ตอนที่ 1489
บทที่ 1493 เยี่ยมเยือนเสิ่นกงหนานซิง
October 21, 2026
อู๋เป่ยรีบยกมือขึ้นและกล่าวคำนับ: “ผู้อาวุโส ผมได้พบท่านแล้ว แส้หญ้าไป่เฉ่านี้เป็นของขวัญจากพระมารดาครับ”
“เจ้าจำพระมารดาได้?” ชายชราตัวน้อยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
อู๋เป่ย: “เคยไปร่วมงานธรรมเหยาฉือมาก่อน และพระมารดาก็ประทานสิ่งของให้ผมมามากมาย”
ชายชราตัวน้อยพูดว่า “อืม ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีคุณสมบัติที่ดี”
อู๋เป่ย: “ผู้อาวุโส ผมได้รับหินศักดิ์สิทธิ์ชิ้นใหญ่มาบ้าง ท่านผู้อาวุโสจำเป็นต้องใช้มันหรือไม่ครับ?”
ขณะที่เขาพูด เขาก็หยิบหินศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ที่สูงมากกว่าสองเมตร มีขนาดเท่ากับหินโม่ออกมา และวางไว้ตรงหน้าชายชราตัวน้อย
ชายชราตัวน้อยขมวดคิ้ว ลูบเคราแล้วพูดว่า: “เจ้าหนู ข้าไม่มีอะไรตอบแทนเจ้าหรอกนะ เจ้ามีเจตนาอะไรที่จะให้หินศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่เช่นนี้แก่ข้า”
อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า: “ในนามของผม เป็นเจ้าของของหุบเขาเสินหนง แต่ผมเข้าใจว่าผู้อาวุโสคือผู้นำที่แท้จริง หินศักดิ์สิทธ์เหล่านี้เป็นเพียงสัญลักษณ์ตอบแทนความรู้สึกของผม”
ชายชราตัวน้อยมองไปที่หินศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง และเขาก็กระแอมออกมา: “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะยอมรับมัน หากนั่นคือความจริงใจของเจ้า”
อู๋เป่ย: “ผู้อาวุโส ผมอยากจะตีแส้ไป่เฉ่าแถวๆ นี้เพื่อรวบรวมพลังยา ได้หรือไม่ครับ?”
ชายชราตัวน้อยพูดว่า: “การตีแส้ไป่เฉ่าหากไม่เป็นอันตรายต่อตัวยา เจ้าสามารถทำทุกอย่างได้ตามที่เจ้าต้องการ”
อู๋เป่ยเตา: “ขอบคุณท่านผู้อาวุโส”
หลังจากพูดอีกสองสามคำ เขาก็คว้าแส้ไปเฉ่าจองเสินหนง และค้นหาวัสดุยาในสวนยา เมื่อใดก็ตามที่เขาพบวัสดุยาที่เหมาะสม เขาจะสัมผัสมันเบา ๆ ด้วยแส้ ไป่เฉ่าแรงสั่นสะเทือนกับพลังของยา ในตัวยาถูกดูดซับเข้ามาในแส้ไป่เฉ่า
หลังจากรวบรวมยาที่บริเวณน้ำเต้าชีเปาแล้ว อู๋เป่ยก็หยิบหินศักดิ์สิทธิ์ออกมา สับให้เป็นทรายศักดิ์สิทธิ์ด้วยแสงดาบของเขา จากนั้นจึงกระจายทรายศักดิ์สิทธิ์ให้เท่าๆ กัน
วัสดุยาทั้งหมดเหมือนกับถูกปลุกขึ้นมา กิ่งก้านและใบไม้สั่นไหว และพวกมันดูมีความสุขมาก
อู๋เป่ยยิ้มเล็กน้อย รวบรวมพลังการรักษาในดินแดนของวิสทีเรีย กระจายทรายศักดิ์สิทธิ์ต่อไป จากนั้นจึงออกจากหุบเขาเสินหนง
เมื่อเขาออกมาจากหุบเขาเสินหนง เขานึกถึงเสิ่นกงหนานซิงซึ่งเขาเคยขอให้ดูแลถังปิงอวิ๋นหลายครั้งก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาถือว่าเป็นลูกศิษย์ของตงเทีย เฉินตู เขาก็ต้องการพบด้วยเช่นกัน
เขาหยิบตำราสมบัติเทียนเจียว ออกมาและพยายามสื่อสารเสิ่นกงหนานซิง
ในไม่ช้า เสียงของเสิ่นกงหนานซิงก็ดังออกมา: “น้องหลี่!”
อู๋เป่ย: “ตอนนี้พี่เสิ่นกง อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงเทียนแล้วหรือ?”
เสิ่นกงหนานซิงยิ้มและพูดว่า: “ใช่ ฉันอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงเทียน น้องหลี่ มาได้ตลอดเวลา ฉันจะต้อนรับอย่างอบอุ่นแน่นอน”
อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า: “ผมอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตงเทียนและต้องการเจอ พี่เสิ่นเช่นกัน”
เสิ่นกงหนานซิงรู้สึกประหลาดใจ: “จริงเหรอ? เยี่ยมมาก น้องหลี่อยู่ที่ไหน ฉันจะไปหานายเอง!”
อู๋เป่ย: “ผมอยู่ที่ตำหนักฮุนเทียน"
เสิ่นกงหนานซิงยิ้มและพูดว่า: “ตกลง ฉันจะไปหาเอง!”
เมื่ออู๋เป่ยมาถึงตำหนักฮุนเทียน ซีเหลียนเซิงก็ออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม: “องค์ชาย เจ้าตำหนักอยู่ตำหนักด้านใน ต้องการพบเขาเลยหรือไม่?”
อู๋เป่ยพยักหน้า: “ได้”
เมื่อเห็นจีเซียนเผิงอีกครั้ง ออร่านั้นดูลึกลับยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วในช่วงเวลาไม่นานมานี้
“พี่จี พัฒนาไปอีกก้าวแล้วใช่หรือไม่?” เขาถามด้วยรอยยิ้ม
จีเซียนเผิง: “เรายังห่างไกลนัก แต่เรามีเบาะแสบางอย่าง นายมาทันเวลาพอดี ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย”
อู๋เป่ย: “หือ มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
จีเซียนเผิง: “ตำหนักฮุนเทียนมีศิษย์ที่มีคุณสมบัติอยู่ ฉันคิดว่าเมื่อพวกเขาเปิดถ้ำได้ พวกเขาอาจจะมีถ้ำที่ทรงพลังกว่านี้ได้”
อู๋เป่ย: “จะเปิดถ้ำที่ใหญ่กว่านี้เหรอ? มันค่อนข้างจะยาก”
จีเซียนเผิงยิ้มและพูดว่า: “มันยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม?”
อู๋เป่ย: “ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อพี่จี ดังนั้นฉันขอเวลาบ้างแล้วฉันจะลองดู”
จีเซียนเผิง: “ฉันมีสูตรยาอายุวัฒนะโบราณ สามารถให้นายใช้อ้างอิงได้”