บทที่ 1528 หมู่บ้านมุราคามิ

อากาศสดชื่น สายลมพัดผ่าน ที่มีกลิ่นดินกลิ่นโคลนและไร่นา

เขาเดินไปข้างหน้าช้าๆ ข้ามสนาม ในสวนมีแม่ไก่หลายตัวเดินไปมา และมีกองขี้ไก่อยู่บนพื้น รีบหยิบพลั่วและตักขี้ไก่เข้าไปในคอกหมูซึ่งอยู่ไม่ไกล มีหมูอ้วนตัวหนึ่งอยู่ในคอกซึ่งโตเกินสามร้อยกิโลกรัมและส่งเสียงคำราม

อู๋เป่ยไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี ขาสัญญาว่าจะรับการประเมิน แต่ในโลกนี้ ผู้ก่อตั้งไม่ได้พยายามหลอกเขาใช่ไหม?

เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายของเขา ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพที่แย่มาก เทพหยางและถ้ำสวรรค์ถูกซ่อนไว้และไม่สามารถเปิดได้ ดังนั้นเขาจึงไม่แตกต่างจากคนทั่วไปในขณะนี้ แม้แต่คนทั่วไปก็สู้ไม่ได้

เมื่อเขาเดินไปที่ประตูใหญ่ เขาก็เหนื่อยและเหงื่อออกด้วยความเหนื่อยล้า

ในเวลานี้ หงเหมยกลับมาแล้ว แบกตะกร้าผักป่าและมันเทศบางอย่างในผักป่า

เมื่อเห็นอู๋เป่ยเหนิงเดินลงมา เธอก็ดีใจและพูดว่า "เสี่ยวเป่ย เธอไปได้เหรอ?"

อู๋เป่ย: "ฉันแค่อ่อนแอและต้องการเวลาในการปรับตัว"

หงเหมยยิ้มและพูดว่า "รีบกลับไปที่บ้านนั่งพักเถอะ ฉันจะฆ่าไก่ตัวหนึ่ง แล้วบำรุงให้คุณอย่างดี"

อู๋เป่ยมองไปรอบ ๆ ลานบ้านก็มีแม่ไก่หกตัวและไก่ตัวผู้ตัวหนึ่ง ฆ่าไก่ตัวผู้แล้วก็ไม่สามารถเลี้ยงไก่ได้ เขาโบกมือว่า "ลืมมันซะเถอะ วันนี้ฉันจะไม่กินเนื้อ วันนี้ฉันจะกินมันเทศ"

หงเหมย: "แบบนั้นไม่ได้หรอก คุณเป็นแขกของบ้านเรา เราต้องดูแลคุณให้ดี ไม่งั้นจะถูกข้าราชการตําหนิเอาได้"

ไป๋เหม่ยกล่าวว่า: "ถูกต้อง พี่เสี่ยวเป่ย คุณรู้ไหม ในประวัติศาสตร์หลายพันปีของหมู่บ้านของเรา มีผู้ปลูกฝังรับเชิญเพียงสองคน พี่เสี่ยวเป่ย คุณเป็นคนที่สาม"

อู๋เป่ย: "พูดแบบนี้ แขกมีไม่มากนักหรอก"

หงเหมย: " แน่นอนว่ามีไม่มาก ไม่งั้นที่บ้านก็คงจะมีผู้ฝึกฝนแขกมาแล้ว"

อู๋เป่ยถามในตอนนี้ว่า "พี่หงเหมย คุณยังไม่ได้แต่งงานเหรอ?"

หงเหมย: "อืม ป้าหวังที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้านกําลังกำลังพยายามหาแม่สื่อให้ฉัน ฉันเคยเห็นมาบ้างแล้ว แต่ฉันไม่ได้หลงรักเธอ"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "พี่หงเหมยมีความสามารถขนาดนี้ ต้องมีคนจีบไม่น้อยแน่ ๆ"

ไป๋เหม่ยพูดอย่างขมขื่น: "ถ้าอู๋เหลาหลิวทางตะวันตกของหมู่บ้านไม่ทำลายเธอ น้องสาวของฉันคงแต่งงานไปนานแล้ว เขาตายแล้ว"

อู๋เป่ย: "โอ้ อู๋เหล่าหลิว? ทำไมเขาถึงทำลายมันด้วย?"

