บทที่ 1527 โลกจำลอง

เขาถามผู้หญิงคนนั้น: "คุณเรียกเธอว่าอะไร?"

ผู้หญิงคนนั้นตอบว่า: "เรียกฉันว่าหงเหมย นี่คือน้องสาวของฉันไป๋เหมย ต่อไปนี้เรียกฉันว่าพี่สาวหงเหมยก็ได้"

อู๋เป่ย: อู๋เป่ย: "ดูเหมือนคุณจะอายุเพียงยี่สิบเอ็ดหรือสิบสองปีเท่านั้น ส่วนผมนั้นอายุยี่สิบสี่แล้ว"

หงเหมยพูดว่า "สายตาของคุณช่างไม่แม่นยำเลย ผมอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว"

ไป๋เหม่ยเม้มริมฝีปากของเธอแล้วยิ้ม: "พี่สาว หยุดล้อเขาเล่นได้แล้ว แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร?"

อู๋เป่ย: "ฉันชื่อหลี่ซวนเป่ย"

หงเหมย: "หลี่ซวนเป่ย อืม งั้นต่อจากนี้ฉันจะเรียกคุณว่าเสี่ยวเป่ยก็แล้วกันนะ"

ไป๋เหมยถามว่า "พี่เสี่ยวเป่ย คุณมาจากไหน?"

ตอนนี้ในหัวอู๋เป่ยเต็มไปด้วยคำถาม แต่เขาก็หิวมากเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงถามว่า: "มีอะไรกินบ้างไหม?"

หงเหมยกับไป๋เหมยมองหน้ากัน หงเหมยพูดว่า ไป๋เหมยไปเอาข้าวตังมา

ไป๋เหมยพยักหน้า เธอออกจากห้องไปและไม่นานก็เข้ามาพร้อมกับชามใส่ของมืด นี่คือข้าวตังที่ทำจากข้าวกล้อง

แต่ตอนนี้อู๋เป่ยไม่ได้สนใจว่าอาหารจะอร่อยไหม เขาหยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วก็ยัดเข้าไปในปาก หลังจากกินเข้าไปสักพัก เขาก็เห็นว่าไป๋เหม่ยกำลังแอบกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ เขาอดไม่ได้ที่จะใจอ่อน และหยุดกินแล้วพูดว่า "ฉันอิ่มแล้ว"

หงเหมย: "กินเยอะ ๆ สิ จะได้มีแรง"

เขาโบกมือว่า "ฉันพอแล้วล่ะ ขอบคุณพวกคุณ"

หงเหมยยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องขอบคุณ พักผ่อนก่อนเถอะ ผมจะต้องออกไปทํางานแล้ว"

หงเหมยก็เดินออกไป ไป๋เหมยก็ถามเขาว่า พี่เสี่ยวเป่ย พี่ยังไม่ได้บอกผมเลย ว่าพี่มาจากที่ไหน?”

พออู๋เป่ยรู้สึกว่ามีอะไรตกถึงท้องแล้ว ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ มีแรงขึ้น เขากล่าวว่า "ผมมาจากแผ่นดินใหญ่คุนหลุน"

ไป๋เหม่ยพูดว่า "โอ้" : "คนที่มาจากทางนั้นมีไม่มากนักหรอก"

อู๋เป่ย: "ไป่เหม่ย ทำไมทักษะการซ่อมแซมร่างกายของฉันถึงหายไปหมดล่ะ? สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับวิถีแห่งสวรรค์หรือเปล่า?"

ไป๋เหมยพยักหน้า "ใช่ คุณเป็นนักบวชในลงโลกกลมๆใบนี้ ร่างกายของคุณเติบโตขึ้นมาในทางสวรรค์ที่ไม่สมบูรณ์ ดังนั้นจึงมีข้อบกพร่องมากมาย ตอนนี้คุณมาถึงโลกที่มีทางสวรรค์ที่สมบูรณ์แล้ว ร่างกายและจิตใจจะไม่สามารถทนได้โดยธรรมชาติ แต่ก็ไม่เป็นไร ปกติหลังจากผ่านไปหลายเดือน คุณก็จะชินกับมันแล้วหล่ะ"

อู๋เป่ย: "บ่อโคลนแดง ที่พวกคุณพูดถึงคือที่ไหนกัน?"

ไป๋เหมย: "บ่อโคลนแดง ก็คือที่ที่ผู้มาใหม่อย่างพวกคุณปรากฏตัว เช่น พี่สี่ยวเป่ยกับคุณถูกดึงออกจากบ่อโคลนแดงโดยพี่สาวหงเหมยและฉัน หากเราไม่ทำมันอย่างรวดเร็ว คุณคงหายใจไม่ออกจนตายไปในโคลนนั่นแล้ว "

อู๋เป่ยยกนิ้วขึ้นและดู จริง ๆ แล้ว ซอกนิ้วของเขาก็ยังมีดินสีแดงหลงเหลืออยู่

เขามองเสื้อผ้าบนร่างกายเขาอีกครั้งและพบว่าเสื้อผ้าของตัวเองได้ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าพื้นเมืองทั้งตัว

เขาถามว่า "ไป๋เหมย เสื้อผ้าฉันอยู่ไหน?"

ไป๋เหมยยิ้มแล้วพูดว่า " เสื้อผ้าพี่มีแต่โคลน พี่หงเหมยเอาไปซักให้แล้ว "

จากนั้นเธอก็ลังเลถามว่า "พี่เสี่ยวเป่ย เสื้อผ้าพี่ยังใส่อยู่ไหม? "

อู๋เป่ยรู้สึกแปลก ๆ ใจบอกว่าเสื้อผ้าต้องใส่แน่นอน แต่เขาก็ยังถามว่า ทําไมถามแบบนี้? เสื้อผ้าของฉันมีประโยชน์อื่นอีกไหม?"

ไป๋เหมยพยักหน้า "ครอบครัวไม่มีอาหาร เสื้อผ้าของพี่เป่ยดูดีและแข็งแรง ดังนั้นพวกเขาจะขายได้เงินมากมายแน่นอน"

อู๋เป่ยตกตะลึง จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าสภาพแวดล้อมที่นี่ไม่ดี และครอบครัวคงจะยากจน เขายิ้มแล้วพูดว่า: "แน่นอน เพื่อแลกกับเงิน มาซื้อไก่มาลองกันเถอะ"