บทที่ 1529 เสน่ห์ของหญิงงามในเก้าอี้เกวียน

อู๋เป่ยนําน้ำมาหนึ่งหม้อ แล้วเดินเท้าไปยังเมืองที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าไมล์ ในหมู่บ้าน มีเพียงเก้าอี้เกวียนคันเล็ก ๆ คันเดียว ชาวบ้านมักจะใช้แบกของหนักๆเมื่อออกเดินทางไปไกล ๆ อย่างไรก็ตามทุกคนเป็นครอบครัวที่ยากจนและไม่มีเงินที่จะขี่ม้าและนั่งรถได้

ถนนเป็นถนนลูกรังแบบนั้นไม่ถือว่ากว้างขวาง แต่สามารถวิ่งคู่ขนานกับม้าได้สี่ตัว บางครั้งมีม้าผ่านไป ฝุ่นฟุ้งกระจาย ทําให้หน้าอู๋เป่ยเต็มไปด้วยขี้เถ้า แม้ว่าการกินขี้เถ้าจะไม่พอใจ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก ตอนนี้เขาไม่มีเงินซื้อม้า ได้แต่ใช้ไปเท่านั้น

หลังจากเดินไปเจ็ดหรือแปดไมล์ เขามองเห็นเมืองที่ห่างไกลได้ราง ๆ แล้ว ดังนั้นเขาจึงเร่งฝีเท้าและต้องการไปถึงเมืองให้เร็วขึ้น

ในเวลานี้เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลังอย่างเรียบร้อยมาก เมื่อเขามองย้อนกลับไป เขาเห็นคนสี่คนถือรถเก๋งสีแดงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งสี่คนนี้มีกำลังเท้าที่ไม่ธรรมดาและสามารถเดินได้เร็วกว่าม้า สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นคือรถซีดานที่พวกเขาบรรทุกนั้นแทบจะไม่มีการขึ้นลงเลย และผู้คนที่นั่งในรถเก๋งก็สบายมาก

ทันใดนั้นก็มีเสียงคนพูดอยู่ในเสลี่ยงว่า "หยุด"

เสลี่ยงก็หยุดลงทันที ม่านรถก็เปิดออก เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมา "คุณชายเป็นแขกรับเชิญเหรอ?"

อู๋เป่ยยิ้มแล้วพูดว่า "คุณรู้ได้อย่างไร?"

ม่านเปิดออกอย่างสมบูรณ์ อู๋เป่ยก็เห็นใบหน้าที่ประณีตที่ดูดีมาก นี่เป็นเด็กสาวอายุสองและเก้าปี อารมณ์ทางจิตวิญญาณแตกต่างจากคนในหมู่บ้านคามิอย่างเห็นได้ชัด

เธอยิ้มแล้วพูดว่า "คุณใส่ชุดอลังการแบบนี้ แม้ว่าฉันจะตาบอด แต่ฉันก็รู้ว่าคุณเป็นแขกรับเชิญ การเดินทางลําบาก คุณชายถ้าไม่รังเกียจ กรุณานั่งเสลี่ยง"

อู๋เป่ย: "ขอบคุณมาก ก็จะไม่รบกวนสาว ๆ แล้ว ฝุ่นของฉันกลัวจะทําให้เกี้ยวสกปรกเอาได้"

หญิงสาว: "คุณชาย ไม่จำเป็นต้องสุภาพ คุณและฉันเป็นทั้งผู้ปลูกฝังแขกและควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"

อู๋เป่ยเห็นเธอเชิญเธอด้วยความจริงใจ เขาก็ไม่เกรงใจเธอ เปิดประตูม่านและก้มตัวขึ้นรถเกวียนไป

พื้นที่ในรถเกวียนค่อนข้างใหญ่ ผู้หญิงนั่งบนเตียงนุ่ม ๆ ฝั่งตรงข้าม ทั้งสองด้านมีแผ่นไม้สําหรับคนนั่ง เขาก็นั่งบนกระดานไม้ เมื่อเสลี่ยงเดินต่อไป เขาก็ยกมือขึ้น "ขอบคุณสาวมากนะสาวน้อย"

หญิงสาวยิ้มแล้วถามว่า “คุณเรียกนายน้อยว่าอะไร?”

อู๋เป่ย: "หลี่ซวนเป่ย โปรดบอกชื่อของคุณแก่ฉันด้วย"

ผู้หญิง: "ฉันคือจูหยูเหยียน"

อู๋เป่ย: "สาวจู เธอก็ไปเมืองด้วยเหรอ"

หญิง:"ฉันเดินผ่านไป มาถึงเมืองข้างหน้า เตรียมหาที่พักผ่อน แล้วผู้ชายล่ะ?"

อู๋เป่ย: "อย่าพูดถึงเลย เพิ่งถูกคนขุดขึ้นมาจากโคลน ยังไม่ปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ได้อย่างเต็มที่ แต่คนที่เจอผมยากจนเกินไป กินข้าวไม่ได้ ผมวางแผนที่จะไปแลกเงินในเมืองบ้าง"

จูอวี้เหยียนยิ้มแล้วพูดว่า "คุณชายสามารถเปลี่ยนครอบครัวใหม่ได้ เหมือนแขกอย่างเรา ครอบครัวใหญ่ส่วนใหญ่ต้องการมาก"

อู๋เป่ยโบกมือ: "ลืมมันไปเถอะ มาสร้างสันติกับมันกันเถอะ นอกจากนี้ ชีวิตของฉันก็ได้รับการช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าฉันจะตอบแทนความเมตตาของฉัน แต่ฉันก็ยังสามารถทำได้ทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด ”

จูหยูเหยียนยิ้มแล้วพูดว่า "คุณชายหลี่เป็นคนใจดี หยูเหยียนชื่นชมมาก แต่เท่าที่ผมรู้ เมืองเล็ก ๆ แบบนี้กดราคาสินค้าเยอะมาก ถ้าของมีค่าหนึ่งหมื่นก็ให้คุณหนึ่งอัน ร้อยถือว่าดี" "

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว "ดําขนาดนี้!"

จูอวี้เหยียน: "คุณชายจะเอาอะไรไปแลกเงิน?"

อู๋เป่ยหยิบหยกอันนั้นออกมา ถามว่า "สาวจูช่วยฉันดูว่า หยกอันนั้นสามารถแลกเงินได้เท่าไหร่?"

จูอวี้เหยียนหยิบมันลงบนฝ่ามือของเธอแล้วมองดูมัน เธอรู้สึกว่ามันนุ่มนวลและอ่อนโยน และพลังงานทางจิตวิญญาณอันจาง ๆ ก็รวมตัวกันอยู่ในหยก ยิ่งไปกว่านั้น เป่าหยูดูเหมือนจะสามารถรวบรวมพลังงานทางจิตวิญญาณจากสวรรค์และโลกได้ ทำให้เธอสบายใจมาก

ตาเธอสว่างแล้วพูดว่า "คุณชายหลี่ หยกอันนี้ถ้าต้องขาย จะขายให้ผมได้ไหม?"

อู๋เป่ยยิ้มและพูดว่า "ขายให้ใครก็เหมือนกัน ได้แน่นอน"

จูอวี้เหยียน: "เชิญคุณชายหลี่เสนอราคาเถอะ"

อู๋เป่ย: "ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องตลาดมากนัก เสนอราคาสําหรับผู้หญิงดีกว่า"