ไป๋เหม่ย: "ภรรยาของหวู่เหลาหลิวเสียชีวิตเมื่อสามปีที่แล้ว เขาเป็นคนอันธพาลในหมู่บ้าน เขาตกหลุมรักน้องสาวของฉันและอยากแต่งงานกับเธอ พี่สาวของฉันจะแต่งงานกับคนเลวขนาดนี้ได้อย่างไรเธอจึงปฏิเสธเขา แต่วู เลาหลิวไม่เคยเสร็จ เขามักจะมาที่บ้านของฉันเพื่อก่อปัญหา”

อู๋เป่ยขมวดคิ้วและถามว่า “มีใครอยู่บ้านอีกไหม?”

ไป๋เหมยก้มหน้าลง "ตอนเด็ก ๆ เกิดสงครามขึ้น ทุกคนในครอบครัวเสียชีวิต ผมกับไป๋เหมยซ่อนตัวอยู่ในเตาเผาดินจึงรอดพ้นจากภัยพิบัติ"

อู๋เป่ยประหลาดใจมาก "ที่นี่ยังมีการก่อจลาจลอีกเหรอ?"

หงเหมยถอนหายใจ "ที่มีคน ก็มีการต่อสู้ หลีกเลี่ยงไม่ได้"

อู๋เป่ย: "มีกี่คนในหมู่บ้าน?"

หงเหม่ย: "มีมากกว่าสองร้อยครัวเรือนและมีคนไม่มากนัก แต่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกหลายสิบไมล์คือเมือง มีคนหลายหมื่นคนในเมืองและมีร้านค้ามากมาย ฉันมักจะไปเมืองเมื่อฉัน ไปตลาด."

เธอพูดไปพลาง ไปย่างมันเทศไปพลาง ทําซุปด้วยผักป่า ใช้ไก่ตุ๋นมันเทศไปพลาง

อู๋เป่ยนิ้วชี้ ไก่ตัวผู้ตัวหนึ่งถูกเขากินไปครึ่งหนึ่ง แต่เดิมหงเหมยและไป๋เหมยไม่ยอมกินเนื้อไก่ ครอบครัวที่ยากจน มักจะกินเนื้อในช่วงวันหยุดปีใหม่เท่านั้น ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพื่ออู๋เป่ย พวกเขาคงไม่ฆ่าไก่กินหรอก อู๋เป่ยจึงคีบไก่ลงในชามของทั้งสองคนและบอกให้พวกเขาต้องกิน

มื้อนี้เขาดื่มซุปไปสี่ชามและกินมันเทศย่างไปหลายชิ้น ความหิวของท้องจึงถือว่าหายไป

หลังจากกินข้าวแล้วเขายังคงฝึกเดินในลานบ้านรอจนถึงพลบค่ำเขาก็สามารถเดินเหมือนคนปกติได้โดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว

ในตอนกลางคืน หงเหมยเก็บเสื้อผ้าที่ซักสะอาดของอู๋เป่ยไว้ในบ้านของเขา

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ไม่ใช่ว่าเสื้อผ้าของฉันสามารถแลกเปลี่ยนเงินได้หรอ?"

หงเหมย: "หญิงโง่ไป๋เหมยนั้นช่างไม่มีความรู้ คุณเป็นแขกและเป็นคนที่มีสถานะ จะใส่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งแบบนี้ได้อย่างไร การสวมใส่ชุดนี้เป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสมอย่างมาก"

อู๋เป่ย: "น่าเสียดายที่ท้องฟ้าถ้ำของฉันไม่สามารถเปิดได้ หลายสิ่งหลายอย่างอยู่ที่นั่น"