บทที่ 1569 เหมืองเทียนจิน

จื่อเฟยพยักหน้าอย่างแรง: "อื้อ!"

รอบ ๆ เทียนเต้าเหมินมีหลายประเทศที่ถูกเทียนเต้าเหมินควบคุม แน่นอนว่ามีเขตพื้นที่ขนาดใหญ่ที่เทียนเต้าเหมินมีสิทธิ์ปกครองโดยตรง ตระกูลจื่อเองก็เคยมีพื้นแผ่นดินเขตขนาดใหญ่ เพียงแต่ตอนนี้ถูกตระกูลเว่ยและตระกูลอื่นๆ ปกครอง

เขตเหมืองเทียนจินมีการขุดเหมืองตลอดทั้งปี ทำให้มีพ่อค้ามารวมตัวกัน นานวันเข้าก็กลายเป็นเมืองเทียนจิน เมืองเทียนจินมีประชากรหลายล้านคน หน้าประตูเมืองมีการจราจรหนาแน่นและมีผู้คนเข้าออกมากมาย

อู๋เป่ยและจื่อเฟยมาถึงที่ประตูเมือง จื่อเฟยพูดว่า: "จริงๆ แล้ว เมืองเทียนจินทำเงินมากกว่าเหมืองเทียนจินซะอีก ราคาของหน้าร้านร้านค้าในเมืองสูงมาก ตอนนี้ตระกูลเว่ยเป็นคนควบคุม"

ขณะที่พวกเขาพูด พลังจิตอันแข็งแกร่งสองดวงก็กักตัวอู๋เป่ยและจื่อเฟยเอาไว้ จากนั้นคนสองคนก็ลงมาจากท้องฟ้าและหยุดอยู่ตรงหน้าจื่อเฟยและอู๋เป่ย

เมื่อทั้งสองคนเห็นจื่อเฟยดวงตาของพวกเขาเป็นประกาย หนึ่งในนั้นพูดว่า: "จื่อเฟย ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะกล้าปรากฏตัวในเมืองเทียนจิน พอดีเลย ไปตระกูลเว่ยกับพวกเราสิ!"

จื่อเฟยนิ่งมาก เธอถามว่า "ใครเป็นคนรับผิดชอบเมืองเทียนจิน"

ชายคนนั้นพูดว่า: "คือเว่ยกวงกับเว่ยเหิงมัน บังเอิญมาก เธอเป็นญาติของพวกเขา ให้พวกเขามาจัดการเธอ ช่างเหมาะเจาะอะไรเช่นนี้"

จื่อเฟยและอู๋เป่ยมองหน้ากัน ก่อนจะพูดว่า "ได้ ฉันจะไปเจอเขา!"

เว่ยกวงคนนี้โหดร้ายมาก เขาฆ่าภรรยาและลูกสาวตัวเอง คนที่จื่อเฟยจะฆ่าเป็นคนแรกก็คือเขานี่แหละ!

สองคนนี้ได้ใจมาก พวกเขาเข้ามาจับจื่อเฟย ทันทีที่จื่อเฟยยกแขนขึ้น พวกเขาก็กระเด็นล้มไปหลายเมตร มือของพวกเขาเจ็บจนชา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะตกใจ ?

จื่อเฟยเสียงนิ่ง : "ฉันไปเองได้"

สองคนนี้ไม่กล้าลงมือและทำได้เพียงแค่นำทางไป เมื่อพวกเขามาถึงบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง หนึ่งในนั้นได้เข้าไปรายงานสถานการณ์ก่อนแล้ว

เมื่ออู๋เป่ยและจื่อเฟยมาถึงลาน เว่ยกวงกับเว่ยเหิงก็เดินออกมา เมื่อเห็นจื่อเฟยดวงตาของเว่ยกวงก็เปล่งประกายด้วยแสงเย็น เขาพูดอย่างเสียงเย็น: "จื่อเฟย คราวนี้ฉันจะดูซิว่าเธอจะหนียังไง!"

