาถึง เขาจะเอาดชีวิตคุณอย่างแน่นอน!”

อู๋เป่ยกล่าวอย่างสงบ: “ผมจะออกไปก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มได้อย่างไร เชิญมาเถิด ชายคนนี้ไม่มีทางสอนลูกชายของเขาเพียงคนเดียว ดัแต่จะลงโทษเขาด้วยเช่นกัน”

หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด คนที่แนะนำเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป ก่อนจะรีบถอยห่างจากเขา

หลานซินเย่วไม่ได้รู้สึกกังวล เธอรู้ความแข็งแกร่งและความสามารถของอู๋เป่ยดีกว่าใครๆ

“สามี กั๋วซุนเป็นหนึ่งในสี่นายพลผู้ทรงพลังของราชวงศ์เฮยสุ่ย กั๋วซุนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้สำหรับราชวงศ์เฮยสุ่ยในการปกครองทางตอนเหนือ และแน่นอนว่าเขายังใช้จ่ายเงินเป็นจำนวนมาก รายจ่ายครึ่งของราชวงศ์หมดไปกับการปกครองของทีมหมาป่าในกองทัพกั๋วซุน”

อู๋เป่ย: “ถ้าฉันฆ่ากั๋วซุน จะเกิดอะไรขึ้นกับจักรพรรดิ?”

หลานซินเย่ว: “จักรพรรดิจะสังหารคุณแล้วใช้โอกาสนี้เพื่อควบคุมกองทัพ หมาป่ากลับคืนมา”

อู๋เป่ย: “แต่ถ้ากั๋วซุนฉลาด เขาจะไม่ยุ่งกับฉัน”

หลานซินเย่ว: “นั่นเพราะความแข็งแกร่งของสามี ถ้าความแข็งแกร่งอยู่ในระดับปานกลาง กั๋วซุนจะฆ่าคุณโดยไม่ลังเล”

ในเวลานี้ เจ้าหน้าที่วังมาถึงแล้ว เมื่อดูจากท่าทางของเขาแล้ว เขาคงมีตำแหน่งที่สูงส่ง

อู๋เป่ย: “ฉันฆ่าเขาแล้ว”

เจ้าหน้าที่วังจ้องไปที่อู๋เป่ยแล้วพูดว่า “ราชาอู๋ คุณรู้ไหมว่าการฆ่าคนในพระราชวังเป็นอาชญากรรมร้ายแรง ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังฆ่าลูกชายของนายพลกั๋วซุนด้วย!”

อู๋เป่ยยิ้มเยาะเย้ย: “อะไร ต้องการลงโทษฉันอย่างนั้นหรือ ถ้าทำได้งั้นก็ลองดูสิ!”

ทันใดนั้นเจ้าหน้าที่วังในใจก็รู้สึกถึงบางและพูดว่า “ราชาอู๋ ข้าน้อยไม่ได้มีเจตนาหมิ่นเกียตริ!”

“ราชาอู๋! กล้ามากที่จะสังหารองค์ชาย!”

อู๋เป่ยหันกลับมาและเห็นว่าเขาเป็นคนคุ้นเคย เขาคือเลี่ยนอวิ๋นเยว่ องค์ชายที่ยี่สิบเก้าที่แย่งเอาหินศักดิ์สิทธิ์ไปจากเขา

อู๋เป่ย: “ฉันฆ่าเอง แต่เขาคิดจะฆ่าฉัน ฉันจะปล่อยให้คนอื่นฆ่าฉัน โดยที่ฉันไม่สู้กลับไม่ได้”

เลี่ยนอวิ๋นเย่วหัวเราะเยาะ: “นำตัวไป!”

ทันใดนั้น ทหารยามหลายคนก็รีบวิ่งออกมาและพยายามจับแขนของอู๋เป่ยไว้ แต่ทันทีพวกเขอยู่ห่างจากอู๋เป่ยเพียงไม่กี่เมตร ทันใดนั้นพวกเขาก็ไม่สามารถขยับได้ และร่างกายของพวกเขาก็เข้าสู่สนามพลังที่แปลกประหลาดเข้ามาโจมตี

เหลียนอวิ๋นเยว่โกรธมาก: “กำลังทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่ลงมือ?”

ทหารยามคนหนึ่งหันกลับมาด้วยความยากลำบาก จะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้สักคำ

“ฉันเอง!”

เจ้าหน้าที่ทางการที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเลี่ยนอวิ๋นเยว่รีบวิ่งออกไปเข้าหาอู๋เป่ย คนนี้เป็นเซียนที่แท้จริงและไม่ได้เกรงกลัวอู๋เป่ยมากนัก

แต่ทันทีที่เขาเข้าสู่วงล้อมดาบของอู๋เป่ย เขาก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ และแม้แต่ความคิดของเขาก็ช้าลง

“อวดดี!”

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนเบา ๆ ดูทรงพลังอย่างยิ่ง และขอบเขตดาบของอู๋เป่ยก็พังทลายลงทันที

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปยังคนที่ลงมือ

นี่คือผู้ฝึกฝนวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีแดงมีลายปลาหยินหยางขนาดใหญ่

ทันทีที่บุคคลนี้ปรากฏตัวเลี่ยนอวิ๋นเย่วก็รีบพูดอย่างรวดเร็ว: “ท่านราชครู!”

คนนี้คือราชครเต้าจวิน ซึ่งมีตำแหน่อยู่ในราชวงศ์เฮยสุ่ย

อู๋เป่ย: “ท่านราชครู โปรดนั่งลงก่อนครับ”

ราชครูกล่าวอย่างสงบ: “ราชาอู๋ เจ้าได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรงโดยการสังหารองค์ชาย”

อู๋เป่ยไม่ตอบคำถาม แต่พูดว่า: “ท่านราชครูทราบเกี่ยวกับสภาธรรมเหยาฉือหรือไม่ครับ?”

ท่านราชครู: “แน่นอน ข้ารู้ แต่สภาธรรมเหยาฉือนี้เกี่ยวข้องอะไรกับราชาอู๋กัน?”

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ผมโชคดีมาก ได้ติดตามท่านอาจารย์ไปที่นั่นด้วย”

ท่านราชครูตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามอู๋เป่ย เพราะเขารู้ดีว่าผู้ที่สามารถเข้าร่วมในสภาธรรมเหยาฉือนั้นไม่ธรรมดา