บทที่ 1499 กลับมาที่จงไห่

อู๋เป่ยเหลือบมองหนึ่งที รู้สึกว่าดาบเล่มนี้ไม่สมบูรณ์แบบ ดูเหมือนว่าจะได้รับบาดเจ็บจากการลอบสังหาร

เขาพูดอย่างไม่แยแส : “ผมและคุณไม่มีความแค้นต่อกัน ทำไมคุณต้องปล่อยดาบทำร้ายคนด้วย”

ผู้หญิงพูด : “คุณเป็นคนลงมือกับพรรคพวกของฉันก่อน!”

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา : “เป็นเพราะว่าผมพูดความจริง พรรคพวกของคุณเลยต้องการลงมือกับผมเหรอ”

ผู้หญิงพูดด้วยความโกรธ : “หรือว่าคุณไม่ได้พูดเลอะเทอะเหรอ บรรพบุรุษเลือดทมิฬแข็งแกร่งอย่างมาก จะตายได้อย่างไร!”

อู๋เป่ย : “บรรพบุรุษเลือดทมิฬตายไม่ได้เหรอ ตามที่คุณพูดแบบนี้ เขาควรจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันสิ้นโลก แม้จะผ่านหายนะแห่งยุคสมัยก็ไม่สามารถตายได้เหรอ”

ผู้หญิงถูกถามจนหมดคำพูด พูดด้วยความโกรธ : “คุณเป็นคนโอหัง เนื่องจากคุณบอกว่าบรรพบุรุษเลือดทมิฬถูกคนฆ่าแล้ว ได้ งั้นคุณบอกฉันมา ใครเป็นคนฆ่าเขา!”

อู๋เป่ย : “ถ้าหากคุณถามเรื่องอื่น ผมไม่รู้จริงๆ แต่ถ้าหากคุณถามว่าบรรพบุรุษเลือดทมิฬตายยังไง ฉันรู้จริงๆ”

ผู้หญิง : “ใช่ไหม หรือว่านายเป็นคนฆ่าเหรอ”

อู๋เป่ย : “อืม แม้ว่าคุณจะเป็นคนโง่ แต่เรื่องนี้เดาถูกแล้ว”

ผู้หญิงอึ้งไปเลย ต่อจากนั้นหัวเราะอย่างเย็นชา : “คุณไม่ใช่แม้แต่เซียนสวรรค์ จะสามารถฆ่าบรรพบุรุษเลือดทมิฬได้ยังไง”

อู๋เป่ย : “คูณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร” พูดจบ เขาเขย่าแขนหนึ่งที สิ่งที่เรียกว่าดาบเซียนก็แตกออกเป็นหลายชิ้น

ผู้หญิงตกใจอย่างมาก : “คุณกล้าทำลายดาบเซียนของฉันเหรอ!” ระหว่างที่พูด ตบมือหยกไปทางอู๋เป่ยหนึ่งที

อู๋เป่ยไม่อยากลงมือกับเธอ ปลดปล่อยพลังถ้ำสวรรค์ออกมา แรงโน้มถ่วงโดยรอบเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันหนึ่งหมื่นเท่า ผู้หญิงส่งเสียงกรีดร้อง แม้แต่พรรคพวกของเธอก็กระแทกกับพื้นอย่างแรง

“ตุ้ม!”

คนกลุ่มนี้กระแทกกับพื้นทั้งหมด ในปากเต็มไปด้วยดิน ผู้หญิงคนนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ลุกไม่ขึ้นเป็นเวลานาน

อู๋เป่ยร่อนลงบนพื้นที่ไม่ไกล พูดด้วยรอยยิ้ม : “พวกคุณเป็นอะไรเหรอ”

ผู้หญิงเผยความหวาดกลัวออกมา เขาทำได้ยังไง คิดอย่างต่อเนื่อง เขาสามารถทำลายดาบเซียนของเขาได้อย่างง่ายดาย นี่ทำให้เธอกลัวมากยิ่งขึ้น