“ใครบอกว่าฉันจะหนี” จื่อเฟยพูดอย่างไร้ความรู้สึก “ฉันมาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้กับตระกูลจื่อและป้าของฉัน!”

เว่ยเหิงเยาะเย้ย: "แก้แค้น เธอน่ะเหรอ?"

“ ฉันด้วย” อู๋เป่ยพูดเสียงเย็น “ อ๋อใช่ เว่ยเซียวอะไรนั่นน่ะ ฉันเป็นคนฆ่าเอง”

เว่ยกวงหรี่ตา: "แกมาก็ดี อย่าหนีไปก็แล้วกัน!"

"ตูม!"

ลมหายใจของจื่อเฟยถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มที่ เธอก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จิตวิญญาณของเว่ยเหิงสั่นสะท้าน ไม่ทันที่จะตอบสนอง หน้าอกของเขาก็ถูกจื่อเฟยหักด้วยฝ่ามือ ร่างของเขาก็ปลิวไปไกลหลายสิบเมตร

เว่ยกวงคำรามและกำลังจะใช้วิธีเซียนผู้เที่ยงแท้ ทันทีที่แท่นบูชาจิตวิญญาณถูกปล่อยออกมา เขาก็ถูกอู๋เป่ยจัดการ

อู๋เป่ยปรากฏตัวขึ้นข้าง ๆ เว่ยกวงเมื่อไหร่ไม่รู้ เขาวางมือบนไหล่ของอีกฝ่าย พลังลับ แห่งความเสื่อมสภาพและพลังรักแห่งความอ่อนแอก็ได้เข้าไปแทรกแซง แท่นบูชาจิตวิญญาณในร่างของอีกฝ่าย ซึ่งนั่นทำให้เว่ยกวง แก่ลงอย่างรวดเร็วและมีแววตาที่สิ้นหวัง

หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็สลายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับแววตาที่เปล่า เหลือเพียงโครงกระดูกที่เหี่ยวเฉา ในขณะเดียวกันแท่นบูชาจิตวิญญาณของเขาก็เหี่ยวเฉาไปด้วย

อู๋เป่ยสังเกตผลลัพธ์ของพลังลับ เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย: "พลังจู่โจมของพลังลับทรงพลังมาก"

จื่อเฟย: “ให้เขาตายแบบนี้ มันง่ายเกินไปแล้ว"

อู๋เป่ย: "คนก็ตายไปแล้ว พวกเราไปเขตเหมืองแร่เทียนจินกันเถอะ"

เมื่อทั้งสองมาถึงเขตเหมือง อู๋เป่ยเห็นคนงานจำนวนมากทำงานในเหมืองขนาดใหญ่ มีการขุดหลุมขนาดใหญ่จำนวนมากบนพื้นดิน จากนั้นกลุ่มคนงานในเหมืองก็ลงไปที่ส่วนลึกของเหมืองและขุดแร่ด้วยมือ

เมื่อเห็นว่าพื้นที่ขุดมีขนาดใหญ่มาก อู๋เป่ยจึงพูดว่า: "ไม่มีทางที่เทียนจินจะถูกพลังจิตหาเจอ ดังนั้นจึงทำได้แต่ขุดด้วยมือใช่ไหม?"

จื่อเฟยพยักหน้า: "ใช่ เพราะงั้นการขุดเหมืองจึงเป็นเรื่องที่ยุ่งยากและต้องใช้คนงานจำนวนมาก ดูคนงานเหมืองพวกนี้สิ ครอบครัวของพวกเขามักจะทำงานในเหมืองมารุ่นแล้วและมีประสบการณ์การขุดมากมาย"

ชายคนหนึ่งที่ลาดตระเวนเหมืองเดินเข้ามา เขาจำจื่อเฟยได้และพูดด้วยความตื่นตกใจ: "คุณหนูใหญ่ ทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ? ตระกูลเว่ยกำลังตามตัวคุณหนู"